Translate

Wednesday, 21 March 2018

Ophrys fusca subsp. cinereophila (Paulus & Gack) Faurh. – syn. Ophrys cinereophila Paulus & Gack – Cyprus

 See also 



 Photos Agios Ilarionas 16/3/2018 by George Konstantinou

Below in English

Κείμενο Γιώργος Κωνσταντινου

Φωτογραφίες: Άγιος Ιλαρίωνας, 16 Μαρτίου 2018, George Konstantinou

Η Ophrys fusca subsp. cinereophila (Paulus & Gack) Faurh. είναι μια μικρόσωμη, πρώιμα ανθισμένη άγρια ορχιδέα της οικογένειας Orchidaceae. Ανήκει στο ιδιαίτερα πολύπλοκο ταξινομικό σύμπλεγμα της Ophrys fusca, στο οποίο περιλαμβάνονται πολλές μορφολογικά παρόμοιες ορχιδέες της Μεσογείου.

Το φυτό περιγράφηκε αρχικά ως αυτοτελές είδος με την ονομασία Ophrys cinereophila Paulus & Gack. Σήμερα το Plants of the World Online το δέχεται σε βαθμίδα υποείδους ως Ophrys fusca subsp. cinereophila. Άλλοι ερευνητές και εξειδικευμένα έργα για τις ορχιδέες συνεχίζουν να το αντιμετωπίζουν ως ξεχωριστό είδος.

Η διαφορετική ταξινομική αντιμετώπιση δεν σημαίνει ότι πρόκειται για διαφορετικά φυτά. Οι δύο ονομασίες αναφέρονται στον ίδιο ταξινομικό πληθυσμό, αλλά εκφράζουν διαφορετική άποψη σχετικά με το αν οι διαφορές του δικαιολογούν κατάταξη ως είδος ή ως υποείδος.

Μικρόσωμη ορχιδέα

Πρόκειται για λεπτό και σχετικά χαμηλό φυτό, το οποίο συνήθως δεν ξεπερνά τα 20 εκατοστά σε ύψος. Σε κατάλληλες συνθήκες μπορεί να φέρει αρκετά μικρά άνθη, τοποθετημένα αραιά κατά μήκος της ταξιανθίας.

Το μέγεθος του φυτού επηρεάζεται από τις βροχοπτώσεις, το έδαφος, την έκθεση στον ήλιο και τον ανταγωνισμό από την υπόλοιπη βλάστηση. Σε ξηρές και εκτεθειμένες θέσεις μπορεί να παραμένει πολύ μικρό, ενώ σε προστατευμένες περιοχές με περισσότερη υγρασία αναπτύσσεται ψηλότερα.

Όπως οι περισσότερες μεσογειακές ορχιδέες, είναι πολυετές γεώφυτο. Επιβιώνει κατά την ξηρή περίοδο μέσω υπόγειων κονδύλων, ενώ το υπέργειο μέρος ξηραίνεται και εξαφανίζεται.

Φύλλα και ετήσιος κύκλος

Τα φύλλα εμφανίζονται συνήθως μετά τις πρώτες φθινοπωρινές βροχές. Σχηματίζουν χαμηλή ροζέτα κοντά στην επιφάνεια του εδάφους και είναι πράσινα, σαρκώδη, άτριχα και λογχοειδή έως ωοειδή.

Κατά τη διάρκεια του χειμώνα το φυτό αναπτύσσεται αργά, αξιοποιώντας τη διαθέσιμη εδαφική υγρασία. Ο ανθοφόρος βλαστός εμφανίζεται όταν οι θερμοκρασίες αρχίσουν να γίνονται ηπιότερες.

Παράλληλα με την ανάπτυξη του υπέργειου τμήματος, σχηματίζεται ο νέος υπόγειος κόνδυλος που θα διατηρήσει το φυτό μέχρι την επόμενη περίοδο. Ο παλαιότερος κόνδυλος εξαντλεί σταδιακά τα αποθέματά του και αντικαθίσταται.

Μετά την ανθοφορία και την καρποφορία, τα φύλλα και ο βλαστός ξηραίνονται. Το φυτό παραμένει σε υπόγειο λήθαργο κατά τους θερμούς και ξηρούς μήνες.

Τα μικρά και διακριτικά άνθη

Τα άνθη είναι μικρά σε σύγκριση με πολλά άλλα είδη του γένους Ophrys. Το χείλος έχει συνήθως μήκος περίπου 7,5–11 χιλιοστά, είναι έντονα κυρτό και συχνά παρουσιάζει μια χαρακτηριστική κάμψη όταν παρατηρείται από το πλάι.

Τα σέπαλα είναι πράσινα έως κιτρινοπράσινα. Το ραχιαίο σέπαλο κάμπτεται συνήθως πάνω από τον γυνοστήμονα, ενώ τα πλάγια σέπαλα είναι περισσότερο ανοικτά και διαχωρισμένα μεταξύ τους. Τα πέταλα είναι μικρότερα, στενότερα και πρασινωπά ή κιτρινοπράσινα.

Το χείλος είναι τρίλοβο, τριχωτό και σκούρο καστανό έως σχεδόν μαυροϊώδες. Η περιφέρειά του εμφανίζει συνήθως ένα σχετικά πλατύ κίτρινο ή κιτρινοπράσινο περιθώριο, το οποίο δημιουργεί αντίθεση με το σκοτεινό κεντρικό τμήμα.

Στο επάνω τμήμα του χείλους υπάρχει το κάτοπτρο ή speculum, με γκρίζες, γαλαζωπές ή ασημόχρωμες αποχρώσεις. Το σχέδιο και η έντασή του μπορεί να παρουσιάζουν κάποια φυσική μεταβλητότητα μεταξύ διαφορετικών φυτών.

Διαφορές από συγγενικά φυτά

Η αναγνώριση των μικρόανθων μελών του συμπλέγματος Ophrys fusca είναι δύσκολη και δεν πρέπει να βασίζεται σε ένα μόνο γνώρισμα ή σε μία μακρινή φωτογραφία.

Για την αναγνώριση της Ophrys fusca subsp. cinereophila εξετάζονται συνδυαστικά:

  • Το μικρό μέγεθος των ανθέων.
  • Το έντονα κυρτό και συχνά καμπτόμενο χείλος.
  • Το σχετικά πλατύ κίτρινο περιθώριο.
  • Οι γκρίζες ή ασημόχρωμες αποχρώσεις του κατόπτρου.
  • Η στάση των σεπάλων και των πετάλων.
  • Η περίοδος ανθοφορίας.
  • Ο βιότοπος και η γεωγραφική θέση.
  • Η παρουσία του εξειδικευμένου επικονιαστή.

Στην Κύπρο απαντούν και άλλες μικρόανθες ορχιδέες του συμπλέγματος Ophrys fusca. Η μορφολογική τους ομοιότητα, η φυσική μεταβλητότητα και οι διαφορετικές ταξινομικές αντιλήψεις μπορούν να προκαλέσουν σύγχυση ακόμη και μεταξύ έμπειρων ερευνητών.

Για ασφαλή προσδιορισμό χρειάζονται καθαρές φωτογραφίες από διαφορετικές γωνίες, μέτρηση των ανθέων, καταγραφή της ημερομηνίας και του βιοτόπου και, όπου είναι δυνατόν, παρατήρηση του επικονιαστή.

Η σεξουαλική εξαπάτηση

Οι ορχιδέες του γένους Ophrys είναι γνωστές για τον εξαιρετικά εξειδικευμένο μηχανισμό επικονίασής τους. Τα άνθη δεν προσφέρουν νέκταρ ως ανταμοιβή. Αντίθετα, μιμούνται ορισμένα χαρακτηριστικά των θηλυκών εντόμων και εξαπατούν τα αρσενικά.

Το σχήμα, η τριχωτή επιφάνεια και τα χρώματα του χείλους συμβάλλουν στην οπτική ομοιότητα, αλλά το σημαντικότερο μέσο προσέλκυσης είναι η οσμή. Το άνθος παράγει πτητικές χημικές ουσίες οι οποίες μιμούνται τα σεξουαλικά φερομονικά σήματα του θηλυκού επικονιαστή.

Το αρσενικό έντομο προσεγγίζει το άνθος και επιχειρεί να ζευγαρώσει με το χείλος του. Κατά την προσπάθεια αυτή, τα κολλώδη γυρεομάγματα προσκολλώνται στο σώμα του. Όταν το έντομο επισκεφθεί άλλο άνθος, μπορεί να μεταφέρει τα γυρεομάγματα στο στίγμα και να πραγματοποιηθεί η επικονίαση.

Η διαδικασία ονομάζεται ψευδοσυνουσία και αποτελεί ένα από τα πιο εξειδικευμένα παραδείγματα συνεξέλιξης φυτών και εντόμων.

Ο επικονιαστής Andrena cinereophila

Η ορχιδέα συνδέεται με τη μοναχική μέλισσα Andrena cinereophila. Η επιστημονική ονομασία της ορχιδέας προέρχεται από την ονομασία αυτού του επικονιαστή και δεν αναφέρεται άμεσα στο χρώμα του φυτού.

Σε μελέτη για την επικονίαση των ειδών Ophrys στην Κύπρο, οι Hannes F. Paulus και Christian Gack κατέγραψαν την Andrena cinereophila ως επικονιαστή μιας μικρόανθης μορφής του συμπλέγματος Ophrys fusca. Η εξειδικευμένη αυτή σχέση συνέβαλε αργότερα στην περιγραφή του φυτού ως Ophrys cinereophila.

Η σχέση ανάμεσα στην ορχιδέα και τον επικονιαστή της είναι ιδιαίτερα σημαντική για την κατανόηση της ταξινομίας του γένους Ophrys. Διαφορετικοί πληθυσμοί μπορεί να προσελκύουν διαφορετικά είδη επικονιαστών μέσω διαφορετικών οσμών, ακόμη και όταν τα άνθη τους μοιάζουν πολύ στην ανθρώπινη όραση.

Βιότοπος

Η Ophrys fusca subsp. cinereophila φύεται σε ανοικτούς θαμνώνες, φρυγανότοπους, πετρώδη λιβάδια, εγκαταλειμμένες καλλιέργειες, αναβαθμίδες, ελαιώνες και ανοίγματα πευκοδασών.

Απαντά συνήθως σε ασβεστολιθικά ή άλλα αλκαλικά εδάφη, σε ηλιόλουστες έως ημισκιερές θέσεις. Μπορεί να αναπτύσσεται σε φαινομενικά ξηρές περιοχές, αλλά χρειάζεται επαρκή εδαφική υγρασία κατά την περίοδο ανάπτυξης.

Η παρουσία του στον Άγιο Ιλαρίωνα συνδέεται με το ασβεστολιθικό υπόστρωμα, το ορεινό ανάγλυφο, τα ανοίγματα του πευκοδάσους και τις κατάλληλες συνθήκες υγρασίας κατά τον χειμώνα και την άνοιξη.

Περίοδος ανθοφορίας

Πρόκειται για σχετικά πρώιμη ορχιδέα. Στην ανατολική Μεσόγειο μπορεί να αρχίσει να ανθίζει από τον χειμώνα, ανάλογα με το υψόμετρο, τις βροχοπτώσεις και τις τοπικές θερμοκρασίες.

Στην Κύπρο παρατηρείται κυρίως από το τέλος του χειμώνα μέχρι τις αρχές ή τα μέσα της άνοιξης. Σε θερμές παραθαλάσσιες περιοχές μπορεί να ανθίζει νωρίτερα, ενώ σε ορεινές ή ψυχρότερες θέσεις η ανθοφορία μετατοπίζεται αργότερα.

Οι φωτογραφίες της αρχικής ανάρτησης λήφθηκαν στον Άγιο Ιλαρίωνα στις 16 Μαρτίου 2018, όταν τα φυτά βρίσκονταν σε ανθοφορία.

Γεωγραφική εξάπλωση

Σύμφωνα με το Plants of the World Online, η φυσική εξάπλωση του υποείδους εκτείνεται από τη νότια Ελλάδα μέχρι τη βορειοδυτική Συρία. Καταγράφεται ως αυτόχθονο στην Ελλάδα, την Κρήτη, τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου, την Τουρκία, την Κύπρο και την περιοχή Λιβάνου–Συρίας.

Δεν αποτελεί ενδημικό φυτό της Κύπρου. Αποτελεί, όμως, χαρακτηριστικό στοιχείο της χλωρίδας των άγριων ορχιδέων της ανατολικής Μεσογείου.

Η ακριβής χαρτογράφηση της εξάπλωσής του είναι δύσκολη, επειδή παλαιότερες καταγραφές μπορεί να περιλαμβάνονται κάτω από ευρύτερες ονομασίες όπως Ophrys fusca ή να έχουν αποδοθεί σε άλλα μορφολογικά παρόμοια taxa.

Σχηματισμός καρπού και σπόρων

Μετά την επιτυχημένη επικονίαση, η ωοθήκη διογκώνεται και σχηματίζεται μια επιμήκης κάψα. Μέσα στην κάψα αναπτύσσονται χιλιάδες εξαιρετικά μικροί σπόροι.

Οι σπόροι των ορχιδέων είναι σχεδόν χωρίς αποθηκευμένες θρεπτικές ουσίες. Για να βλαστήσουν χρειάζονται τη συνεργασία κατάλληλων μυκορριζικών μυκήτων που υπάρχουν στο έδαφος. Ο μύκητας παρέχει στο πρώιμο στάδιο ανάπτυξης ουσίες που ο μικροσκοπικός σπόρος δεν μπορεί να εξασφαλίσει μόνος του.

Αυτός είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους η μεταφύτευση άγριων ορχιδέων συνήθως αποτυγχάνει. Το φυτό εξαρτάται από πολύ συγκεκριμένες σχέσεις με το έδαφος, τους μύκητες και τον επικονιαστή του.

Ταξινομική ιστορία

Οι H. F. Paulus και C. Gack περιέγραψαν το φυτό το 1998 ως Ophrys cinereophila, βασιζόμενοι σε υλικό από την Κρήτη και στη σχέση του με την Andrena cinereophila.

Το 2002 ο Niels Faurholdt το μετέφερε σε βαθμίδα υποείδους κάτω από την Ophrys fusca, δημιουργώντας τον συνδυασμό Ophrys fusca subsp. cinereophila (Paulus & Gack) Faurh.

Αργότερα προτάθηκε επίσης η ονομασία Ophrys subfusca subsp. cinereophila (Paulus & Gack) Kreutz. Το Plants of the World Online θεωρεί σήμερα αποδεκτή την ονομασία Ophrys fusca subsp. cinereophila.

Η ταξινομία του γένους Ophrys παραμένει αντικείμενο επιστημονικής συζήτησης. Ορισμένα συστήματα αναγνωρίζουν πολλά στενά διαχωρισμένα είδη, ενώ άλλα εντάσσουν τους ίδιους πληθυσμούς ως υποείδη ή μορφές ευρύτερων ειδών.

Κίνδυνοι και προστασία

Οι σημαντικότεροι κίνδυνοι για τις άγριες ορχιδέες είναι η καταστροφή των βιοτόπων, η διάνοιξη δρόμων, η οικοδομική ανάπτυξη, οι πυρκαγιές, η εκχέρσωση, οι αλλαγές στις παραδοσιακές χρήσεις γης και η ανεξέλεγκτη συλλογή.

Η υπερβολικά πυκνή βλάστηση μετά την εγκατάλειψη της βόσκησης ή της παραδοσιακής διαχείρισης μπορεί επίσης να μειώσει τα ανοικτά σημεία που χρειάζονται πολλές μεσογειακές ορχιδέες. Αντίθετα, η υπερβόσκηση και η έντονη συμπίεση του εδάφους μπορούν να καταστρέψουν τα φυτά και τους κονδύλους τους.

Οι άγριες ορχιδέες δεν πρέπει να κόβονται ή να εκριζώνονται. Η συλλογή ενός φυτού δεν αφαιρεί μόνο το άνθος μιας χρονιάς, αλλά μπορεί να καταστρέψει ολόκληρο τον υπόγειο οργανισμό και να εμποδίσει την παραγωγή σπόρων.

Η προστασία της Ophrys fusca subsp. cinereophila προϋποθέτει τη διατήρηση ολόκληρου του οικοσυστήματος: του εδάφους, των μυκορριζικών μυκήτων, της φυσικής βλάστησης και των πληθυσμών της επικονιάστριας μέλισσας.

Ταξινόμηση

  • Βασίλειο: Plantae
  • Κλάδος: Αγγειόσπερμα – Angiosperms
  • Τάξη: Asparagales
  • Οικογένεια: Orchidaceae
  • Υποοικογένεια: Orchidoideae
  • Φυλή: Orchideae
  • Γένος: Ophrys
  • Είδος: Ophrys fusca Link
  • Υποείδος: Ophrys fusca subsp. cinereophila (Paulus & Gack) Faurh.
  • Ομοτυπικό συνώνυμο: Ophrys cinereophila Paulus & Gack
  • Άλλο συνώνυμο: Ophrys subfusca subsp. cinereophila (Paulus & Gack) Kreutz
  • Κοινή ονομασία: Δεν υπάρχει καθιερωμένη κοινή ονομασία
  • Βιοτική μορφή: Κονδυλώδες γεώφυτο
  • Καθεστώς στην Κύπρο: Αυτόχθονο, μη ενδημικό

Πηγές


Ophrys fusca subsp. cinereophila (Paulus & Gack) Faurh. – syn. Ophrys cinereophila Paulus & Gack – Cyprus

Text by George Konstantinou

Photographs: Agios Ilarionas, 16 March 2018, by George Konstantinou

Ophrys fusca subsp. cinereophila (Paulus & Gack) Faurh. is a small, early-flowering wild orchid belonging to the family Orchidaceae. It forms part of the exceptionally complex Ophrys fusca taxonomic group, which includes numerous morphologically similar orchids of the Mediterranean.

The plant was originally described as a separate species under the name Ophrys cinereophila Paulus & Gack. Plants of the World Online currently accepts it at subspecies rank as Ophrys fusca subsp. cinereophila. Other researchers and specialised works on orchids continue to treat it as a distinct species.

The different taxonomic treatments do not refer to different plants. Both names concern the same taxonomic population but express different views as to whether its characteristics justify recognition as a species or a subspecies.

A small orchid

It is a slender and relatively short plant, normally not exceeding 20 centimetres in height. Under favourable conditions, it may carry several small flowers arranged loosely along the inflorescence.

The size of the plant is influenced by rainfall, soil, exposure to sunlight and competition from surrounding vegetation. In dry and exposed positions it may remain very small, whereas in protected sites with greater moisture it can grow taller.

Like most Mediterranean orchids, it is a perennial geophyte. It survives the dry season through underground tubers, while its above-ground parts dry and disappear.

Leaves and annual cycle

The leaves normally emerge following the first autumn rains. They form a low rosette close to the soil surface and are green, fleshy, hairless and lanceolate to ovate.

During winter, the plant develops slowly, using the available soil moisture. The flowering stem appears when temperatures begin to become milder.

At the same time as the above-ground portion develops, a new underground tuber is formed to sustain the plant until the following season. The older tuber gradually exhausts its reserves and is replaced.

After flowering and fruiting, the leaves and stem dry out. The plant remains dormant underground during the hot and dry months.

Small and discreet flowers

The flowers are small compared with those of many other species of Ophrys. The lip is normally approximately 7.5–11 millimetres long, strongly convex and often displays a characteristic bend when viewed from the side.

The sepals are green to yellow-green. The dorsal sepal generally bends over the column, while the lateral sepals are more open and separated from one another. The petals are smaller, narrower and greenish or yellow-green.

The lip is three-lobed, hairy and dark brown to almost blackish-purple. Its edge normally displays a comparatively broad yellow or yellow-green margin, contrasting with the dark central area.

The upper part of the lip bears the mirror-like marking known as the speculum, with grey, bluish or silvery tones. Its pattern and intensity may show a degree of natural variation between individual plants.

Differences from related plants

Identifying the small-flowered members of the Ophrys fusca complex is difficult and should not be based on a single feature or a distant photograph.

Identification of Ophrys fusca subsp. cinereophila requires consideration of a combination of features:

  • The small size of the flowers.
  • The strongly convex and frequently bent lip.
  • The relatively broad yellow margin.
  • The grey or silvery tones of the speculum.
  • The position of the sepals and petals.
  • The flowering period.
  • The habitat and geographical location.
  • The presence of its specialised pollinator.

Other small-flowered members of the Ophrys fusca complex occur in Cyprus. Their morphological similarity, natural variability and differing taxonomic treatments can cause confusion even among experienced researchers.

Reliable identification requires clear photographs from different angles, measurements of the flowers, a record of the date and habitat and, where possible, observation of the pollinator.

Sexual deception

Orchids of the genus Ophrys are renowned for their highly specialised pollination mechanism. The flowers do not provide nectar as a reward. Instead, they imitate certain characteristics of female insects and deceive the males.

The shape, hairy surface and colours of the lip contribute to visual similarity, but scent is the most important means of attraction. The flower produces volatile chemical compounds that imitate the sexual pheromone signals of the female pollinator.

The male insect approaches the flower and attempts to mate with its lip. During this attempt, the sticky pollinia become attached to its body. When the insect visits another flower, it may transfer the pollinia to the stigma, allowing pollination to occur.

This process is known as pseudocopulation and is one of the most specialised examples of coevolution between plants and insects.

The pollinator Andrena cinereophila

The orchid is associated with the solitary bee Andrena cinereophila. The scientific name of the orchid was derived from that of this pollinator and does not refer directly to the colour of the plant.

In a study of Ophrys pollination in Cyprus, Hannes F. Paulus and Christian Gack recorded Andrena cinereophila as the pollinator of a small-flowered form of the Ophrys fusca complex. This specialised relationship later contributed to the plant’s description as Ophrys cinereophila.

The relationship between the orchid and its pollinator is particularly important for understanding the taxonomy of Ophrys. Different populations may attract different pollinator species through different scents, even when their flowers appear extremely similar to human observers.

Habitat

Ophrys fusca subsp. cinereophila grows in open scrub, phrygana, rocky grassland, abandoned cultivated land, terraces, olive groves and pine-forest openings.

It is normally found on limestone or other alkaline soils in sunny to partly shaded positions. It can grow in areas that appear dry but requires sufficient soil moisture during its growing season.

Its presence at Agios Ilarionas is associated with the limestone substrate, mountainous terrain, pine-forest openings and suitable winter and spring moisture conditions.

Flowering period

It is a relatively early-flowering orchid. In the eastern Mediterranean it may begin flowering during winter, depending on elevation, rainfall and local temperatures.

In Cyprus it is mainly observed from late winter to early or mid-spring. It may flower earlier in warm coastal areas, while flowering occurs later at mountain or cooler sites.

The photographs in the original post were taken at Agios Ilarionas on 16 March 2018, when the plants were in flower.

Geographical distribution

According to Plants of the World Online, the natural range of the subspecies extends from southern Greece to north-western Syria. It is recorded as native to Greece, Crete, the East Aegean Islands, Türkiye, Cyprus and the Lebanon–Syria region.

It is not endemic to Cyprus. It is, however, a characteristic component of the wild-orchid flora of the eastern Mediterranean.

Accurate mapping of its distribution is difficult because older records may be included under broader names such as Ophrys fusca or may have been assigned to other morphologically similar taxa.

Fruit and seed production

Following successful pollination, the ovary enlarges and develops into an elongated capsule. Thousands of extremely small seeds form inside the capsule.

Orchid seeds contain almost no stored nutrients. To germinate, they require the assistance of suitable mycorrhizal fungi in the soil. During the earliest stage of development, the fungus provides substances that the microscopic seed cannot obtain by itself.

This is one reason why transplanting wild orchids normally fails. The plant depends on highly specific relationships involving the soil, fungi and its pollinator.

Taxonomic history

H. F. Paulus and C. Gack described the plant in 1998 as Ophrys cinereophila, based on material from Crete and its relationship with Andrena cinereophila.

In 2002, Niels Faurholdt transferred it to subspecies rank under Ophrys fusca, creating the combination Ophrys fusca subsp. cinereophila (Paulus & Gack) Faurh.

The name Ophrys subfusca subsp. cinereophila (Paulus & Gack) Kreutz was subsequently proposed. Plants of the World Online currently accepts the name Ophrys fusca subsp. cinereophila.

The taxonomy of Ophrys remains a subject of scientific discussion. Some systems recognise numerous narrowly separated species, while others classify the same populations as subspecies or forms of more broadly defined species.

Threats and protection

The principal threats to wild orchids include habitat destruction, road construction, development, fire, land clearance, changes in traditional land use and uncontrolled collecting.

Excessively dense vegetation following the abandonment of grazing or traditional management can also reduce the open spaces required by many Mediterranean orchids. Conversely, overgrazing and severe soil compaction can destroy the plants and their tubers.

Wild orchids should never be cut or uprooted. Collecting a plant does not merely remove one year’s flower; it may destroy the entire underground organism and prevent seed production.

Protecting Ophrys fusca subsp. cinereophila requires the conservation of the entire ecosystem: its soil, mycorrhizal fungi, natural vegetation and populations of its pollinating bee.

Classification

  • Kingdom: Plantae
  • Clade: Angiosperms
  • Order: Asparagales
  • Family: Orchidaceae
  • Subfamily: Orchidoideae
  • Tribe: Orchideae
  • Genus: Ophrys
  • Species: Ophrys fusca Link
  • Subspecies: Ophrys fusca subsp. cinereophila (Paulus & Gack) Faurh.
  • Homotypic synonym: Ophrys cinereophila Paulus & Gack
  • Other synonym: Ophrys subfusca subsp. cinereophila (Paulus & Gack) Kreutz
  • Common name: No established common name
  • Life form: Tuberous geophyte
  • Status in Cyprus: Native, non-endemic

Sources

Αναρτήθηκε από στις
Ετικέτες ,

No comments:

Post a Comment

Subscribe to: Post Comments (Atom)