Translate

Wednesday, 11 November 2026

Το χωριό Καλοπαναγιώτης – Το χωριό των πηγών και του Αγίου Ιωάννη Λαμπαδιστή στη Μαραθάσα – Kalopanagiotis Village, Marathasa, Cyprus

     See also

Κατάλογος Δήμων και Κοινοτήτων της Κύπρου - List of Municipalities and Communities of Cyprus

Πλήρης κατάλογος των δήμων και κοινοτήτων της Κυπριακής Δημοκρατίας. / Complete list of the municipalities and communities of the Republic of Cyprus.

Organized links for everything on this blog – Οργανωμένοι σύνδεσμοι για όλα σε αυτό το ιστολόγιο

Photos George Konstantinou 10/11/2026

Below in English

Κείμενο George Konstantinou

Θέση και τοπίο

Ο Καλοπαναγιώτης βρίσκεται στην επαρχία Λευκωσίας, στην κοιλάδα της Μαραθάσας, στο βόρειο τμήμα της οροσειράς του Τροόδους. Ο οικισμός αναπτύσσεται σε υψόμετρο περίπου 700 μέτρων, πάνω στις απότομες πλαγιές της κοιλάδας του ποταμού Σέτραχου.

Τα σπίτια ακολουθούν την κλίση του εδάφους και σχηματίζουν διαδοχικά επίπεδα, με θέα προς το ποτάμι, τις καλλιέργειες και την απέναντι βουνοπλαγιά. Νότια βρίσκεται ο Μουτουλλάς και βορειότερα ο Οίκος Μαραθάσας, ενώ ο δρόμος προς τα ψηλότερα βουνά συνεχίζει προς τον Πεδουλά.

Ονομασία και ιστορία

Σε πηγές της Βενετοκρατίας το χωριό καταγράφεται ως Panagioti. Η σημερινή ονομασία συνδέεται παραδοσιακά με κάποιον «καλό Παναγιώτη», χωρίς η σχετική διήγηση να αποτελεί αποδεδειγμένη ιστορία της ίδρυσής του.

Η μεσαιωνική παρουσία του οικισμού είναι τεκμηριωμένη. Κατά τη Φραγκοκρατία ανήκε στη βασιλική περιοχή της Μαραθάσας, γνωστή ως Marath Real. Το 1735 το επισκέφθηκε ο Ρώσος μοναχός Βασίλειος Μπάρσκυ, ο οποίος περιέγραψε τη μονή και την τοπική ζωή.

Πληθυσμιακή εξέλιξη

Η ιστορική σειρά που δημοσιεύει η Μεγάλη Κυπριακή Εγκυκλοπαίδεια καταγράφει:

ΈτοςΚάτοικοι
1881488
1891524
1901631
1911811
1921767
1931900
19461.099
1960920
1973738
19761.031
1982579
1992328
2001287
2011263
2021201

Η προσωρινή αύξηση μετά το 1974 συνδέεται με την εγκατάσταση εκτοπισμένων. Η μακροχρόνια μείωση αναδεικνύει τη δημογραφική πρόκληση της ορεινής υπαίθρου.

Παραδοσιακή αρχιτεκτονική

Ο Καλοπαναγιώτης διατηρεί σημαντικό σύνολο παραδοσιακών κατοικιών. Πέτρινοι τοίχοι, κεραμοσκεπές, ξύλινα μπαλκόνια, αυλές και στενά λιθόστρωτα περάσματα συνθέτουν τον παλιό οικιστικό πυρήνα.

Η έντονη κλίση δημιουργεί διαφορετικές στάθμες πρόσβασης και συνεχείς εναλλαγές ανάμεσα σε κατοικίες, σκάλες και μικρούς ανοικτούς χώρους. Η αποκατάσταση παλαιών κτηρίων και η επανάχρησή τους ως καταλυμάτων, χώρων εστίασης και πολιτισμού αποτέλεσαν βασικό μέρος της νεότερης αναζωογόνησης του χωριού.

Η Μονή Αγίου Ιωάννη Λαμπαδιστή

Το σημαντικότερο μνημείο του Καλοπαναγιώτη είναι η Μονή του Αγίου Ιωάννη του Λαμπαδιστή, στην ανατολική όχθη του Σέτραχου. Από το 1985 περιλαμβάνεται στην εγγραφή των τοιχογραφημένων εκκλησιών του Τροόδους στον Κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.

Το συγκρότημα περιλαμβάνει τον ναό του Αγίου Ηρακλειδίου, του 11ου αιώνα, τον ναό του Αγίου Ιωάννη Λαμπαδιστή και το λεγόμενο Λατινικό Παρεκκλήσι, γνωστό επίσης ως παρεκκλήσι του Ακάθιστου Ύμνου. Οι διαδοχικές οικοδομικές φάσεις ενοποιούνται εξωτερικά κάτω από μεγάλη προστατευτική κεραμοσκεπή.

Οι τοιχογραφίες παρουσιάζουν διαφορετικές περιόδους της βυζαντινής και μεταβυζαντινής ζωγραφικής. Ιδιαίτερη θέση κατέχει ο ιταλοβυζαντινός διάκοσμος του Λατινικού Παρεκκλησίου, γύρω στο 1500, που συνδυάζει βυζαντινά και αναγεννησιακά στοιχεία.

Το Εικονοφυλάκιο

Κοντά στη μονή βρίσκεται το Εικονοφυλάκιο, σε κτήριο που χρησιμοποιήθηκε ως δημοτικό σχολείο και αργότερα ως πολιτιστικό κέντρο. Εγκαινιάστηκε ως μουσείο τον Οκτώβριο του 2000.

Φυλάσσει συντηρημένες εικόνες και εκκλησιαστικά κειμήλια από τη μονή και τους ναούς του Καλοπαναγιώτη. Η συλλογή περιλαμβάνει έργα διαφορετικών εποχών, τμήματα τέμπλων και αντικείμενα λατρείας, διατηρώντας συγκεντρωμένα σημαντικά τεκμήρια της τοπικής εκκλησιαστικής τέχνης.

Οι εκκλησίες και τα παρεκκλήσια

Οι δύο μεγάλοι ναοί του χωριού είναι η Αγία Μαρίνα και η Παναγία Θεοτόκος. Η Αγία Μαρίνα, με το χαρακτηριστικό καμπαναριό της, πανηγυρίζει στις 17 Ιουλίου.

Ξεχωριστό ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι Άγιοι Ανδρόνικος και Αθανασία, με σωζόμενες τοιχογραφίες του 16ου αιώνα, και η Παναγία Θεοσκέπαστη, κοντά στη μονή. Η Θεοσκέπαστη συνδέεται με την αιωνόβια περνιά που αναπτύσσεται μπροστά της και με τοπικές παραδόσεις προστασίας του προσκυνήματος.

Στην εκκλησιαστική περιφέρεια της κοινότητας καταγράφονται επίσης οι Άγιοι Σέργιος και Βάκχος, ο Άγιος Κυριακός ο Αναχωρητής, ο Άγιος Γεώργιος, η Παναγία Μαυροφόρα και ο Αρχάγγελος Μιχαήλ, καθώς και προσκυνήματα συνδεδεμένα με τον Άγιο Ηρακλείδιο.

Οι θειούχες πηγές

Οι πηγές του Καλοπαναγιώτη αναβλύζουν κοντά στις όχθες του Σέτραχου και στο παλιό γεφύρι. Η παραδοσιακή χρήση των θειούχων νερών για λουτροθεραπεία συνέβαλε στη φήμη του χωριού ως τόπου παραθερισμού.

Οι αφηγήσεις για αρχαίο Ασκληπιείο και επισκέψεις βασιλιάδων των Σόλων αποτελούν μέρος της τοπικής παράδοσης. Η ιστορική χρήση των πηγών εξηγεί τη σημασία τους για την κοινότητα, χωρίς να τεκμηριώνει από μόνη της συγκεκριμένες θεραπευτικές ιδιότητες.

Το ενετικό γεφύρι

Το Ενετικό Γεφύρι του Καλοπαναγιώτη είναι μονότοξο πέτρινο γεφύρι που συνδέεται με την περίοδο της Βενετοκρατίας και χρονολογείται παραδοσιακά στον 16ο αιώνα.

Εξυπηρετούσε τη μετακίνηση ανάμεσα στον οικισμό, τη μονή, τις πηγές και τις καλλιέργειες. Η μικρή του κλίμακα και η θέση του μέσα στην παραποτάμια βλάστηση το καθιστούν χαρακτηριστικό στοιχείο του ιστορικού τοπίου.

Ο νερόμυλος του Κύκκου

Ο Νερόμυλος του Κύκκου, περίπου ένα χιλιόμετρο νοτιότερα της μονής, είναι αποκατεστημένο αρχαίο μνημείο και σημαντικό δείγμα προβιομηχανικής τεχνολογίας.

Ανήκε στη Μονή Κύκκου και εξυπηρετούσε τον Καλοπαναγιώτη και γειτονικές κοινότητες. Σώζονται το αυλάκι υδροδότησης, η ψηλή καμάρα, ο υδατόπυργος και οι χώροι άλεσης. Το νερό έπεφτε από ψηλά και κινούσε τον μηχανισμό που μετέδιδε την κίνηση στις μυλόπετρες. Η λειτουργία του σταμάτησε το 1953.

Η οικία του Λαυρεντίου

Στον παλιό πυρήνα βρίσκεται η οικία όπου γεννήθηκε το 1750 ο Μητροπολίτης Κυρηνείας Λαυρέντιος, ο οποίος εκτελέστηκε στις 9 Ιουλίου 1821, μαζί με τον Αρχιεπίσκοπο Κυπριανό και άλλους αρχιερείς.

Η κατοικία αποκαταστάθηκε την περίοδο 2005–2007 και στεγάζει μουσείο και πολιτιστικές λειτουργίες. Αξιοσημείωτο αρχιτεκτονικό γνώρισμα είναι οι διαδοχικές πλίνθινες καμάρες του ισογείου. Το Πολιτιστικό Κέντρο «Άγιος Ιωάννης Λαμπαδιστής», που ιδρύθηκε το 1991, συμβάλλει στην προβολή της ιστορίας και της παράδοσης της περιοχής.

Φυσικό περιβάλλον και περίπατοι

Ο Σέτραχος αποτελεί τον φυσικό άξονα της περιοχής. Η παραποτάμια βλάστηση, οι οπωρώνες, τα μικρά αγροτεμάχια και οι δασωμένες πλαγιές σχηματίζουν ένα τοπίο όπου συνυπάρχουν φυσικά και καλλιεργημένα οικοσυστήματα.

Οι τοπικές διαδρομές συνδέουν τη μονή με τη Θεοσκέπαστη, το γεφύρι, τις πηγές, τον νερόμυλο και την πηγή Φάραγγα. Το Αλωνούδι προσφέρει θέα προς την κοιλάδα. Βορειότερα, το Φράγμα Καλοπαναγιώτη αποτελεί ακόμη ένα χαρακτηριστικό στοιχείο της σχέσης της Μαραθάσας με το νερό.

Αγροτική παράδοση και σύγχρονη αναζωογόνηση

Η αγροτική κληρονομιά παραμένει παρούσα στους οπωρώνες, στους αμπελώνες και στην τοπική γαστρονομία. Παραδοσιακά προϊόντα, παρασκευές από μούστο, μελισσοκομία και οινικές δραστηριότητες συνδέουν τον επισκέπτη με την παραγωγική ζωή της περιοχής.

Η αποκατάσταση κατοικιών, η ανάπτυξη αγροτουριστικών καταλυμάτων και η ανάδειξη των μνημείων διεύρυναν την επισκεψιμότητα πέρα από τον θερινό παραθερισμό. Το χωριό φιλοξενεί επίσης χριστουγεννιάτικες πολιτιστικές εκδηλώσεις.

Το 2011 διακρίθηκε στο πρόγραμμα EDEN για την ανάπλαση χώρων, ενώ το 2024 αναγνωρίστηκε ως ένα από τα Best Tourism Villages του UN Tourism, για τη σύνδεση του τουρισμού με την πολιτιστική και φυσική κληρονομιά και την ανάπτυξη της υπαίθρου.

Πηγές


Kalopanagiotis – The Village of Springs and Saint John Lampadistis in Marathasa, Cyprus

Text by George Konstantinou

Location and landscape

Kalopanagiotis lies in Nicosia District, in the Marathasa Valley, in the northern part of the Troodos mountain range. The settlement extends at an elevation of approximately 700 metres, along the steep slopes of the Setrachos River valley.

Its houses follow the hillside, forming successive levels overlooking the river, cultivated land and opposite slope. Moutoullas lies to the south and Oikos Marathasas farther north, while the road towards the higher mountains continues to Pedoulas.

Name and history

Venetian-period sources record the village as Panagioti. Its present name is traditionally associated with a “good Panagiotis”, although this account is not a proven history of its foundation.

The settlement’s medieval existence is documented. During Frankish rule it belonged to the royal territory of Marathasa, known as Marath Real. Russian monk Vasily Barsky visited in 1735, describing the monastery and local life.

Population history

The historical series published by the Great Cyprus Encyclopaedia records:

YearResidents
1881488
1891524
1901631
1911811
1921767
1931900
19461,099
1960920
1973738
19761,031
1982579
1992328
2001287
2011263
2021201

The temporary increase after 1974 followed the arrival of displaced people. The long-term decline illustrates the demographic challenge facing mountain communities.

Traditional architecture

Kalopanagiotis preserves a substantial collection of traditional houses. Stone walls, tiled roofs, wooden balconies, courtyards and narrow cobbled passages form its historic residential core.

The steep terrain creates different entrance levels and a succession of houses, stairways and small open spaces. Restoring older buildings and adapting them as accommodation, restaurants and cultural venues has been central to the village’s more recent regeneration.

Saint John Lampadistis Monastery

Kalopanagiotis’s principal monument is the Monastery of Saint John Lampadistis, on the eastern bank of the Setrachos. Since 1985, it has formed part of the Painted Churches in the Troodos Region inscription on UNESCO’s World Heritage List.

The complex includes the eleventh-century Church of Saint Herakleidios, the Church of Saint John Lampadistis, and the so-called Latin Chapel, also known as the Chapel of the Akathist Hymn. Successive building phases are externally united beneath a large protective tiled roof.

Its wall paintings represent different periods of Byzantine and post-Byzantine art. Particularly important is the Latin Chapel’s Italo-Byzantine decoration, dating to around 1500, which combines Byzantine and Renaissance elements.

The Icon Museum

Near the monastery stands the Icon Museum, occupying a building formerly used as a primary school and subsequently as a cultural centre. It opened as a museum in October 2000.

It houses conserved icons and ecclesiastical treasures from the monastery and the churches of Kalopanagiotis. Works from different periods, sections of icon screens and liturgical objects preserve important evidence of local ecclesiastical art.

Churches and chapels

The village’s two main churches are Saint Marina and Panagia Theotokos. Saint Marina, with its distinctive bell tower, celebrates its feast on 17 July.

Particularly interesting are Saints Andronikos and Athanasia, preserving sixteenth-century wall paintings, and Panagia Theoskepasti, near the monastery. Theoskepasti is associated with the ancient oak growing in front of it and with local traditions concerning the protection of the shrine.

The community’s ecclesiastical district also includes Saints Sergius and Bacchus, Saint Kyriakos the Hermit, Saint George, Panagia Mavrofora and Archangel Michael, together with shrines associated with Saint Herakleidios.

The sulphur springs

The springs of Kalopanagiotis emerge near the banks of the Setrachos and the old bridge. The traditional use of their sulphurous waters for bathing contributed to the village’s reputation as a holiday destination.

Accounts of an ancient sanctuary of Asclepius and visits by the kings of Soli belong to local tradition. The springs’ historical use explains their importance to the community, without itself establishing specific therapeutic effects.

The Venetian bridge

The Venetian Bridge of Kalopanagiotis is a single-arched stone bridge associated with Venetian rule and traditionally dated to the sixteenth century.

It provided passage between the settlement, monastery, springs and cultivated land. Its modest scale and position within the riverside vegetation make it a distinctive feature of the historic landscape.

Kykkos Watermill

Kykkos Watermill, approximately one kilometre south of the monastery, is a restored ancient monument and an important example of pre-industrial technology.

It belonged to Kykkos Monastery and served Kalopanagiotis and neighbouring communities. Its surviving features include the water channel, high arch, water tower and milling rooms. Water falling from above powered the mechanism that transferred movement to the millstones. The mill ceased operating in 1953.

The House of Lavrentios

The historic village centre contains the house where Lavrentios, Bishop of Kyrenia, was born in 1750. He was executed on 9 July 1821, alongside Archbishop Kyprianos and other bishops.

Restored in 2005–2007, the house accommodates a museum and cultural activities. Its successive ground-floor brick arches are a notable architectural feature. The Saint John Lampadistis Cultural Centre, established in 1991, contributes to promoting the area’s history and traditions.

Natural environment and walks

The Setrachos forms the area’s natural axis. Riverside vegetation, orchards, small agricultural plots and wooded slopes create a landscape combining natural and cultivated ecosystems.

Local walking routes connect the monastery with Theoskepasti, the bridge, springs, watermill and Farangas spring. Alonoudi provides views across the valley. Farther north, Kalopanagiotis Dam forms another distinctive expression of Marathasa’s relationship with water.

Agricultural traditions and modern regeneration

Agricultural heritage remains present in the orchards, vineyards and local cuisine. Traditional products, grape-must preparations, beekeeping and wine-related activities connect visitors with the area’s productive life.

The restoration of houses, development of rural accommodation and presentation of monuments have extended tourism beyond the summer holiday season. The village also hosts Christmas cultural events.

In 2011, Kalopanagiotis received recognition through the EDEN programme for the regeneration of physical sites. In 2024, it was recognised as one of UN Tourism’s Best Tourism Villages, reflecting the connection between tourism, cultural and natural heritage, and rural development.

Sources

Ιερός Ναός Αγίας Παρασκευής στον Μουτουλλά, Μαραθάσα – Saint Paraskevi Church in Moutoullas, Marathasa, Cyprus

 See also

Το χωριό Μουτουλλάς – Το χωριό των νερών, της Παναγίας του 1280 και των παραδοσιακών τεχνών στη Μαραθάσα – Moutoullas Village, Marathasa, Cyprus

List of Churches and Monasteries of Cyprus Documented on the Biodiversity of Cyprus Blog – Organized Catalog - Εκκλησίες και Μοναστήρια της Κύπρου που Υπάρχουν στο Blog Biodiversity of Cyprus – Οργανωμένος Κατάλογος

Κατάλογος εκκλησιών και μοναστηριών που έχουν καταγραφεί και φωτογραφηθεί στο ιστολόγιο. / Catalogue of churches and monasteries documented and photographed on the blog.

Organized links for everything on this blog – Οργανωμένοι σύνδεσμοι για όλα σε αυτό το ιστολόγιο

Photos George Konstantinou 10/11/2026

Below in English

Κείμενο George Konstantinou

Η ενοριακή εκκλησία του Μουτουλλά

Ο Ιερός Ναός της Αγίας Παρασκευής βρίσκεται στον Μουτουλλά, στην επαρχία Λευκωσίας, και αποτελεί ένα από τα χαρακτηριστικότερα οικοδομήματα της κοιλάδας της Μαραθάσας. Είναι ο ενοριακός ναός της κοινότητας και υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Μόρφου, στην εκκλησιαστική περιφέρεια Μαραθάσας.

Κτισμένος ανάμεσα στις κατοικίες του ορεινού οικισμού, ξεχωρίζει με τον μεγάλο τρούλο, τις καμπύλες των στεγών και το καμπαναριό του. Η θέση του μέσα στην πυκνή δόμηση συνδέει άμεσα την εκκλησία με την καθημερινή ζωή του χωριού, στο ορεινό περιβάλλον της οροσειράς του Τροόδους.

Η ανέγερση του σημερινού ναού

Στη θέση της σημερινής εκκλησίας υπήρχε παλαιότερος ναός, ο οποίος κατεδαφίστηκε το 1934. Η ανέγερση της νέας Αγίας Παρασκευής χρονολογείται στην περίοδο 1934–1938, σύμφωνα με τη μελέτη του αρχιτέκτονα Διομήδη Μυριανθέα για την εκκλησιαστική αρχιτεκτονική της μητροπολιτικής περιφέρειας Μόρφου.

Ο σχεδιασμός αποδίδεται στον αρχιτέκτονα Οδυσσέα Τσαγγαρίδη. Σημαντική συμβολή στην πραγματοποίηση του έργου είχαν οι δωρεές, ιδιαίτερα των αποδήμων Μουτουλλιωτών, καθώς και η εθελοντική εργασία των κατοίκων. Η εκκλησία αποτυπώνει έτσι και τη συλλογική προσπάθεια της κοινότητας σε μια εποχή περιορισμένων οικονομικών δυνατοτήτων.

Αρχιτεκτονική και εξωτερική μορφή

Ο ναός ακολουθεί τον σταυροειδή εγγεγραμμένο τύπο με τρούλο, εντάσσοντας τη βυζαντινή αρχιτεκτονική παράδοση στη ναοδομία του 20ού αιώνα. Ο κεντρικός τρούλος κυριαρχεί στη σύνθεση, ενώ οι χαμηλότεροι όγκοι οργανώνονται γύρω του και αναδεικνύουν τη σταυρική διάταξη του κτίσματος.

Η εξωτερική μορφή χαρακτηρίζεται από την εμφανή λιθοδομή, τα τοξωτά ανοίγματα, τις ανοιχτόχρωμες πλαισιώσεις και τις κεραμοσκεπείς καμπύλες επιφάνειες. Τα παράθυρα στο τύμπανο του τρούλου επιτρέπουν τον φωτισμό του κεντρικού τμήματος του εσωτερικού.

Η Αγία Παρασκευή ανήκει στην ομάδα των εκκλησιών που σηματοδοτούν την επανεμφάνιση μεγάλων τρουλλαίων ναών στην περιοχή κατά τη δεκαετία του 1930. Στην ίδια ευρύτερη αρχιτεκτονική περίοδο εντάσσεται και ο Ιερός Ναός του Τιμίου Σταυρού στον Πεδουλά.

Ο ξυλόγλυπτος διάκοσμος

Το 1938 προκηρύχθηκαν προσφορές για το εικονοστάσι, την Αγία Τράπεζα, το προσκυνητάρι, τον άμβωνα και τον αρχιερατικό θρόνο. Την κατασκευή τους ανέλαβε ο Λευκωσιάτης ξυλογλύπτης Αρτέμης Α. Παπαδόπουλος, έναντι 390 λιρών.

Τα έργα αυτά συγκροτούν τον ξυλόγλυπτο εξοπλισμό του ναού και συνδέουν τη λειτουργική του χρήση με την εκκλησιαστική ξυλογλυπτική της εποχής.

Οι εικόνες του Σόλωνα Φραγκουλίδη

Οι μικρές και μεγάλες εικόνες του εικονοστασίου είναι έργα του Σόλωνα Φραγκουλίδη. Η παρουσία τους προσδίδει στον ναό ιδιαίτερο ενδιαφέρον και ως χώρου εκκλησιαστικής τέχνης, παράλληλα με την αρχιτεκτονική και τον ξυλόγλυπτο διάκοσμό του.

Η πανήγυρη της Αγίας Παρασκευής

Ο ναός είναι αφιερωμένος στην Αγία Οσιομάρτυρα Παρασκευή, προστάτιδα της κοινότητας, και πανηγυρίζει στις 26 Ιουλίου. Ο εορτασμός περιλαμβάνει πανηγυρικό Εσπερινό την παραμονή και Θεία Λειτουργία την ημέρα της εορτής.

Η πανήγυρη παραμένει σημαντικό γεγονός της ενοριακής ζωής και ευκαιρία συνάντησης των κατοίκων και των αποδήμων του χωριού.

Η εκκλησία στο θρησκευτικό τοπίο της Μαραθάσας

Η Αγία Παρασκευή αποτελεί το νεότερο ενοριακό κέντρο ενός χωριού με πλούσια εκκλησιαστική κληρονομιά. Στον Μουτουλλά βρίσκεται επίσης η Παναγία του Μουτουλλά, κτισμένη και τοιχογραφημένη το 1280, η οποία περιλαμβάνεται στα μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.

Στην ενορία καταγράφονται ακόμη παρεκκλήσια αφιερωμένα στον Άγιο Μάμα και στον Άγιο Γεώργιο, καθώς και εξωκκλήσια του Προφήτη Ηλία και της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος. Μέσα σε αυτό το σύνολο, η Αγία Παρασκευή αντιπροσωπεύει τη ναοδομία του 20ού αιώνα και τη συνεχιζόμενη παρουσία της εκκλησίας στη ζωή της κοινότητας.

Πηγές


Saint Paraskevi Church in Moutoullas, Marathasa, Cyprus

Text by George Konstantinou

The parish church of Moutoullas

Saint Paraskevi Church stands in Moutoullas, in Nicosia District, and is one of the most distinctive buildings in the Marathasa Valley. It is the community’s parish church and belongs to the Holy Metropolis of Morphou, within its Marathasa ecclesiastical district.

Built among the houses of the mountain village, it stands out through its large dome, curved rooflines and bell tower. Its position within the closely built settlement connects the church directly with everyday village life, in the mountain landscape of the Troodos range.

Construction of the present church

An earlier church occupied the site of the present building and was demolished in 1934. Construction of the new Saint Paraskevi Church dates to 1934–1938, according to architect Diomedes Myriantheas’s study of ecclesiastical architecture in the metropolitan district of Morphou.

The design is attributed to architect Odysseas Tsangaridis. Donations, particularly from Moutoullas emigrants, together with voluntary work by residents, made an important contribution to the project. The church therefore also reflects the community’s collective effort during a period of limited financial resources.

Architecture and exterior

The church follows the domed cross-in-square plan, incorporating the Byzantine architectural tradition into twentieth-century church construction. The central dome dominates the composition, while the lower volumes are arranged around it, expressing the building’s cruciform layout.

The exterior features exposed stonework, arched openings, light-coloured surrounds and curved tiled roof surfaces. Windows in the drum of the dome illuminate the central part of the interior.

Saint Paraskevi belongs to the group of churches marking the reappearance of large domed churches in the region during the 1930s. The Church of the Holy Cross in Pedoulas also belongs to this broader architectural period.

The woodcarved furnishings

In 1938, tenders were invited for the iconostasis, Holy Table, icon stand, pulpit and bishop’s throne. The commission was undertaken by Nicosia woodcarver Artemis A. Papadopoulos, for £390.

These works form the church’s woodcarved furnishings, connecting its liturgical use with the ecclesiastical woodcarving of the period.

The icons of Solon Frangoulides

The small and large icons of the iconostasis are works by Solon Frangoulides. Their presence gives the church particular interest as a place of ecclesiastical art, alongside its architecture and woodcarved decoration.

The feast of Saint Paraskevi

The church is dedicated to Saint Paraskevi the Venerable Martyr, patron saint of the community, and celebrates its feast on 26 July. The celebration includes festal Vespers on the preceding evening and the Divine Liturgy on the feast day.

The feast remains an important event in parish life and an opportunity for residents and people originating from the village to come together.

The church within Marathasa’s religious landscape

Saint Paraskevi forms the more recent parish centre of a village with a rich ecclesiastical heritage. Moutoullas is also home to Panagia tou Moutoulla, built and painted in 1280, which is included among UNESCO’s World Heritage monuments.

The parish also lists chapels dedicated to Saint Mamas and Saint George, together with outlying chapels of the Prophet Elijah and the Transfiguration of the Saviour. Within this group, Saint Paraskevi represents twentieth-century church architecture and the continuing presence of the church in community life.

Sources

Το χωριό Μουτουλλάς – Το χωριό των νερών, της Παναγίας του 1280 και των παραδοσιακών τεχνών στη Μαραθάσα – Moutoullas Village, Marathasa, Cyprus

    See also

Ιερός Ναός Αγίας Παρασκευής στον Μουτουλλά, Μαραθάσα – Saint Paraskevi Church in Moutoullas, Marathasa, Cyprus

Κατάλογος Δήμων και Κοινοτήτων της Κύπρου - List of Municipalities and Communities of Cyprus

Πλήρης κατάλογος των δήμων και κοινοτήτων της Κυπριακής Δημοκρατίας. / Complete list of the municipalities and communities of the Republic of Cyprus.

Organized links for everything on this blog – Οργανωμένοι σύνδεσμοι για όλα σε αυτό το ιστολόγιο

Photos George Konstantinou 10/11/2026

Below in English

Κείμενο George Konstantinou

Τοποθεσία και φυσικό περιβάλλον

Ο Μουτουλλάς είναι ορεινό χωριό της επαρχίας Λευκωσίας, στην Κοιλάδα της Μαραθάσας, σε μέσο υψόμετρο περίπου 800 μέτρων. Βρίσκεται ανάμεσα στον Καλοπαναγιώτη και στον Πεδουλά, στην οροσειρά του Τροόδους.

Ο Ποταμός Σέτραχος – Ο ποταμός της κοιλάδας Μαραθάσας και τα μικρότερα ρέματα διαμορφώνουν βαθιές κοιλάδες και απότομες πλαγιές. Οι κατοικίες είναι προσαρμοσμένες στο έντονο ανάγλυφο, ενώ οι κήποι και η βλάστηση του ποταμού συμπληρώνουν την εικόνα του οικισμού.

Χαρτογραφικό σημείο του χωριού: 34.984221, 32.824750 — Μουτουλλάς στο Google Maps.

Η ονομασία και η μεσαιωνική ιστορία

Ο Μουτουλλάς υπήρχε κατά τη μεσαιωνική περίοδο και αναφέρεται ως Modoula. Η ονομασία του συνδέεται με την οικογένεια Μουτουλλά, γνωστή από την κτητορική επιγραφή της Παναγίας.

Δεν έχει αποσαφηνιστεί οριστικά αν η οικογένεια έδωσε το όνομά της στο χωριό ή αν το επώνυμο προήλθε από ήδη υπάρχον τοπωνύμιο.

Στην ευρύτερη περιοχή υπήρχαν και άλλοι οικισμοί, όπως ο Μάραθος και ο Τρουλλινός, οι οποίοι εγκαταλείφθηκαν. Τα ονόματά τους διατηρήθηκαν σε τοπωνύμια και ρέματα.

Ο παραδοσιακός οικισμός

Ο Μουτουλλάς διατηρεί χαρακτηριστικά της ορεινής λαϊκής αρχιτεκτονικής: πέτρινες κατοικίες, ανώγια, μπαλκόνια, μικρές αυλές και στενούς δρόμους που ακολουθούν την πλαγιά.

Η διάταξη των σπιτιών αντανακλά την ανάγκη αξιοποίησης του περιορισμένου χώρου. Η καθημερινή ζωή συνδεόταν με τη γεωργία, τη μεταποίηση προϊόντων και τις χειροτεχνίες, ενώ το νερό αποτελούσε βασικό στοιχείο τόσο της παραγωγής όσο και της κοινωνικής ζωής.

Η Παναγία του Μουτουλλά

Η Παναγία του Μουτουλλά είναι το σημαντικότερο μεσαιωνικό μνημείο του χωριού. Σύμφωνα με την κτητορική επιγραφή, ο ναός κτίστηκε και τοιχογραφήθηκε το 1280, με δαπάνη του Ιωάννη Μουτουλλά ή Γερακιώτη και της συζύγου του Ειρήνης.

Οι δωρητές απεικονίζονται να κρατούν το ομοίωμα της εκκλησίας. Ο ναός είναι μικρός, μονόχωρος και ξυλόστεγος, με την απότομη κεραμοσκεπή που χαρακτηρίζει πολλές εκκλησίες του Τροόδους.

Αποτελεί ένα από τα μνημεία της ομάδας «Τοιχογραφημένες Εκκλησίες στην Περιοχή του Τροόδους», η οποία εγγράφηκε στον Κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO το 1985.

Οι τοιχογραφίες και η καλλιτεχνική αξία

Η ακριβής χρονολόγηση του διακόσμου στο 1280 προσδίδει ιδιαίτερη σημασία στην εκκλησία για τη μελέτη της μεσαιωνικής ζωγραφικής της Κύπρου.

Στις τοιχογραφίες συνδυάζονται στοιχεία της βυζαντινής παράδοσης με επιδράσεις που συνδέονται με το καλλιτεχνικό περιβάλλον της ανατολικής Μεσογείου κατά την εποχή των Σταυροφοριών.

Η εκκλησία θεωρείται ότι αρχικά εξυπηρετούσε οικογενειακές λατρευτικές ανάγκες. Γραπτές μαρτυρίες συνδέουν επίσης τη χρήση της κατά τον 14ο αιώνα με ταφές μελών συγκεκριμένης οικογένειας.

Η Αγία Παρασκευή

Η Αγία Παρασκευή είναι ο ενοριακός ναός του Μουτουλλά και υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Μόρφου. Η πανήγυρή της τιμάται στις 26 Ιουλίου.

Ο σημερινός ναός αντικατέστησε παλαιότερη εκκλησία που κατεδαφίστηκε το 1934. Ο ξυλόγλυπτος διάκοσμος ανατέθηκε το 1938 στον Αρτέμη Α. Παπαδόπουλο, ενώ οι εικόνες του εικονοστασίου είναι έργα του Σόλωνα Φραγκουλίδη.

Η εκκλησία αποτελεί χαρακτηριστικό τοπόσημο του οικισμού και σημαντικό τεκμήριο της νεότερης εκκλησιαστικής του ιστορίας.

Οι υπόλοιποι ναοί και τα προσκυνητάρια

Η Μητρόπολη Μόρφου καταγράφει, πέρα από την Αγία Παρασκευή και την Παναγία, τα παρεκκλήσια του Αγίου Μάμα και του Αγίου Γεωργίου, καθώς και τα εξωκλήσια του Προφήτη Ηλία και της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος.

Αναφέρονται επίσης προσκυνητάρια αφιερωμένα στην Αγία Παρασκευή, στον Άγιο Γεώργιο, στον Άγιο Νεκτάριο και στην Παναγία. Το σύνολο αυτό αποτυπώνει τη διαχρονική παρουσία της θρησκευτικής ζωής μέσα και γύρω από το χωριό.

Η Κρύα Βρύση και η εμφιάλωση του νερού

Η Κρύα Βρύση, γνωστή και ως Κάτω Βρύση, υπήρξε βασικό σημείο υδροληψίας και συνάντησης. Σύμφωνα με τις ιστορικές αναφορές που συγκεντρώθηκαν στο ερευνητικό πρόγραμμα WaterWays, μέχρι το 1908 ήταν η μοναδική βρύση μέσα στην κοινότητα.

Το νερό του Μουτουλλά απέκτησε φήμη και πέρα από την περιοχή. Η επίσημη εμφιάλωσή του άρχισε το 1961, με την ονομασία «Κρύα Βρύση», και η εμπορική του διακίνηση συνεχίστηκε μέχρι το 1990.

Η ιστορία αυτή συνδέει μια φυσική πηγή με την οικονομική δραστηριότητα και τη συλλογική ταυτότητα του χωριού.

Το Χλιό και τα Λουτρά της Ρήγαινας

Το Χλιό βρίσκεται κοντά στην κοίτη του Σέτραχου και συνδέεται με θειούχα πηγή και παλαιότερες πρακτικές πλυσίματος των ρούχων.

Τα Λουτρά της Ρήγαινας διατηρούν στον τίτλο τους την τοπική παράδοση για τη Ρήγαινα, τη βασίλισσα των κυπριακών θρύλων. Η ονομασία αποτελεί στοιχείο της προφορικής κληρονομιάς και δεν τεκμηριώνει από μόνη της χρήση του χώρου από συγκεκριμένο ιστορικό πρόσωπο.

Τα δύο σημεία συνδέονται με κυκλικό μονοπάτι περίπου 1,5 χιλιομέτρου, στην περιοχή μεταξύ Μουτουλλά και Πεδουλά.

Η τέχνη της ξύλινης σκάφης

Ο Μουτουλλάς συνδέεται ιδιαίτερα με την κατασκευή ξύλινων σκαφών, που χρησιμοποιούνταν για το ζύμωμα του ψωμιού, το πλύσιμο και άλλες οικιακές εργασίες.

Οι ειδικευμένοι τεχνίτες, οι σκαφάρηδες, λάξευαν κατάλληλους κορμούς, δημιουργώντας κοίλα σκεύη διαφορετικών διαστάσεων. Κατασκεύαζαν επίσης μικρότερες σκάφες, τα σκαφίθκια, και άλλα χρήσιμα ξύλινα αντικείμενα.

Η τέχνη της σκαφοποιίας εγγράφηκε το 2020 στο Εθνικό Ευρετήριο Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Κύπρου, έπειτα από πρόταση του Κοινοτικού Συμβουλίου και του Συνδέσμου Αποδήμων και Φίλων Μουτουλλά. Η εγγραφή αναγνωρίζει την τεχνική γνώση και την ανάγκη μετάδοσής της στις επόμενες γενιές.

Το κολοτζίν και η αναβίωση των παραδόσεων

Με τις νεότερες πολιτιστικές δράσεις του χωριού συνδέεται το Φεστιβάλ Κολοτζιού, που αναδεικνύει τη χρήση του αποξηραμένου καρπού ως παραδοσιακού σκεύους και αντικειμένου χειροτεχνίας.

Η διοργάνωση περιλαμβάνει γνωριμία με το κολοτζίν, δραστηριότητες και παρουσίαση της τοπικής κληρονομιάς. Συνδέεται με την προσπάθεια κατοίκων και αποδήμων να διατηρήσουν γνώσεις που παλαιότερα αποτελούσαν μέρος της καθημερινότητας.

Αγροτική ζωή και τοπικά προϊόντα

Οι καλλιέργειες αναπτύχθηκαν στις κοιλάδες και στις αναβαθμίδες των πλαγιών, αξιοποιώντας τις πηγές και τα διαθέσιμα νερά. Οι οπωρώνες και τα αμπέλια συνδέθηκαν με την οικογενειακή οικονομία και την παρασκευή προϊόντων που μπορούσαν να διατηρηθούν ή να διατεθούν σε πανηγύρια και αγορές.

Η αγροτική παραγωγή, η επεξεργασία ξύλου και η φήμη του νερού συνέθεσαν διαφορετικές όψεις της οικονομικής ιστορίας του Μουτουλλά.

Πληθυσμιακή εξέλιξη

ΈτοςΚάτοικοι
1881346
1891430
1901481
1911527
1921595
1931651
1946790
1960879
1973691
1976833
1982525
1992401
2001294
2011174
2021126

Το Αρχείο Παραδοσιακής Αρχιτεκτονικής καταχωρίζει επιπλέον 900 κατοίκους για το 1956. Η ιστορική σειρά δείχνει ανάπτυξη μέχρι τα μέσα του 20ού αιώνα και σημαντική μείωση κατά τις επόμενες δεκαετίες. Η απογραφή του 2021 κατέγραψε 126 κατοίκους.

Ο Μουτουλλάς μέσα στη Μαραθάσα

Η γνωριμία με τον Μουτουλλά μπορεί να συνδυαστεί με τον Πεδουλά, τον Οίκο Μαραθάσας και τα μνημεία του Καλοπαναγιώτη.

Το ενετικό γεφύρι του Καλοπαναγιώτη και το φράγμα Καλοπαναγιώτη και η κοιλάδα Μαραθάσας συμπληρώνουν την εικόνα μιας περιοχής όπου το νερό, η γεωργία και οι ανθρώπινες μετακινήσεις διαμόρφωσαν το τοπίο.

Στον Μουτουλλά, η Παναγία του 1280, η Αγία Παρασκευή, οι πηγές και οι παραδοσιακές τέχνες συνθέτουν μια κληρονομιά που υπερβαίνει το μικρό μέγεθος του σημερινού οικισμού.

Πηγές


Moutoullas – The Village of Water, the Church of 1280 and Traditional Crafts in Marathasa

Text by George Konstantinou

Location and natural surroundings

Moutoullas is a mountain village in Nicosia District, in the Marathasa valley, at an average elevation of approximately 800 metres. It lies between Kalopanayiotis and Pedoulas, within the Troodos mountain range.

The Setrachos River and smaller streams shape deep valleys and steep slopes. Houses are adapted to the rugged terrain, while gardens and riverside vegetation complete the settlement’s appearance.

Mapped location of the village: 34.984221, 32.824750 — Moutoullas on Google Maps.

The name and medieval history

Moutoullas existed during the medieval period and is recorded as Modoula. Its name is associated with the Moutoullas family, known from the donor inscription in the Church of Panagia.

It has not been conclusively established whether the family gave its name to the village or whether the surname derived from an existing place name.

Other settlements once existed nearby, including Marathos and Troullinos, which were abandoned. Their names survived in local place names and streams.

The traditional settlement

Moutoullas preserves features of mountain vernacular architecture: stone houses, upper-storey rooms, balconies, small courtyards and narrow roads following the hillside.

The arrangement of houses reflects the need to use limited space. Everyday life was associated with agriculture, processing local products and crafts, while water was central to both production and social life.

Panagia tou Moutoulla

Panagia tou Moutoulla, the Church of the Virgin Mary, is the village’s most important medieval monument. According to its donor inscription, it was built and decorated with wall paintings in 1280, funded by Ioannis Moutoullas or Gerakiotis and his wife Eirene.

The donors are depicted holding a model of the church. The building is small, single-aisled and timber-roofed, with the steep tiled roof characteristic of many Troodos churches.

It is one of the monuments included in the “Painted Churches in the Troodos Region”, inscribed on the UNESCO World Heritage List in 1985.

Wall paintings and artistic importance

The precise dating of its decoration to 1280 gives the church particular importance for studying medieval painting in Cyprus.

Its wall paintings combine elements of Byzantine tradition with influences associated with the artistic environment of the eastern Mediterranean during the Crusader period.

The church is thought to have initially served a family’s religious needs. Written evidence also associates its use during the fourteenth century with burials of members of a particular family.

Saint Paraskevi

Saint Paraskevi is Moutoullas’s parish church and belongs to the Holy Metropolis of Morphou. Its feast is celebrated on 26 July.

The present church replaced an earlier building demolished in 1934. Its carved wooden decoration was commissioned in 1938 from Artemis A. Papadopoulos, while the icons of its iconostasis are works by Solon Frangoulides.

The church is a distinctive village landmark and an important record of its more recent ecclesiastical history.

Other churches and shrines

In addition to Saint Paraskevi and Panagia, the Metropolis of Morphou records the chapels of Saint Mamas and Saint George, together with the rural churches of Prophet Elijah and the Transfiguration of the Saviour.

Shrines dedicated to Saint Paraskevi, Saint George, Saint Nektarios and the Virgin Mary are also recorded. Together, they reflect the enduring presence of religious life within and around the village.

Krya Vrysi and bottled water

Krya Vrysi, also known as Kato Vrysi, was an essential water-collection point and meeting place. According to historical information gathered by the WaterWays research project, it was the community’s only fountain until 1908.

Moutoullas water became known beyond the surrounding area. Official bottling began in 1961, under the name “Krya Vrysi”, and commercial distribution continued until 1990.

This history connects a natural spring with economic activity and the village’s collective identity.

Chlio and the Baths of Rigaina

Chlio lies near the Setrachos riverbed and is associated with a sulphurous spring and earlier clothes-washing practices.

The Baths of Rigaina preserve the local tradition of Rigaina, the queen of Cypriot legends. The name belongs to oral heritage and does not, by itself, establish that a particular historical person used the site.

The two locations are connected by a circular trail of approximately 1.5 kilometres, in the area between Moutoullas and Pedoulas.

The craft of wooden trough making

Moutoullas is particularly associated with making wooden troughs, used for kneading bread, washing and other household tasks.

Specialist craftspeople, known as skafarides, hollowed out suitable tree trunks to create vessels of different sizes. They also made smaller troughs, called skafithkia, and other useful wooden objects.

Kneading-trough carving was entered in Cyprus’s National Inventory of Intangible Cultural Heritage in 2020, following a proposal by the Community Council and the Association of Expatriates and Friends of Moutoullas. The entry recognises this technical knowledge and the need to pass it to future generations.

The bottle gourd and the revival of traditions

The Kolotzi Festival is associated with the village’s more recent cultural activities, highlighting the use of dried gourds as traditional vessels and craft objects.

The event introduces visitors to the gourd through activities and presentations of local heritage. It forms part of residents’ and expatriates’ efforts to preserve knowledge that once belonged to everyday life.

Agriculture and local products

Cultivation developed in the valleys and on terraced slopes, using springs and available water. Orchards and vineyards supported household economies and the preparation of products that could be preserved or sold at fairs and markets.

Agriculture, woodworking and the reputation of its water represent different aspects of Moutoullas’s economic history.

Population history

YearInhabitants
1881346
1891430
1901481
1911527
1921595
1931651
1946790
1960879
1973691
1976833
1982525
1992401
2001294
2011174
2021126

The Traditional Architecture Archive additionally records 900 inhabitants for 1956. The historical series shows growth until the mid-twentieth century and substantial decline in subsequent decades. The 2021 census recorded 126 inhabitants.

Moutoullas within Marathasa

A visit to Moutoullas can be combined with Pedoulas, Oikos in Marathasa and the monuments of Kalopanayiotis.

The Venetian bridge of Kalopanayiotis and Kalopanagiotis Dam and Marathasa Valley complete the picture of an area where water, agriculture and human movement shaped the landscape.

In Moutoullas, the church of 1280, Saint Paraskevi, the springs and traditional crafts form a heritage extending beyond the small size of the present settlement.

Sources

Ιερός Ναός Αγίου Αρσενίου του Καππαδόκη στην Κυπερούντα – Church of Saint Arsenios the Cappadocian, Kyperounta, Cyprus

 See also

Το χωριό Κυπερούντα – Το ορεινό κεφαλοχώρι της Πιτσιλιάς, οι εκκλησίες, τα μήλα και η ιστορία του – Kyperounta Village, Pitsilia, Cyprus

List of Churches and Monasteries of Cyprus Documented on the Biodiversity of Cyprus Blog – Organized Catalog - Εκκλησίες και Μοναστήρια της Κύπρου που Υπάρχουν στο Blog Biodiversity of Cyprus – Οργανωμένος Κατάλογος

Κατάλογος εκκλησιών και μοναστηριών που έχουν καταγραφεί και φωτογραφηθεί στο ιστολόγιο. / Catalogue of churches and monasteries documented and photographed on the blog.

Organized links for everything on this blog – Οργανωμένοι σύνδεσμοι για όλα σε αυτό το ιστολόγιο

Photos George Konstantinou 10/11/2026

Below in English

Κείμενο George Konstantinou

Τοποθεσία και σημασία

Ο Ιερός Ναός του Αγίου Αρσενίου του Καππαδόκη είναι ένα από τα χαρακτηριστικότερα νεότερα εκκλησιαστικά κτίρια της Κυπερούντας, στην επαρχία Λεμεσού. Υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Λεμεσού και αποτελεί σημαντικό σημείο της θρησκευτικής ζωής της κοινότητας.

Η θέση του στην ορεινή Πιτσιλιά και η επιμήκης μορφή του, με τη μεγάλη κεραμοσκεπή και το ψηλό καμπαναριό, τον καθιστούν αναγνωρίσιμο τοπόσημο μέσα στο τοπίο της οροσειράς του Τροόδους.

Χαρτογραφική θέση του ναού: 34.94151, 32.97060 — Άγιος Αρσένιος Κυπερούντας στο Google Maps.

Η μακρόχρονη προσπάθεια για την ανέγερση

Η επιθυμία των κατοίκων για μεγαλύτερο ναό είχε διατυπωθεί ήδη από τη δεκαετία του 1940, όταν η αύξηση του πληθυσμού δημιούργησε νέες λατρευτικές ανάγκες.

Η υλοποίηση του έργου προχώρησε πολλές δεκαετίες αργότερα. Δημοσιευμένες περιγραφές τοποθετούν την έναρξη της ανέγερσης στον Μάρτιο του 2002. Σύμφωνα με τη Μητρόπολη Λεμεσού, ο ναός αποπερατώθηκε το 2011 και εγκαινιάστηκε στις 17 Αυγούστου 2013.

Η οικοδόμησή του συνδέεται με πολυετή προσπάθεια, εράνους και προσφορές της κοινότητας, μετατρέποντας ένα παλαιό αίτημα σε μεγάλο συλλογικό έργο.

Τα εγκαίνια του 2013

Οι εορταστικές εκδηλώσεις πραγματοποιήθηκαν το τριήμερο 16–18 Αυγούστου 2013. Τα εγκαίνια τελέστηκαν κατά την ολονύκτια αγρυπνία της 16ης προς τη 17η Αυγούστου, από τον Μητροπολίτη Λεμεσού Αθανάσιο.

Την Κυριακή 18 Αυγούστου ακολούθησε αρχιερατικό συλλείτουργο, προεξάρχοντος του τότε Αρχιεπισκόπου Κύπρου Χρυσοστόμου Β΄.

Κατά τις εκδηλώσεις τέθηκαν προς προσκύνηση λείψανο του Αγίου Αρσενίου και λείψανα της Αγίας Μαρίνας, τα οποία μεταφέρθηκαν από τη Μονή Παναχράντου της Άνδρου. Η Αγία Μαρίνα συνδέεται ιδιαίτερα με την Κυπερούντα και τον παλαιό ενοριακό της ναό.

Αναβίωση της παλαιοχριστιανικής βασιλικής

Το ιδιαίτερο αρχιτεκτονικό ενδιαφέρον του ναού βρίσκεται στην αναβίωση του τύπου της παλαιοχριστιανικής πεντάκλιτης ξυλόστεγης βασιλικής.

Η επιμήκης διάταξη, οι κιονοστοιχίες και η υπερυψωμένη κεντρική στέγη παραπέμπουν στη ναοδομία των πρώτων χριστιανικών αιώνων. Πρόκειται για σύγχρονο οικοδόμημα που χρησιμοποιεί ιστορικά αρχιτεκτονικά πρότυπα, ενσωματώνοντας νεότερες κατασκευαστικές ανάγκες.

Η εξωτερική επένδυση με πέτρα συνδέει οπτικά το μεγάλο κτίριο με το ορεινό περιβάλλον. Η κεραμοσκεπή και η διάταξη των παραθύρων ενισχύουν τον επιμήκη χαρακτήρα του.

Κιονοστοιχίες και εσωτερικός διάκοσμος

Στο εσωτερικό ξεχωρίζουν οι κιονοστοιχίες με κορινθιακού τύπου κιονόκρανα, το μαρμάρινο δάπεδο, ο άμβωνας, ο επισκοπικός θρόνος και το εικονοστάσι με τις μεγάλες εικόνες.

Οι επαναλαμβανόμενοι κίονες οργανώνουν τον χώρο και κατευθύνουν το βλέμμα προς το ιερό. Τα διακοσμητικά και λειτουργικά στοιχεία συγκροτούν ένα σύνολο που αντλεί την έμπνευσή του από την παλαιοχριστιανική εκκλησιαστική τέχνη.

Η ξύλινη στέγη και το καμπαναριό

Η μεγάλη ξύλινη στέγη στηρίζεται σε ισχυρά ζευκτά. Στις δημοσιευμένες περιγραφές αναφέρεται ξυλεία από την Πίνδο, καθώς και χρήση θερμομονωτικών και ηχομονωτικών υλικών.

Το καμπαναριό αποτελεί ιδιαίτερα έντονο κατακόρυφο στοιχείο του συγκροτήματος. Σύμφωνα με δημοσιογραφική καταγραφή της εποχής των εγκαινίων, φτάνει περίπου τα 34 μέτρα και διαθέτει πέντε καμπάνες από την Παραμυθιά της Ηπείρου.

Τα παρεκκλήσια του ναού

Στο συγκρότημα αναφέρονται δύο παρεκκλήσια. Το βόρειο είναι αφιερωμένο στην Αγία Φιλοθέη την Αθηναία και στον Άγιο Ραφαήλ, ενώ το νότιο στον Άγιο Ευτύχιο, Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως.

Οι επιμέρους αυτοί χώροι συμπληρώνουν τη λατρευτική λειτουργία του μεγάλου ναού και τις διαφορετικές αφιερώσεις του.

Ο Άγιος Αρσένιος ο Καππαδόκης

Ο Άγιος Αρσένιος γεννήθηκε περίπου το 1840, στα Φάρασα της Καππαδοκίας. Ως ιερέας υπηρέτησε την τοπική ορθόδοξη κοινότητα και συνδέθηκε με την πνευματική και κοινωνική ζωή των κατοίκων της.

Το 1924 ακολούθησε τους Φαρασιώτες κατά την ανταλλαγή των πληθυσμών και πέθανε στην Κέρκυρα την ίδια χρονιά. Είναι επίσης γνωστός για τη σύνδεσή του με τον Άγιο Παΐσιο τον Αγιορείτη, τον οποίο βάπτισε στα Φάρασα, δίνοντάς του το όνομα Αρσένιος.

Η μνήμη του τιμάται στις 10 Νοεμβρίου, ημέρα κατά την οποία πανηγυρίζει ο ναός της Κυπερούντας.

Ένας ενεργός ναός και χώρος πολιτισμού

Ο Άγιος Αρσένιος αποτελεί ενεργό τόπο λατρείας και προσκυνήματος. Παράλληλα, προσφέρει ενδιαφέρον για τη μελέτη της σύγχρονης εκκλησιαστικής αρχιτεκτονικής και της σχέσης της με παλαιότερους τύπους.

Η εκπαιδευτική του αξία έχει αποτελέσει αντικείμενο πανεπιστημιακής μελέτης στο Ανοικτό Πανεπιστήμιο Κύπρου, με προτάσεις αξιοποίησης της αρχιτεκτονικής, των συμβόλων και των επιμέρους στοιχείων του σε μουσειοεκπαιδευτικά προγράμματα.

Η παρουσία του συμπληρώνει τη θρησκευτική κληρονομιά της Κυπερούντας, δίπλα στους παλαιότερους ναούς της Αγίας Μαρίνας, του Τιμίου Σταυρού και της Παναγίας και Χρυσοσώτηρος.

Πηγές


Church of Saint Arsenios the Cappadocian, Kyperounta, Cyprus

Text by George Konstantinou

Location and significance

The Church of Saint Arsenios the Cappadocian is one of the most distinctive modern ecclesiastical buildings in Kyperounta, in Limassol District. It belongs to the Holy Metropolis of Limassol and is an important centre of community religious life.

Its location in mountainous Pitsilia and its elongated form, large tiled roof and tall bell tower make it a recognisable landmark within the Troodos mountain landscape.

Mapped location of the church: 34.94151, 32.97060 — Saint Arsenios Church on Google Maps.

The long effort to build the church

Residents’ wish for a larger church had already been expressed during the 1940s, when population growth created additional requirements for worship.

The project moved towards implementation many decades later. Published descriptions place the beginning of construction in March 2002. According to the Metropolis of Limassol, the church was completed in 2011 and consecrated on 17 August 2013.

Its construction involved sustained effort, fundraising and community donations, transforming a longstanding aspiration into a major collective undertaking.

The consecration in 2013

The celebrations took place on 16–18 August 2013. The consecration was performed during the overnight vigil of 16–17 August, by Metropolitan Athanasios of Limassol.

On Sunday 18 August, a concelebrated hierarchical Divine Liturgy followed, presided over by the then Archbishop of Cyprus, Chrysostomos II.

During the celebrations, a relic of Saint Arsenios and relics of Saint Marina, brought from Panachrantos Monastery on Andros, were offered for veneration. Saint Marina is particularly associated with Kyperounta and its old parish church.

Revival of the early Christian basilica

The church’s particular architectural interest lies in its revival of the early Christian five-aisled, timber-roofed basilica.

Its elongated layout, colonnades and raised central roof recall church architecture from the early Christian centuries. It is a modern building that employs historical architectural models while incorporating contemporary construction requirements.

The exterior stone facing visually connects the large structure with its mountain surroundings. The tiled roof and arrangement of windows reinforce its elongated character.

Colonnades and interior decoration

Prominent interior features include colonnades with Corinthian-style capitals, the marble floor, pulpit, episcopal throne and iconostasis with its large icons.

The repeated columns organise the space and direct the eye towards the sanctuary. Decorative and liturgical elements form an ensemble inspired by early Christian ecclesiastical art.

The timber roof and bell tower

The large timber roof is supported by substantial trusses. Published descriptions record timber from the Pindus Mountains, together with thermal and acoustic insulation materials.

The bell tower provides a particularly strong vertical element. According to contemporary reporting from the time of the consecration, it reaches approximately 34 metres and contains five bells from Paramythia in Epirus.

The church’s chapels

Two chapels are recorded within the complex. The northern chapel is dedicated to Saint Philothei of Athens and Saint Raphael, while the southern chapel is dedicated to Saint Eutychios, Patriarch of Constantinople.

These individual spaces complement the main church’s liturgical functions and its different dedications.

Saint Arsenios the Cappadocian

Saint Arsenios was born around 1840, in Pharasa, Cappadocia. As a priest, he served the local Orthodox community and became closely associated with its spiritual and social life.

In 1924, he accompanied the people of Pharasa during the population exchange and died on Corfu that same year. He is also known for his connection with Saint Paisios of Mount Athos, whom he baptised in Pharasa, giving him the name Arsenios.

His memory is celebrated on 10 November, the feast day of the church in Kyperounta.

An active church and cultural setting

Saint Arsenios remains an active place of worship and pilgrimage. It also offers opportunities to study modern ecclesiastical architecture and its relationship with earlier forms.

Its educational value has been examined in a university study at the Open University of Cyprus, proposing ways to use its architecture, symbols and individual features in museum-education programmes.

Its presence complements Kyperounta’s religious heritage, alongside the older churches of Saint Marina, the Holy Cross, and Panagia and Chrysosotiros.

Sources