See also
Ξωκλήσι της Παναγίας της Γαλόκτιστης στα χωριά Κάτω και Πάνω Πύργος
Μνημείο Ηρώων της Ε.Ο.Κ.Α, Γεώργιο Νικολάου και Στέλιο Τριταίο στον Κάτω Πύργο
Below in English
Κείμενο και φωτογραφίες: Γιώργος Κωνσταντίνου – Πάνω Πύργος Τηλλυρίας, 19/9/2020
Τα παραδοσιακά καμίνια του Πάνω Πύργου
Τα παραδοσιακά καμίνια παραγωγής ξυλάνθρακα του Πάνω Πύργου αποτελούν ένα από τα χαρακτηριστικότερα κατάλοιπα της παλιάς αγροδασικής οικονομίας της Τηλλυρίας. Για πολλές γενιές η παραγωγή κάρβουνου υπήρξε σημαντική ασχολία των κατοίκων της περιοχής και συνδέθηκε τόσο στενά με τον Πύργο, ώστε τα κάρβουνά του απέκτησαν φήμη σε ολόκληρη την Κύπρο.
Ο Πάνω Πύργος, χτισμένος στις δασωμένες πλαγιές της Τηλλυρίας ψηλότερα από τον Κάτω Πύργο, βρισκόταν σε ιδιαίτερα κατάλληλο περιβάλλον για αυτή τη δραστηριότητα. Η αφθονία ξυλώδους πρώτης ύλης, η γνώση του δάσους και η εμπειρία που μεταδιδόταν από γενιά σε γενιά διαμόρφωσαν μια εξειδικευμένη παράδοση καρβουνοπαραγωγής. Ακόμη και σήμερα, η ευρύτερη περιοχή διατηρεί καμίνια και ίχνη αυτής της δραστηριότητας, ενώ η παραγωγή ξυλάνθρακα εξακολουθεί σε πολύ μικρότερη κλίμακα από ελάχιστους τεχνίτες.
Μια τέχνη στενά συνδεδεμένη με την Τηλλυρία
Η παραγωγή ξυλάνθρακα δεν ήταν μια απλή διαδικασία καύσης ξύλων. Απαιτούσε εμπειρία, συνεχή παρακολούθηση και σωστή ρύθμιση της ποσότητας του αέρα που εισερχόταν στο καμίνι. Το ζητούμενο ήταν το ξύλο να θερμανθεί και να ανθρακοποιηθεί αργά σε περιβάλλον περιορισμένου οξυγόνου, χωρίς να καεί ολοκληρωτικά και να μετατραπεί σε στάχτη.
Στην Τηλλυρία η τέχνη αυτή αποτελούσε κάποτε σημαντικό μέρος της τοπικής οικονομίας. Η επίσημη ιστοσελίδα της Κοινότητας Κάτω Πύργου αναφέρει την παραδοσιακή παραγωγή κάρβουνου ως δραστηριότητα για την οποία ο Πύργος ήταν γνωστός σε ολόκληρη την Κύπρο, ενώ το επίσημο Visit Cyprus περιλαμβάνει σήμερα τα παραδοσιακά καμίνια παραγωγής κάρβουνου ανάμεσα στα χαρακτηριστικά στοιχεία που αξίζει να γνωρίσει ο επισκέπτης της Τηλλυρίας.
Πώς κατασκευαζόταν το καμίνι
Το παραδοσιακό καμίνι ξυλάνθρακα δεν ήταν μόνιμος κτιστός φούρνος. Κατασκευαζόταν κάθε φορά από τα ίδια τα ξύλα που επρόκειτο να ανθρακοποιηθούν. Ο καρβουνιάρης επέλεγε κατάλληλο και σχετικά επίπεδο σημείο και άρχιζε να τοποθετεί τα ξύλα με συγκεκριμένη διάταξη γύρω από τον κεντρικό άξονα του καμινιού.
Τα μεγαλύτερα κομμάτια ξύλου τοποθετούνταν προσεκτικά ώστε να σχηματίζεται ένας συμπαγής σωρός, συνήθως με κυκλική βάση και θολωτή ή κωνική μορφή. Τα κενά έπρεπε να περιοριστούν, αλλά ταυτόχρονα να διατηρηθεί η δυνατότητα ελεγχόμενης κυκλοφορίας των θερμών αερίων στο εσωτερικό.
Όταν ολοκληρωνόταν η στοίβαξη, ο σωρός καλυπτόταν με φυτική ύλη, όπως ξερά χόρτα, και στη συνέχεια με χώμα. Η εξωτερική αυτή επικάλυψη λειτουργούσε σαν μονωτικό περίβλημα και, κυρίως, περιόριζε την είσοδο οξυγόνου. Στο πάνω μέρος διατηρούνταν άνοιγμα για το άναμμα, ενώ μικρότερες οπές ανοίγονταν ή έκλειναν κατά τη διάρκεια της διαδικασίας για να ελέγχεται η κυκλοφορία του αέρα.
Το άναμμα και η ανθρακοποίηση
Μετά το άναμμα άρχιζε η πιο κρίσιμη φάση. Το ξύλο δεν έπρεπε να καεί με ελεύθερη φλόγα όπως σε μια κοινή φωτιά. Έπρεπε να υποστεί αργή θερμική αποσύνθεση με πολύ περιορισμένη παροχή οξυγόνου. Με αυτό τον τρόπο απομακρύνονταν μεγάλο μέρος της υγρασίας και των πτητικών συστατικών του ξύλου και παρέμενε ένα υλικό με υψηλή περιεκτικότητα σε άνθρακα: το ξυλοκάρβουνο.
Η διαδικασία μπορούσε να διαρκέσει πολλές ημέρες. Σε καταγραφή παραδοσιακής παραγωγής στον Πύργο αναφέρεται ότι ένα καμίνι μπορούσε να λειτουργεί περίπου δέκα ημέρες, αν και η διάρκεια μεταβαλλόταν ανάλογα με το μέγεθος του σωρού, το είδος και την κατάσταση των ξύλων και τις καιρικές συνθήκες.
Καθ' όλη αυτή την περίοδο το καμίνι χρειαζόταν συνεχή έλεγχο. Ο καρβουνιάρης παρατηρούσε τον καπνό και τη συμπεριφορά του σωρού και άνοιγε ή έκλεινε μικρές οπές στην επικάλυψη. Υπερβολικός αέρας μπορούσε να οδηγήσει σε κανονική καύση και να καταστρέψει μέρος της παραγωγής μετατρέποντας τα ξύλα σε στάχτη. Πολύ μικρή παροχή αέρα μπορούσε αντίθετα να εμποδίσει τη σωστή εξέλιξη της ανθρακοποίησης.
Η γνώση αυτή δεν βασιζόταν σε όργανα μέτρησης αλλά κυρίως στην εμπειρία. Η όψη και η πυκνότητα του καπνού, η θερμοκρασία διαφορετικών σημείων του σωρού και η συμπεριφορά του καμινιού αποτελούσαν ενδείξεις που ο έμπειρος καρβουνιάρης είχε μάθει να ερμηνεύει.
Η απομάκρυνση του κάρβουνου
Όταν ολοκληρωνόταν η ανθρακοποίηση, το καμίνι έπρεπε να σβήσει και να ψυχθεί πριν ανοιχθεί. Και αυτό το στάδιο απαιτούσε προσοχή. Εάν τα θερμά κάρβουνα εκτίθεντο απότομα σε μεγάλη ποσότητα αέρα, μπορούσαν να αναφλεγούν και να χαθεί η παραγωγή.
Μετά την επαρκή ψύξη αφαιρούνταν σταδιακά το χώμα και η εξωτερική επικάλυψη και αποκαλυπτόταν το παραγόμενο ξυλοκάρβουνο. Ακολουθούσε η διαλογή και η συσκευασία του σε σακιά για μεταφορά και πώληση.
Οι καρβουνιάρηδες
Η εργασία του καρβουνιάρη ήταν ιδιαίτερα απαιτητική. Το κόψιμο και η μεταφορά των ξύλων, το προσεκτικό στήσιμο του καμινιού, η κάλυψή του, το άναμμα και κυρίως η πολυήμερη παρακολούθηση απαιτούσαν σημαντική σωματική εργασία και μεγάλη εμπειρία.
Κατά τη διάρκεια της καύσης ο τεχνίτης δεν μπορούσε απλώς να εγκαταλείψει το καμίνι. Μια αλλαγή στον άνεμο, ένα σημείο από το οποίο έμπαινε περισσότερο οξυγόνο ή μια κατάρρευση τμήματος της επικάλυψης μπορούσαν να επηρεάσουν την παραγωγή. Η τέχνη επομένως στηριζόταν στη συνεχή παρουσία και στην πρακτική γνώση που αποκτούσε κάποιος έπειτα από χρόνια εργασίας δίπλα σε παλαιότερους καρβουνιάρηδες.
Σύγχρονες καταγραφές από την Τηλλυρία δείχνουν πόσο δραματικά έχει περιοριστεί αυτή η δραστηριότητα. Ήδη το 2021 αναφερόταν ότι είχαν απομείνει στην περιοχή μόλις πέντε ή έξι άνθρωποι που εξακολουθούσαν να στήνουν παραδοσιακά καμίνια. Αυτό καθιστά τη γνώση και την τεχνική τους ένα ιδιαίτερα ευάλωτο στοιχείο της άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς της περιοχής.
Η σημασία της παραγωγής για τον Πάνω Πύργο
Ο Πάνω Πύργος συνδέθηκε ιδιαίτερα στενά με την καρβουνοπαραγωγή. Πηγές για το χωριό αναφέρουν ότι ακόμη και μετά τη μεγάλη πληθυσμιακή του συρρίκνωση, κάτοικοι της ευρύτερης περιοχής συνέχιζαν να ανεβαίνουν στις πλαγιές για τη φροντίδα των γεωργικών τους εκτάσεων και για εργασίες σχετικές με την παραγωγή ξυλάνθρακα.
Στην ευρύτερη περιοχή εξακολουθούν να διακρίνονται θέσεις όπου στήνονταν ή στήνονται καμίνια. Πρόκειται για ένα πολιτιστικό τοπίο που δημιουργήθηκε από τη μακρόχρονη σχέση του ανθρώπου με το δάσος. Το καμίνι δεν αποτελούσε απλώς μια παραγωγική εγκατάσταση· ήταν σημείο εργασίας γύρω από το οποίο οργανωνόταν για ημέρες η ζωή του καρβουνιάρη.
Από σημαντικό επάγγελμα σε τέχνη που χάνεται
Κατά τον 20ό αιώνα η παραγωγή κάρβουνου της Τηλλυρίας αντιμετώπισε σταδιακή παρακμή. Η αλλαγή των πηγών ενέργειας και των συνηθειών των καταναλωτών, η εισαγωγή φθηνότερου ξυλάνθρακα, οι περιβαλλοντικοί και αδειοδοτικοί περιορισμοί και η εγκατάλειψη των ορεινών χωριών μείωσαν δραστικά τον αριθμό των ανθρώπων που μπορούσαν να ζήσουν από το επάγγελμα.
Το 2006 παραγωγοί ξυλάνθρακα από τον Πύργο Τηλλυρίας διαμαρτυρήθηκαν για προβλήματα αδειοδότησης των καμινιών και για την ανάγκη εξεύρεσης κατάλληλου χώρου λειτουργίας τους. Σύγχρονες μαρτυρίες αναφέρουν επίσης ότι οι φθηνότερες εισαγωγές και οι περιορισμοί στη λειτουργία των καμινιών συνέβαλαν στη συνεχή μείωση της τοπικής παραγωγής.
Η εγκατάλειψη της καρβουνοπαραγωγής συνδέθηκε παράλληλα με ευρύτερες κοινωνικές αλλαγές στην Τηλλυρία. Καθώς μειώνονταν οι παραδοσιακές δυνατότητες απασχόλησης, περισσότεροι κάτοικοι εγκατέλειπαν τις μικρές κοινότητες αναζητώντας εργασία στα αστικά κέντρα.
Καμίνια, δάσος και περιβάλλον
Η παραγωγή ξυλάνθρακα συνδέεται αναπόφευκτα με τη διαχείριση ξυλώδους βιομάζας και επομένως με το φυσικό περιβάλλον. Η παλαιά καρβουνοπαραγωγή αναπτύχθηκε σε μια εποχή κατά την οποία το ξύλο αποτελούσε βασικό καύσιμο για τα νοικοκυριά και πολλές επαγγελματικές δραστηριότητες.
Σήμερα η διατήρηση της παραδοσιακής γνώσης δεν μπορεί να διαχωριστεί από τις σύγχρονες ανάγκες προστασίας των δασών, πρόληψης πυρκαγιών, ελέγχου καπνού και νόμιμης προέλευσης της ξυλείας. Η πολιτιστική αξία της τεχνικής βρίσκεται επομένως όχι στην ανεξέλεγκτη εκμετάλλευση του δάσους αλλά στη γνώση μιας παλιάς μεθόδου μετατροπής της ξυλείας σε καύσιμο και στην ιστορική σχέση της με τις κοινότητες της Τηλλυρίας.
Ζωντανή πολιτιστική κληρονομιά της Τηλλυρίας
Τα καμίνια του Πάνω Πύργου αποτελούν σήμερα πολύ περισσότερα από έναν τρόπο παραγωγής καυσίμου. Αποτελούν μαρτυρία μιας κοινωνίας που επί γενιές εξαρτιόταν άμεσα από το δασικό τοπίο και γνώριζε πώς να μετατρέπει την ξυλεία σε ένα προϊόν μεγάλης καθημερινής και εμπορικής αξίας.
Η επίσημη τουριστική παρουσίαση της Κύπρου περιλαμβάνει πλέον τα παραδοσιακά καμίνια παραγωγής κάρβουνου ανάμεσα στα ιδιαίτερα στοιχεία της Τηλλυρίας. Η αναγνώριση αυτή είναι σημαντική, καθώς η ίδια η τεχνική βρίσκεται σε διαδικασία εξαφάνισης μαζί με τους τελευταίους ανθρώπους που γνωρίζουν ακόμη πώς να στήσουν και να ελέγξουν ένα καμίνι με τον παραδοσιακό τρόπο.
Η καταγραφή των καμινιών, των τεχνικών και των ανθρώπων που συνέχισαν την τέχνη αυτή είναι επομένως σημαντική για τη διατήρηση της ιστορικής μνήμης του Πάνω Πύργου και ολόκληρης της Τηλλυρίας.
Στοιχεία
Ονομασία: Παραδοσιακά καμίνια παραγωγής ξυλάνθρακα
Τοποθεσία: Πάνω Πύργος Τηλλυρίας, επαρχία Λευκωσίας, Κύπρος
Παραδοσιακή χρήση: Παραγωγή ξυλάνθρακα
Τύπος: Προσωρινό επιτόπιο καμίνι από σωρό ξυλείας καλυμμένο με φυτική ύλη και χώμα
Βασική αρχή λειτουργίας: Αργή ανθρακοποίηση ξύλου με περιορισμένη παροχή οξυγόνου
Παραδοσιακό επάγγελμα: Καρβουνιάρης / παραγωγός ξυλάνθρακα
Κατάσταση παράδοσης: Η δραστηριότητα έχει περιοριστεί δραματικά και συνεχίζεται από ελάχιστους τεχνίτες στην Τηλλυρία
Πολιτιστική σημασία: Χαρακτηριστικό στοιχείο της παραδοσιακής οικονομίας και πολιτιστικής κληρονομιάς της Τηλλυρίας
Φωτογράφος: Γιώργος Κωνσταντίνου
Ημερομηνία φωτογραφιών: 19/9/2020
Τοποθεσία φωτογραφιών: Πάνω Πύργος Τηλλυρίας
Πηγές
Biodiversity of Cyprus by George Konstantinou – Τα χωριά Πάνω και Κάτω Πύργος της Τηλλυρίας. Αρχική καταγραφή του Πάνω Πύργου και της παραδοσιακής παραγωγής κάρβουνου.
Biodiversity of Cyprus – Pano and Kato Pyrgos Villages
Υφυπουργείο Τουρισμού – Visit Cyprus, Τηλλυρία. Επίσημη αναφορά στα παραδοσιακά καμίνια παραγωγής κάρβουνου ως στοιχείο της πολιτιστικής κληρονομιάς της περιοχής.
Visit Cyprus – Τηλλυρία
Κοινότητα Κάτω Πύργου – Ιστορία. Καταγραφή της παραδοσιακής παραγωγής κάρβουνου στον Πύργο Τηλλυρίας και της πανκύπριας φήμης της.
Κοινότητα Κάτω Πύργου – Ιστορία
CITY / SigmaLive – Οι τελευταίοι καρβουνιάρηδες στήνουν ακόμη τα καμίνια τους, 16 Ιανουαρίου 2021. Καταγραφή της τεχνικής και των τελευταίων ενεργών καρβουνιάρηδων της Τηλλυρίας.
Οι τελευταίοι καρβουνιάρηδες στήνουν ακόμη τα καμίνια τους
Cyprus Mail – Charcoal producers protest over catch-22, 17 Μαρτίου 2006. Ιστορική καταγραφή των προβλημάτων αδειοδότησης που αντιμετώπιζαν οι παραγωγοί ξυλάνθρακα του Πύργου Τηλλυρίας.
Cyprus Mail – Tylliria charcoal producers
Stefanos Kouratzis – Charcoal of Cyprus. Φωτογραφική και επιτόπια καταγραφή της παραδοσιακής διαδικασίας παραγωγής ξυλάνθρακα στον Πάνω Πύργο.
Charcoal of Cyprus – Pano Pyrgos
TEXT AND PHOTOS: GEORGE KONSTANTINOU – PANO PYRGOS, TYLLIRIA, 19 SEPTEMBER 2020
The traditional charcoal kilns of Pano Pyrgos
The traditional charcoal kilns of Pano Pyrgos are among the most characteristic surviving elements of the old agro-forestry economy of Tylliria. For generations, charcoal production was an important occupation for the people of the region and became so closely associated with Pyrgos that its charcoal acquired a reputation throughout Cyprus.
Pano Pyrgos, situated on the forested slopes of Tylliria above Kato Pyrgos, provided a particularly suitable environment for this activity. The availability of woody material, intimate knowledge of the surrounding landscape and experience passed from one generation to another created a specialised charcoal-making tradition. Kilns and traces of this activity can still be encountered in the wider area, although charcoal production now survives on a far smaller scale and is practised by only a handful of craftsmen.
A craft closely associated with Tylliria
Charcoal making was never simply a matter of burning wood. It required experience, constant attention and careful regulation of the amount of air entering the kiln. The objective was to heat and carbonise the wood slowly under conditions of restricted oxygen, preventing it from burning completely and turning into ash.
In Tylliria this craft once formed an important part of the local economy. The official Kato Pyrgos Community website records traditional charcoal production as an activity for which Pyrgos became known throughout Cyprus, while the official Visit Cyprus portal today includes traditional charcoal kilns among the characteristic cultural attractions of Tylliria.
Building the kiln
A traditional charcoal kiln was not a permanent masonry furnace. It was constructed anew from the very wood that was to be converted into charcoal. The charcoal maker selected a suitable, relatively level site and carefully arranged the wood around the central part of the kiln.
Larger pieces were stacked to create a compact mound, generally with a circular base and a domed or conical profile. Gaps had to be minimised while still allowing controlled movement of hot gases within the pile.
Once stacking was complete, the mound was covered with plant material such as dry grass and then with soil. This outer covering acted as insulation and, most importantly, restricted the supply of oxygen. An opening was retained near the top for ignition, while smaller ventilation openings could be created or closed during operation to regulate airflow.
Ignition and carbonisation
After ignition, the most critical phase began. The wood was not allowed to burn freely as it would in an ordinary fire. Instead, it underwent slow thermal decomposition under a severely restricted supply of oxygen. Much of the moisture and volatile components were driven off, leaving a carbon-rich material: charcoal.
The process could continue for many days. A field account from Pyrgos records that a kiln could operate for around ten days, although the exact duration varied according to the size of the mound, the type and condition of the wood and weather conditions.
Throughout this period the kiln required constant supervision. The charcoal maker observed the smoke and the behaviour of the mound and opened or closed small vents in its covering. Too much oxygen could produce open combustion and turn part of the wood into ash. Too little could prevent the carbonisation process from progressing correctly.
This knowledge depended largely on experience rather than measuring instruments. The appearance and density of the smoke, heat at different points of the mound and the general behaviour of the kiln provided signs that an experienced charcoal maker learned to interpret over many years.
Removing the charcoal
Once carbonisation was complete, the kiln had to be extinguished and allowed to cool before it was opened. This stage also demanded caution. If hot charcoal was suddenly exposed to abundant oxygen, it could ignite and a substantial part of the production could be lost.
After sufficient cooling, the soil and outer covering were gradually removed to expose the charcoal. The finished product was then sorted and packed into sacks for transport and sale.
The charcoal makers
The work of the charcoal maker was physically demanding. Cutting and transporting wood, carefully constructing the kiln, covering it, lighting it and above all watching it for several days required both strength and considerable expertise.
During carbonisation the kiln could not simply be abandoned. A change in the wind, excessive airflow through one part of the mound or a collapse in the covering could affect the entire batch. The craft therefore depended on constant presence and practical knowledge acquired through years of working alongside older charcoal makers.
Modern records illustrate how dramatically the occupation has declined. By 2021 it was reported that only five or six people in the wider Tylliria region were still constructing traditional charcoal kilns. Their knowledge therefore represents a highly vulnerable element of the region's living cultural heritage.
The importance of charcoal production to Pano Pyrgos
Pano Pyrgos became particularly closely associated with charcoal production. Accounts of the village indicate that even after its severe population decline, people from the wider area continued to travel to its slopes to tend agricultural land and undertake work connected with charcoal production.
Sites where kilns were once constructed, or where they continue to be constructed, can still be recognised throughout the wider area. Together they form a cultural landscape created through the long relationship between people and woodland. A kiln was not merely a production facility; for several days it became the focal point around which the charcoal maker's work and daily routine were organised.
From an important occupation to a disappearing craft
During the twentieth century charcoal production in Tylliria gradually declined. Changes in domestic fuels and consumer habits, competition from cheaper imported charcoal, environmental and licensing restrictions and the depopulation of mountain villages drastically reduced the number of people able to make a living from the craft.
In 2006 charcoal producers from Pyrgos Tyllirias publicly protested over licensing difficulties and the need for a suitable location in which to operate their kilns. More recent accounts also identify competition from cheaper imported charcoal and restrictions on kiln operation as factors contributing to the continuing decline of local production.
The disappearance of charcoal making was also linked with wider social changes in Tylliria. As traditional sources of employment diminished, more residents left the smaller communities in search of work in the urban centres.
Kilns, woodland and the environment
Charcoal making is inevitably connected with the management of woody biomass and therefore with the natural environment. The traditional charcoal industry developed at a time when wood was an essential fuel for households and many occupations.
Today, preserving knowledge of the old technique must be compatible with modern requirements for forest conservation, wildfire prevention, smoke control and the lawful sourcing of wood. The cultural importance of charcoal making lies not in uncontrolled exploitation of woodland, but in the preservation of knowledge about an old method of converting wood into fuel and its historical relationship with the communities of Tylliria.
Living cultural heritage of Tylliria
Today the charcoal kilns of Pano Pyrgos represent much more than a method of producing fuel. They are evidence of a society that depended closely on its forest environment for generations and possessed the knowledge required to transform wood into a commodity of considerable domestic and commercial value.
The official tourism portal of Cyprus now includes traditional charcoal kilns among the distinctive attractions of Tylliria. This recognition is particularly important because the craft itself is disappearing along with the last people who still know how to build and control a kiln in the traditional manner.
Recording the kilns, their construction techniques and the people who continued the craft is therefore important for preserving the historical memory of Pano Pyrgos and the wider Tylliria region.
Details
Name: Traditional charcoal kilns
Location: Pano Pyrgos, Tylliria, Nicosia District, Cyprus
Traditional function: Charcoal production
Type: Temporary field kiln consisting of a mound of stacked wood covered with plant material and soil
Operating principle: Slow carbonisation of wood under restricted oxygen
Traditional occupation: Charcoal maker
State of the tradition: Severely declining and surviving among only a small number of practitioners in Tylliria
Cultural significance: Characteristic element of the traditional economy and cultural heritage of Tylliria
Photographer: George Konstantinou
Date of photographs: 19 September 2020
Location of photographs: Pano Pyrgos, Tylliria
Sources
Biodiversity of Cyprus by George Konstantinou – Pano and Kato Pyrgos Villages of Tylliria. Original record of Pano Pyrgos and the area's traditional association with charcoal production.
Biodiversity of Cyprus – Pano and Kato Pyrgos Villages
Deputy Ministry of Tourism – Visit Cyprus, Tillyria. Official recognition of traditional charcoal kilns as part of the region's cultural character.
Visit Cyprus – Tillyria
Kato Pyrgos Community – History. Record of the traditional charcoal industry of Pyrgos Tyllirias.
Kato Pyrgos Community – History
CITY / SigmaLive – The last charcoal makers still build their kilns, 16 January 2021. Field account of the craft and its surviving practitioners in Tylliria.
Traditional charcoal makers of Tylliria
Cyprus Mail – Charcoal producers protest over catch-22, 17 March 2006. Historical evidence concerning licensing difficulties faced by charcoal producers from Pyrgos Tyllirias.
Cyprus Mail – Tylliria charcoal producers
Stefanos Kouratzis – Charcoal of Cyprus. Photographic and field documentation of traditional charcoal production at Pano Pyrgos.
Charcoal of Cyprus – Pano Pyrgos
No comments:
Post a Comment