Fire beetles - Melanophila cuspidata (Klug, 1829) - Cyprus - Σκαθάρι της Φωτιάς – Το Έντομο που «Βλέπει» τις Δασικές Πυρκαγιές

See also

All about Cyprus - Όλα για την Κύπρο

Photos Trimiklini after the fire 25/6/2924  by George Konstantinou

Text by George Konstantinou

below in Greek

Among the countless remarkable insects that inhabit our planet, few possess abilities as extraordinary as those of the Fire Beetles of the genus Melanophila. One of the most fascinating representatives of this group is Melanophila cuspidata (Klug, 1829), a species belonging to the jewel beetle family Buprestidae. Although relatively inconspicuous in appearance, this beetle possesses one of the most astonishing biological adaptations known in the insect world: the ability to detect forest fires from many kilometres away.

For decades, scientists struggled to explain how these beetles consistently arrived at freshly burned forests only hours after a fire had started. The mystery was eventually solved through detailed anatomical and physiological research, revealing that Melanophila species possess specialized infrared receptors capable of detecting the heat emitted by distant fires. This remarkable adaptation allows them to locate recently burned trees that provide ideal conditions for reproduction.

Melanophila cuspidata is widely distributed across southern Europe, North Africa, the eastern Mediterranean and parts of western Asia. It has been recorded from countries including Spain, France, Italy, Greece, Turkey, Cyprus and several Middle Eastern regions. Within Cyprus, the species is associated primarily with pine forests and woodland habitats where fire-prone coniferous vegetation dominates the landscape.

Adults typically measure between 7 and 14 millimetres in length. Their bodies are elongated, narrow and slightly flattened, with a dark metallic bronze to black coloration that often exhibits subtle greenish or copper reflections under sunlight. Like many members of the Buprestidae, the body is exceptionally hard and covered by a finely sculptured exoskeleton that gives these beetles their characteristic metallic appearance.

Despite their beauty, Fire Beetles spend much of their lives unnoticed. Adults are active mainly during the warmer months, flying rapidly through forests in search of suitable breeding sites. Unlike many other beetles that rely primarily on visual cues or chemical signals, Melanophila cuspidata combines several highly specialized sensory systems to locate recently burned woodland.

The most remarkable of these is a pair of infrared sensory organs located on the underside of the thorax, close to the middle legs. These organs function as biological infrared detectors capable of sensing thermal radiation emitted by smouldering trees. Laboratory experiments have demonstrated that Fire Beetles can detect extremely small differences in infrared radiation, enabling them to locate fires from considerable distances. Some studies suggest that under favourable atmospheric conditions they may detect large forest fires from tens of kilometres away.

This extraordinary ability serves one critical biological purpose.

Freshly burned trees represent the perfect nursery for the beetle's offspring. Shortly after a fire, females lay their eggs beneath the bark of recently scorched or dying trees. Fire weakens the trees' natural defences, reduces competition from other wood-boring insects and eliminates many predators and parasites that would otherwise attack the larvae.

After hatching, the larvae tunnel beneath the bark, feeding on the cambium and outer wood tissues. Their development may continue for one or more years depending on environmental conditions, after which they pupate within the wood before emerging as adults to continue the cycle.

The life history of Melanophila cuspidata is therefore intimately linked to one of nature's most destructive—but ecologically important—disturbances: forest fire.

Although fire is often viewed solely as a natural disaster, many Mediterranean ecosystems have evolved alongside periodic wildfires. Certain plant species require fire for seed germination, while numerous insects, fungi and microorganisms exploit the ecological opportunities created after a burn. Fire Beetles represent one of the most remarkable examples of this evolutionary specialization.

Adults feed little and survive only for a relatively short period. Their primary objective is reproduction, and much of their adult life is devoted to locating suitable burned habitats before competing species arrive.

Like many jewel beetles, Melanophila cuspidata is a strong and agile flyer. Warm sunny days stimulate flight activity, allowing adults to cover considerable distances while searching for recently burned forests. Their rapid response following wildfires has often amazed both foresters and entomologists.

Interestingly, scientists have studied the beetle's infrared sensory organs in considerable detail because they provide inspiration for the development of advanced infrared detection technologies. The structure and sensitivity of these biological sensors have influenced research into early fire-detection systems and highly sensitive thermal imaging devices.

Although the species depends upon fire-created habitats, increasing habitat fragmentation, intensive forest management and the removal of burned timber shortly after fires may reduce the availability of suitable breeding sites. In some regions, modern forestry practices remove fire-damaged trees before larvae complete their development, potentially affecting local populations.

Nevertheless, Melanophila cuspidata remains relatively widespread throughout much of its natural range and is not currently considered globally threatened.

The Fire Beetle reminds us that nature continually transforms destruction into renewal. What appears to humans as devastation often creates opportunities for countless specialised organisms whose lives have evolved in harmony with natural ecological processes. Through millions of years of evolution, Melanophila cuspidata has become one of nature's most extraordinary examples of adaptation, possessing biological sensors that continue to fascinate scientists and engineers alike.

Far from being merely another beetle, it is a remarkable symbol of evolution's ingenuity and of the intricate relationships that connect fire, forests and biodiversity.

---

Species Summary

Scientific name: Melanophila cuspidata (Klug, 1829)

Common name: Fire Beetle

Family: Buprestidae

Order: Coleoptera

Body length: Approximately 7–14 mm

Distribution: Southern Europe, North Africa, Eastern Mediterranean, Western Asia, including Cyprus

Habitat: Pine forests, conifer woodlands and recently burned forest habitats

Diet (larvae): Cambium and wood tissues beneath the bark of fire-damaged trees

Adult activity: Spring to late summer

Remarkable adaptation: Specialized infrared receptors capable of detecting the heat produced by forest fires from great distances

Ecological importance: A highly specialized insect that colonizes recently burned forests and contributes to the natural decomposition and ecological succession of fire-affected woodlands.

Ανάμεσα στα χιλιάδες είδη εντόμων που κατοικούν στον πλανήτη μας, ελάχιστα διαθέτουν τόσο εντυπωσιακές προσαρμογές όσο τα Σκαθάρια της Φωτιάς του γένους Melanophila. Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά είδη είναι το Melanophila cuspidata (Klug, 1829), ένα κολεόπτερο της οικογένειας Buprestidae, γνωστής και ως οικογένεια των μεταλλικών ξυλοφάγων σκαθαριών.

Παρόλο που εξωτερικά δεν εντυπωσιάζει όσο άλλα πολύχρωμα σκαθάρια της ίδιας οικογένειας, διαθέτει μία από τις πιο εκπληκτικές βιολογικές ικανότητες που έχουν ποτέ ανακαλυφθεί στον κόσμο των εντόμων: μπορεί να ανιχνεύει δασικές πυρκαγιές από μεγάλες αποστάσεις, χρησιμοποιώντας ειδικούς αισθητήρες υπέρυθρης ακτινοβολίας.

Για πολλές δεκαετίες, οι επιστήμονες προσπαθούσαν να εξηγήσουν πώς αυτά τα σκαθάρια εμφανίζονταν σε καμένες δασικές εκτάσεις μόλις λίγες ώρες μετά την εκδήλωση μιας πυρκαγιάς. Το φαινόμενο φαινόταν σχεδόν ανεξήγητο, μέχρι που ανατομικές και φυσιολογικές μελέτες αποκάλυψαν ότι τα είδη του γένους Melanophila διαθέτουν εξειδικευμένα όργανα ανίχνευσης υπέρυθρης ακτινοβολίας, ικανά να αντιλαμβάνονται τη θερμότητα που εκπέμπουν τα φλεγόμενα ή ακόμη και τα καπνίζοντα δέντρα.

Το Melanophila cuspidata απαντάται στη νότια Ευρώπη, στη Βόρεια Αφρική, στην ανατολική Μεσόγειο και σε περιοχές της δυτικής Ασίας. Έχει καταγραφεί στην Ισπανία, τη Γαλλία, την Ιταλία, την Ελλάδα, την Τουρκία, την Κύπρο και σε αρκετές χώρες της Μέσης Ανατολής. Στην Κύπρο συνδέεται κυρίως με πευκοδάση και άλλες δασικές εκτάσεις όπου κυριαρχούν τα κωνοφόρα.

Το σώμα του είναι επίμηκες και ελαφρώς πεπλατυσμένο, με μήκος που κυμαίνεται συνήθως από 7 έως 14 χιλιοστά. Ο χρωματισμός του είναι μεταλλικός σκούρος, από χαλκόχρωμος έως μαυριδερός, με διακριτικές πρασινωπές ή χάλκινες ανταύγειες όταν φωτίζεται από τον ήλιο. Όπως όλα σχεδόν τα βουπρεστίδια, διαθέτει ιδιαίτερα σκληρό εξωσκελετό και λεπτομερώς σκαλισμένη επιφάνεια, χαρακτηριστικά που του προσδίδουν ιδιαίτερη ανθεκτικότητα.

Παρά την εντυπωσιακή του βιολογία, το έντομο περνά συνήθως απαρατήρητο. Τα ενήλικα άτομα είναι δραστήρια κυρίως κατά τους θερμούς μήνες της άνοιξης και του καλοκαιριού, πραγματοποιώντας γρήγορες πτήσεις πάνω από τα δάση αναζητώντας κατάλληλες θέσεις για αναπαραγωγή.

Σε αντίθεση με τα περισσότερα έντομα που βασίζονται κυρίως στην όσφρηση ή στην όραση, το Melanophila cuspidata χρησιμοποιεί έναν συνδυασμό αισθητηρίων μηχανισμών, με σημαντικότερο τους υπέρυθρους υποδοχείς που βρίσκονται στην κάτω πλευρά του θώρακα, κοντά στη βάση των μεσαίων ποδιών.

Οι αισθητήρες αυτοί λειτουργούν σαν μικροσκοπικοί βιολογικοί ανιχνευτές θερμότητας. Πειραματικές μελέτες έχουν δείξει ότι μπορούν να αντιλαμβάνονται εξαιρετικά μικρές μεταβολές της υπέρυθρης ακτινοβολίας, επιτρέποντας στο σκαθάρι να εντοπίζει μεγάλες δασικές πυρκαγιές από αποστάσεις αρκετών χιλιομέτρων. Υπό ευνοϊκές ατμοσφαιρικές συνθήκες, εκτιμάται ότι μπορεί να εντοπίσει ακόμη και πολύ απομακρυσμένες πυρκαγιές.

Ο λόγος ύπαρξης αυτής της μοναδικής προσαρμογής είναι αποκλειστικά αναπαραγωγικός.

Τα πρόσφατα καμένα δέντρα αποτελούν το ιδανικό περιβάλλον για την ανάπτυξη των προνυμφών του. Αμέσως μετά από μια πυρκαγιά, τα θηλυκά γεννούν τα αυγά τους κάτω από τον φλοιό καμένων ή βαριά εξασθενημένων δέντρων. Η φωτιά μειώνει σημαντικά τις φυσικές άμυνες των δέντρων, περιορίζει τον ανταγωνισμό από άλλα ξυλοφάγα έντομα και καταστρέφει πολλούς φυσικούς εχθρούς των προνυμφών.

Μετά την εκκόλαψη, οι προνύμφες ανοίγουν στοές κάτω από τον φλοιό, τρεφόμενες με το κάμβιο και τους εξωτερικούς ιστούς του ξύλου. Η ανάπτυξή τους μπορεί να διαρκέσει έναν ή περισσότερους χρόνους, ανάλογα με τις περιβαλλοντικές συνθήκες, μέχρι να νυμφωθούν μέσα στο ξύλο και να εμφανιστούν ως ενήλικα άτομα.

Ολόκληρος ο βιολογικός κύκλος του είδους είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με ένα από τα πιο καταστροφικά αλλά ταυτόχρονα φυσικά φαινόμενα των μεσογειακών οικοσυστημάτων: τη δασική πυρκαγιά.

Παρόλο που η φωτιά θεωρείται συνήθως περιβαλλοντική καταστροφή, πολλά μεσογειακά οικοσυστήματα έχουν εξελιχθεί παράλληλα με τις περιοδικές πυρκαγιές. Πολλά φυτικά είδη εξαρτώνται από τη φωτιά για τη βλάστηση των σπόρων τους, ενώ αρκετά έντομα, μύκητες και μικροοργανισμοί εκμεταλλεύονται τις νέες οικολογικές συνθήκες που δημιουργούνται μετά από μια πυρκαγιά. Το Melanophila cuspidata αποτελεί ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα αυτής της εξελικτικής εξειδίκευσης.

Τα ενήλικα άτομα ζουν σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα και τρέφονται ελάχιστα. Η κύρια αποστολή τους είναι η αναπαραγωγή και η όσο το δυνατόν ταχύτερη εύρεση πρόσφατα καμένων δέντρων πριν αυτά αποικιστούν από ανταγωνιστικά είδη.

Όπως και τα περισσότερα μέλη της οικογένειας Buprestidae, το Melanophila cuspidata είναι ιδιαίτερα ικανός πτητής. Οι θερμές και ηλιόλουστες ημέρες αυξάνουν σημαντικά τη δραστηριότητά του, επιτρέποντάς του να διανύει μεγάλες αποστάσεις αναζητώντας κατάλληλους τόπους αναπαραγωγής.

Η μοναδική αυτή βιολογική προσαρμογή έχει προσελκύσει το ενδιαφέρον όχι μόνο των εντομολόγων αλλά και των μηχανικών. Οι υπέρυθροι αισθητήρες του σκαθαριού έχουν αποτελέσει αντικείμενο εκτεταμένης επιστημονικής έρευνας και έχουν εμπνεύσει την ανάπτυξη νέων τεχνολογιών ανίχνευσης πυρκαγιών και θερμικής απεικόνισης.

Παρόλο που το είδος εξαρτάται από τις καμένες δασικές εκτάσεις, η εντατική δασική διαχείριση και ιδιαίτερα η άμεση απομάκρυνση των καμένων κορμών μετά από πυρκαγιές μειώνει σημαντικά τους διαθέσιμους χώρους αναπαραγωγής. Σε αρκετές περιοχές, οι προνύμφες δεν προλαβαίνουν να ολοκληρώσουν την ανάπτυξή τους πριν απομακρυνθεί η καμένη ξυλεία.

Ωστόσο, το Melanophila cuspidata εξακολουθεί να θεωρείται σχετικά κοινό σε μεγάλο μέρος της φυσικής του εξάπλωσης και σήμερα δεν περιλαμβάνεται στα παγκοσμίως απειλούμενα είδη.

Το Σκαθάρι της Φωτιάς μάς υπενθυμίζει ότι στη φύση ακόμη και η καταστροφή μπορεί να μετατραπεί σε ευκαιρία ζωής. Εκεί όπου ο άνθρωπος βλέπει μόνο στάχτες και απώλεια, η εξέλιξη έχει δημιουργήσει οργανισμούς που εξαρτώνται από αυτές ακριβώς τις συνθήκες για την επιβίωσή τους. Το Melanophila cuspidata αποτελεί ένα από τα πιο εντυπωσιακά παραδείγματα της δύναμης της φυσικής επιλογής και της απίστευτης εφευρετικότητας της εξέλιξης.

Πολύ περισσότερο από ένα ακόμη σκαθάρι, είναι ένα μοναδικό σύμβολο της σχέσης ανάμεσα στη φωτιά, στα δάση και στη βιοποικιλότητα.

---

Σύνοψη Είδους

Επιστημονική ονομασία: Melanophila cuspidata (Klug, 1829)

Κοινή ονομασία: Σκαθάρι της Φωτιάς

Οικογένεια: Buprestidae

Τάξη: Coleoptera (Κολεόπτερα)

Μήκος σώματος: 7–14 mm

Εξάπλωση: Νότια Ευρώπη, Βόρεια Αφρική, Ανατολική Μεσόγειος, Δυτική Ασία, συμπεριλαμβανομένης της Κύπρου

Βιότοπος: Πευκοδάση, κωνοφόρα δάση και πρόσφατα καμένες δασικές εκτάσεις

Τροφή προνυμφών: Κάμβιο και ιστοί ξύλου κάτω από τον φλοιό καμένων δέντρων

Περίοδος δραστηριότητας ενηλίκων: Άνοιξη έως τέλος καλοκαιριού

Εντυπωσιακή προσαρμογή: Διαθέτει εξειδικευμένους αισθητήρες υπέρυθρης ακτινοβολίας που του επιτρέπουν να εντοπίζει δασικές πυρκαγιές από μεγάλες αποστάσεις.

Οικολογική σημασία: Εξειδικευμένο είδος που αποικίζει πρόσφατα καμένα δάση, συμβάλλοντας στις φυσικές διεργασίες αποσύνθεσης και στην οικολογική διαδοχή των μεσογειακών δασικών οικοσυστημάτων.

Tiger Beetle - Calomera littoralis winkleri (Mandl, 1934) - Cyprus

Calomera is a genus of ground beetles native to the Palearctic, the Near East and northern Africa.
Family: Carabidae

Photos  and video Alyki Akrotiriou , by George Konstantinou

Gyrinus dejeani - Cyprus

Gyrinus is a genus of small aquatic whirligig beetles in the family Gyrinidae native to the Palearctic (including Europe), the Near East, the Nearctic and North Africa.

Photo and video Paphos by George Konstantinou

Lesser searcher beetle or caterpillar-hunter - Calosoma inquisitor (Linnaeus, 1758) - Cyprus

Family: Carabidae

Calosoma inquisitor (the lesser searcher beetle or caterpillar-hunter) is a species of ground beetle. The species is found in northern Africa, Europe (northward to southern Scandinavia) and East to Asia Minor, Iran and the Caucasus, with isolated populations in eastern Siberia and Japan.

The imagines are predatory on various insects and their larvae, especially, feed on Lepidoptera larvae. They can fly well and are found not only on the ground, but also in bushes and on trees. In case of danger the beetle can fall and then threaten by lifting up the front body and spreading the mandibles. The females lay about 50 eggs. The hatching larvae are also predatory and develop very quickly. They're in the ground. The beetles emerge in June, but still linger in a diapause until next spring in the ground.
From https://en.wikipedia.org/wiki/Calosoma_inquisitor

Photos Pomos 10/2/2018 by George Konstantinou

Dermestes intermedius Kalík, 1951 - Cyprus

Dermestes is a genus of beetles in the family Dermestidae, the skin beetles. The genus is distributed worldwide.

The larvae of these beetles feed on dead and dried animal material, including dead bodies, dried meat and fish, and body parts such as bone, hair, skin, and feathers. They are cannibalistic on occasion. They are pests of museums, where they feed on specimens such as dried insects and stuffed animals. They may be useful in museum settings as well, where they are used to clean tissue from skeletons. Some species may play a role in forensic entomology when they are found on human corpses.
As of 2013 there are about 92 species
From https://en.wikipedia.org/wiki/Dermestes

Photos Athienou 9/2/2018 by George Konstantinou

Alfalfa weevil - Hypera postica (Gyllenhal, 1813) - Cyprus

Hypera postica, commonly known as the alfalfa weevil, is a species of beetle in the superfamily Curculionoidea; it can be found in alfalfa fields throughout Europe. Considered a destructive threat to alfalfa production in North America, several accidental introductions have been successfully countered though the use of a variety of biological control species.

The alfalfa weevil grows to a length of about 4 to 5.5 mm (0.16 to 0.22 in). The rostrum or beak is short and broad. The frons is half as wide as the rostrum while the pronotum is broadest in the centre. The general colour of the insect is brown, with a dark mid-dorsal stripe. The larva has a distinctive black head and no legs; it is yellowish-green, with a white dorsal stripe and faint white lateral stripes. It is about 1 cm (0.4 in) long just before pupation. It pupates in a white, pea-sized cocoon made of loosely-woven silk. It resembles the clover leaf weevil (Hypera punctata), but that species is nearly twice as large, the larvae have tan heads and they seldom cause much damage to alfalfa crops

In Illinois, some eggs are laid in the late fall or the winter, when weather conditions permit. Adults also overwinter and become increasingly active in March and April. Eggs are laid in batches of up to 25 inside alfalfa stems. The larvae feed for three or four weeks, moulting three times, before pupating in the cocoons they make. They emerge as adults in about one or two weeks. After feeding for a week or two, these may become quiescent during the remainder of the summer. In fall, the adults hide in the crowns of alfalfa plants or move onto coarse vegetation in ditches or by fences or in nearby woodland

Both the larvae and the adults are diurnal and feed on the foliage of alfalfa, the larvae doing the most damage. The adults eat the edges of the leaves, giving them a feathery appearance. At first, the larvae feed on terminal leaves leaving puncture marks, but they later move down the plant to feed on lower leaves. The leaves attacked are skeletonised as the larvae feed between the veins, and plant yields can be reduced by up to 15%. Sometimes the larvae are killed by the pathogenic fungus Zoophthora phytonomi, especially in warm and humid weather. They may also be parasitized by ichneumon wasps, Bathylplectes anurus and B. curculionis. The female of these wasps is only about 0.125 in (0.32 cm) long, and lays an egg inside an early stage of the larva of the weevil. The developing wasp larva is a parasitoid, living inside the weevil larva and devouring it, eventually pupating soon after its host. The wasp's brownish cocoon has a broad white band in the case of B. curculionis, and a narrower, raised one in the case of B. anurus. When it is disturbed, the cocoon of the latter species can "jump" several centimetres to avoid predation.[2][4] Both these species of wasp have been investigated for their potential for biological control of the weevil, and B. anurus is generally considered superior to B. curculionis because of its higher reproductive rate
From https://en.wikipedia.org/wiki/Hypera_postica

Many thanks to Filippos Georgiades  to find the species. 

Photos Nicosia 20/1/2018 by George Konstantinou

Onitis alexis ssp. septentrionalis BALTHASAR, 1942 - Dung beetle - Cyprus

Family: Scarabaeidae

Subfamily: Scarabaeinae

Distribution 

Africa and the Mediterranean. Onitis alexis is broadly distributed from Spain and Syria, southward to South Africa. It is, however, largely absent from the heavily forested areas of western Africa (Krikken, 1977).

Life history

This species inhabits savannahs, grasslands, and pastures where they are most active at dusk and dawn. Adults show a preference for the dung of large herbivorous mammals. The species is recorded feeding on elephant, cattle, and buffalo droppings (Krikken, 1977). Male-female pairs dig a dung-lined tunnel under a dung source to an average depth of 17 cm (6.7 in). The burrow is then stocked with 150–200 grams of dung, which is made into multiple sausage-like shapes. One to four eggs are deposited into each dung-sausage (Edwards and Aschenborn, 1987). The egg to adult lifecycle can be completed in as little as two months in the summer, but it may require over a year if conditions are poor. In good habitat, there can be several generations per year (Tyndale-Biscoe, 1990). Larvae cannot survive cool, wet winters (Tyndale-Biscoe, 2006).

Photos at Akrotiri, 17. June. 2016, by Michael Hadjiconstantis. 

Revisiting the saproxylic beetle ‘Propomacrus cypriacus Alexis & Makris, 2002’ (Coleoptera: Euchiridae) using molecular, morphological and ecological data

See also

Propomacrus cypriacus (Alexis & Makris, 2002) - Cyprus

Calosoma (Campalita) auropunctatum (Herbst, 1784) - Cyprus

Family: Carabidae

Calosoma auropunctatum, is a species of ground beetle. This species was previously classified as Calosome maderae ssp. auropunctatum. This species is found from Europe (except in western and southwestern parts) eastward to Anatolia, Central Asia and western China and Mongolia
From https://en.wikipedia.org/wiki/Calosoma_auropunctatum

Photos Alampra 8/5/2017 by George Konstantinou 

Ehrenbergi's Jewel Beetle - Julodis ehrenbergii Laporte, 1835 - Cyprus

 This jewel beetle, with more than 20mm length, is green-golden, with yellow hair. Elytrae are spotted with 4 longitudinal rows of yellow and hairy spots. Legs are spotted, copperish, and hairy. Antennae are black.

Biology: The host plants are roots of various plants.

Distribution: South East Europe (Balkans), Turkey, Cyprus, Iraq, Iran, Syria, Israel/Palestine, Egypt.

Julodis is a genus of beetles in the family Buprestidae.

From http://naturewonders.org/picture?/1282

Photos Cape Greco 14/4/2017 by George Konstantinou 

Tenebrio obscurus Fabricius, 1792 - The dark mealworm - Cyprus

Family: Tenebrionidae

Tenebrio obscurus, or the dark mealworm, is a species of darkling beetle. The larvae, when used as feeder insects for reptile and amphibian pets, are known as mini mealworms. These insects should not be confused with younger mealworms (Tenebrio molitor) or with the confused flour beetle (Tribolium confusum), which is also occasionally used as a reptile feeder insect.

Mini mealworms would probably remain largely unknown, if not for the reptile pet industry. In the search for easy to raise insects to use as food for captive reptiles and amphibians, mini mealworms have recently attracted interest as an ideal food item for smaller species.

The larvae resemble very small mealworms, about ½ to ¾ inch (12 to 19 mm) in size. Once they reach adult size, the larvae pupate, and later emerge as small, black beetles. From https://en.wikipedia.org/wiki/Tenebrio_obscurus 

In Cyprus this species is often found in old poultry farms and it's nocturnal.

Photos at Rizokarpaso 5/5/2016, by Michael Hadjiconstantis

Icosium tomentosum ssp. atticum Ganglbauer, 1882 - Longhorn beetle - Cyprus

Family: Cerambycidae 

Εξάπλωση: Μεσόγειος: το υποείδος Icosium tomentosum ssp. tomentosum εξαπλώνετε από την Βόρεια Αφρική και την Ιβηρική Χερσόνησο στη δυτική Ιταλία. Ενώ το I. tomentosum atticum είναι μάλλον διαδεδομένο σε όλη την Ανατολική Μεσόγειο, από την ανατολική Ιταλία και τη Μάλτα στην Συρία, την Ιορδανία και το Ισραήλ. Ένας απομονωμένος πληθυσμός είναι γνωστός από τη Νότια Γαλλία. 

Πληροφορίες: Οι προνύμφες του αναπτύσσονται σε νεκρό ξύλο ειδών της οικογενείας Cupressaceae: Cupressus sp, Callitris propinqua, Tetraclinis articulata και Juniperus oxycedrus (Gianfranco Sama et al., 2010). Μέγεθος 9-14mm , τα ενήλικα πετούν από Ιούνιο μέχρι Ιούλιο (www.catalogueoflife.org).

English text
Distribution: Mediterranean: the subspecies Icosium tomentosum ssp. tomentosum is spread from North Africa and the Iberian Peninsula to western Italy. While I. tomentosum atticum is rather widespread throughout the eastern Mediterranean, from the eastern Italy and Malta to Syria, Jordan and Israel. An isolated population is known from southern France.

Information: The larvae of the species feed on dead wood of Cupressaceae family: Cupressus sp, Callitris propinqua, Tetraclinis articulata and Juniperus oxycedrus (Gianfranco Sama et al., 2010). Size 9-14mm, the adults fly from June to July (www.catalogueoflife.org).

Photos  at Akrotiri 18/8/2015 and Agios Ilarion 12/7/2016, by George Konstantinou and Michael Hadjiconstantis.