Το χωριό Παλαιχώρι - Palechori Village - Cyprus

See also

List of cities towns and villages in Cyprus - Κατάλογος δήμων και κοινοτήτων της Κύπρου

Ο Ναός του Αγίου Γεωργίου στο χωριό Παλαιχώρι - Agios Georgios Churche at Palechori Village - Cyprus

Η εκκλησία της Παναγίας της Χρυσοπαντάνασσας στο χωριό Παλαιχώρι - Panagia Chrysopantanassas Churche at Palechori Village - Cyprus

Η εκκλησία της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος στο χωριό Παλαιχώρι - Sotiros Churche at Palechori Village - Cyprus

Ο ναός του Αγίου Λουκά στο χωριό Παλαιχώρι - Agios Loukas Churche at Palechori Village - Cyprus

Το μνημείο των Ηρώων του 55 - 59 στο χωριό Παλαιχώρι

Το Παλαιχώρι είναι ένα χωριό το οποίο αποτελείται από δύο κοινότητες και 2 κοινοτικά συμβούλια, το Παλαιχώρι Ορεινής και το Παλαιχώρι Μόρφου. Τόσο το Παλαιχώρι Ορεινής, όσο και Παλαιχώρι Μόρφου, ανήκουν στη γεωγραφική περιφέρεια της Πιτσιλιάς και απέχουν μόλις 43 χιλιόμετρα από το κέντρο της πρωτεύουσας.

Είναι ιδιαίτερα αξιομνημόνευτο, πως στους τοπογραφικούς χάρτες του νησιού, δεν διαχωρίζεται το Παλαιχώρι σε δύο χωριά, γεγονός που συχνά οδηγεί στο συμπέρασμα, πως το Παλαιχώρι αποτελεί «ένα μεγάλο κεφαλοχώρι της Πιτσιλιάς». Επιπλέον, σε χάρτες προγενέστερης εποχής, η περιοχή συναντάται με την ονομασία «Palicori».

Ο διοικητικός διαχωρισμός του Παλαιχωρίου, που στις μέρες μας είναι υπαρκτός με τη συγκρότηση δυο διαφορετικών κοινοτήτων, στηρίχθηκε στη διαχωριστική γραμμή που διαγράφει ένα φυσικό σύνορο, το «ρυάκι Παλαιχώρι» ή αλλιώς «παρακλάδι του ποταμού Περιστερώνας, παραπόταμου του Σερράχη». Στην ανατολική πλευρά, της πορείας που ακολουθεί το ρυάκι, βρίσκεται το Παλαιχώρι Ορεινής, ενώ στη δυτική το Παλαιχώρι Μόρφου.

Η περιοχή των Παλαιχωρίων δέχεται ετησίως ως μέση βροχόπτωση γύρω στα 810 χιλιόμετρα, γ’ αυτό και θεωρείται ως μια από τις καλύτερα αρδευόμενες περιοχές του νησιού. Το μεγαλύτερο μέρος της έκτασής του έχει αξιοποιηθεί γεωργικά, με μοναδική εξαίρεση τις βραχώδεις και απόκρημνες περιοχές. Οι κάτοικοι τόσο από το Παλαιχώρι Ορεινής, όσο και της Μόρφου, επιδίδονται στην καλλιέργεια αμπελιών, κατάλληλων για την παρασκευή οίνου, διαφόρων δέντρων, όπως μηλιές, αχλαδιές, κερασιές, ροδιές, οσπρίων, όπως φασολιών, κουκιών, αλλά και νομευτικών φυτών. Πρέπει να σημειωθεί πως τα φασόλια, που παραδοσιακά καλλιεργούνται στο χωριό, ανήκουν σε μια τοπική ποικιλία. Τέλος, το Παλαιχώρι φημίζεται για την παραγωγή πατατών και ντοματών, γνωστών ως «πομυλόρκα» . Είναι αξιοσημείωτο πως οι καλλιεργήσιμες εκτάσεις του Παλαιχωρίου Ορεινής, αρδεύονται από το φράγμα Παλαιχώρι- Καμπί.

Ο πληθυσμός των δύο χωριών, όπως προκύπτει και από τον πιο κάτω πίνακα, ακολούθησε πτωτική πορεία. Η απογραφή του πληθυσμού, από το 1891 μέχρι και 1982, καταδεικνύει πως πληθυσμιακά υπερέχει το Παλαιχώρι της Μόρφου, με μοναδική εξαίρεση το 1891. Μεταξύ της εικοσαετίας, που μεσολαβεί από το 1901 έως και το 1921, η κοινή απογραφή των χωριών δεν αφήνει περιθώρια για ξεκάθαρα συμπεράσματα, αν και ο πληθυσμός του Παλαιχωρίου στο σύνολό του έχει αυξηθεί. Πρέπει να τονιστεί πως κατά τη περίοδο του μεσοπολέμου, ένας αξιοσημείωτος αριθμός των κατοίκων του χωριού, εργαζόταν στο μεταλλείο του Αμιάντου, γεγονός που τους εξανάγκαζε να διαμένουν στο Παλαιχώρι μόνο τα Σαββατοκυρίακα. Από τo 1960, έτος ανακήρυξης της κυπριακής δημοκρατίας, το Παλαιχώρι γνώρισε έντονα τις συνέπειες της αστυφιλίας, εφόσον ένας σημαντικός αριθμός κατοίκων μετακινήθηκε στα αστικά κέντρα του νησιού, κυρίως στο Στρόβολο της Λευκωσίας. Αρκετοί από τους κατοίκους παρέμειναν στο χωριό, παρόλο που επαγγελματικά αποκαταστάθηκαν σε κάποια από τις πόλεις του νησιού.

Ιδιαίτερη ήταν η συμβολή των κατοίκων του Παλαιχωρίου την περίοδο του απελευθερωτικού αγώνα κατά των Άγγλων, το 1955- 1959. Από το Παλαιχώρι προέρχονταν σημαντικοί αγωνιστές, όπως ο Κυριάκος Μάτσης, Μιχαλάκης Καραολής, ο Νίκος Γεωργίου αλλά και ο Πολύκαρπος Γεωρκάτζης, ο οποίος διέπρεψε και στο χώρο της πολιτικής. Η συνεισφορά των αγωνιστών Κυριάκου Μάτση, Μιχαλάκη Καραολή και Νίκου Γεωργίου τιμάται με την ανέγερση μνημείου, ενώ προς τιμή του Πολύκαρπου Γεωρκάτζη, έχει διαμορφωθεί η οικία του σε μουσείο, μέσα από το οποίο γίνεται γνωστή η ζωή του.

Επιπρόσθετα, το Παλαιχώρι είχε την τιμή να φιλοξενήσει ένα από τους ηρωϊκότερους μαχητές του απελευθερωτικού αγώνα, το Γρηγόρη Αυξεντίου, του οποίου το κρησφύγετο στο Παλαιχώρι, αποτελεί μέρος του Μουσείου Μνήμης του Απελευθερωτικού Αγώνα. Τέλος, το χωριό κοσμεί το άγαλμα της Κύπριας Μάνας, το οποίο εξυμνεί το ήθος και τη φιλοπατρία που επέδειξαν οι μανάδες που έχασαν τα παιδιά τους στη διάρκεια του απελευθερωτικού αγώνα 1955-59.

Εν κατακλείδι, η ιστορία του Παλαιχωρίου Μόρφου και Ορεινής μοιράζεται μια κοινή πορεία , εφόσον ο διαχωρισμός της θεωρείται συχνά ανέφικτος. Από την ιστορική διαδρομή των Παλαιχωρίων, κυρίαρχη θέση κατέχει η συνεισφορά των κατοίκων σε έμψυχο και άψυχο υλικό, την περίοδο του Απελευθερωτικού Αγώνα των Κυπρίων κατά των Άγγλων. Ταυτόχρονα, τα Παλαιχώρια έχουν να επιδείξουν εξαίσια έργα αρχιτεκτονικής, τόσο λαϊκής όσο και εκκλησιαστικής, μνημεία αγώνος, αλλά και αριστουργήματα τέχνης, κυρίως μέσω της εσωτερικής διακόσμησης των ναών. Χωρίς αμφιβολία, τα Παλαιχώρια, ξεχωρίζουν για την πολύχρονη ιστορική πορεία τους, για τον πολιτισμικό τους πλούτο- όπως κυρίως αναδύεται μέσω των ναών του Αγίου Λουκά, του Αγίου Γεωργίου, της Παναγίας της Χρυσοπαντάνασσας, της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος (Αγία Σωτήρα), τη γραφικότητά τους, αλλά και για τη μοναδική φυσική ομορφιά τους.

Πηγή: Σοφοκλέους Σοφοκλής, Τα Παλαιχώρια, Κληρονομιά αιώνων
Μεγάλη Κυπριακή Εγκυκλοπαίδεια
http://www.palaichori.eu/index.php/istoria

Photos 23/2/2016 by George Konstantinou

Neon rayi (Simon, 1875) - Jumping spider - Cyprus

Family Salticidae

The jumping spider family (Salticidae) contains more than 500 described genera and about 5,000 described species, making it the largest family of spiders with about 13% of all species. Jumping spiders have some of the best vision among arthropods and use it in courtship, hunting, and navigation. Although they normally move unobtrusively and fairly slowly, most species are capable of very agile jumps, notably when hunting, but sometimes in response to sudden threats or crossing long gaps. Both their book lungs and the tracheal system are well-developed, and they use both systems (bimodal breathing). Jumping spiders are generally recognized by their eye pattern. All jumping spiders have four pairs of eyes with one pair being their particularly large anterior median eyes.From Wikipedia, the free encyclopedia

Photos at Cape Greco , 25/3/2016, by Michael Hadjiconstantis.

Filistata insidiatrix (Forsskål, 1775) - Cyprus

Family: Filistatidae

Filistata insidiatrix is a spider species that occurs in the Mediterranean up to Turkmenistan, and on the Cape Verde Islands.It is the biggest filistatid species, with females up to 14mm (males up to 7mm). These slender brown spiders have long pedipalps. Of the eight eyes, two appear white and are easily discerned. They are found on old walls and under rocks, where it builds a tube-like web that opens like funnel. From Wikipedia, the free encyclopedia.

Photos at Strovolos, 13/2/2016 by Michael Hadjiconstantis

Oecobius cellariorum (Dugès, 1836) - Wall spider - Dwarf spider - Cyprus

Family: Oecobiidae

Wall spider is the common name for members of the genus Oecobius. The members of these several species are all very small spiders that make small flat webs over crevices in walls and in similar spaces. They possess an organ called a cribellum, which is a kind of comb-like device used to separate fibers of silk drawn from its spinnerets into many extremely fine fibers. Those fibers are so small in diameter that prey insects easily become entangled in them. The spiders then bite them before they can get away.

One cosmopolitan species is O. navus (sometimes also called O. annulipes).

One species of interest is Oecobius civitas. When a spider enters the home of another spider, rather than defend itself, the resident leaves to find another one. From Wikipedia, the free encyclopedia.

Photos at Lakatamia, 16/4/2016 by Michael Hadjiconstantis

Blue spiny starfish - Coscinasterias tenuispina (Lamarck, 1816) - Cyprus

Coscinasterias tenuispina is a starfish in the family Asteriidae. It is sometimes called the blue spiny starfish or the white starfish. It occurs in shallow waters in the Atlantic Ocean and the Mediterranean Sea

Coscinasterias tenuispina has from 6 to 12 arms (usually 7), often of varying lengths, and grows to 20cm (8in) in diameter. It is a creamy, slightly bluish colour, variously blotched with brown, and is rough textured with short spines.

The range of Coscinasterias tenuispina includes the Mediterranean Sea, France, Spain and Portugal, the Azores and other Atlantic Islands, Bermuda, Cuba and the American coast between North Carolina and Santos, Brazil. It is found on the lower shore and down to a depth of about 50m (160ft). A number of divergent populations of the starfish in the Atlantic and Mediterranean are believed to be deserving of being recognized as sub-species. The female population of the starfish in the Mediterranean is larger than that of the males.

Coscinasterias tenuispina is a predator and an omnivore. The starfish is found on hard bottoms and under stones and seaweed where it mainly feeds on other echinoderms and on bivalve molluscs. In most of its range, it undergoes sexual reproduction in the winter, while in the summer, it proliferates by asexual reproduction. To begin the process of asexual reproduction, or "fission", the disc tears itself into two sections, with each part eventually growing extra arms and developing into a new individual. In Brazil, all individuals seem to be male and fission occurs throughout the year.
From Wikipedia, the free encyclopedia

Underwater photos at Akrotiri 9/04/16 by Kostas Aristeidou

Photos Xylophagou,, by Costas Constantinou

Green Chiton - Chiton olivaceus Spengler, 1797 - Cyprus

Chiton olivaceus, the Green Chiton, is a species of chiton, a marine polyplacophoran mollusk in the family Chitonidae, the typical chitons

Chiton olivaceus can reach a length of 32–40 millimetres (1.3–1.6 in) and a width of about 16 millimetres (0.63 in). These large chitons have carinate plates with strongs ribs. The shell is oblong and oval. In the front and rear plates ribs have a radial pattern. The intermediate valves show a sharp beak and rounded sutural plates. Colors are very variable, ranging from olive-gray (hence the common name) to yellow-brown, sometimes black, orange, red or yellow. The girdle surrounding all of the valves is quite large and covered by bristles and scales.

The teeth of these grazers of algae [6] are composed of magnetite, the hardest material usable by a living being.

This species is common in the Mediterranean sea ( Italy and Greece), but can also to be found in the nearby Atlantic Ocean

Chiton olivaceus occur on a solid substrate, particularly stones and rocks, in the zones of sweeping of the waves, at a low depth.
From Wikipedia, the free encyclopedia

Underwater photo Cape Pyla, 17.04.2016 by Costas Constantinou

Imperial blackfish - Schedophilus ovalis (G. Cuvier, 1833) - Cyprus

The imperial blackfish, Schedophilus ovalis, is a medusafish of the family Centrolophidae found in the eastern Atlantic and the Mediterranean Sea, at depths of between 70 and 700 m. Its length is up to 100 cm.

From Wikipedia, the free encyclopedia

Underwater photo Cape Pyla, 17.04.2016 by Costas Constantinou

Butterfly blenny - Blennius ocellaris Linnaeus, 1758 - Cyprus

The butterfly blenny, Blennius ocellaris, is a small marine blenniid fish of Northern and Western Europe, as well as the Mediterranean and Black Seas and Morocco. It can grow as large as 20 centimetres (7.9 in) in length. It is usually found at a depth of 10–400 metres (33–1,312 ft) down, especially in areas with a rocky floor.

The butterfly blenny has 11–12 dorsal spines, 14–16 dorsal soft rays, 2 anal spines and 15–16 anal soft rays. It has tentacles on the nasal opening, above the eye and on the nape near the first dorsal fin ray. The lateral line is discontinuous. The forward part of the dorsal fin is much higher than the remainder of it



It spawns in late spring (as late as June in the English Channel) and hides the eggs under an abandoned shell; the male guards the eggs
From Wikipedia, the free encyclopedia

Underwater photo Cape Pyla, 17.04.2016 by Costas Constantinou

Aequorea forskalea (Péron & Lesueur, 1810 ) - Cyprus

Aequorea is a genus of pelagic hydrozoans in the family Aequoreidae

Underwater photo Cape Pyla, 17.04.2016 by Costas Constantinou