See also
Γεννήθηκε στο χωριό Λειβάδια, της επαρχίας Λευκωσίας, στις 15 Δεκεμβρίου 1929, και ήταν ένα από τα τέσσερα παιδιά του Αχιλλέα και της Ευγενίας Γεωργιάδη. Αφού τελείωσε το δημοτικό σχολείο του χωριού του, εργαζόταν ως υπάλληλος στη Λευκωσία, σε ιδιωτική επιχείρηση. Ήταν μέλος της OXEN και από τις τάξεις της εντάχθηκε στον Αγώνα από το 1954. Με την έναρξη του Αγώνα υπηρέτησε ως σύνδεσμος του Διγενή με τον Εθνάρχη Μακάριο με το ψευδώνυμο "Ίκαρος" και ήταν βοηθός υπεύθυνος για τη φύλαξη και τη διανομή του οπλισμού στην περιοχή Λευκωσίας. Μετέφερε επίσης καταζητούμενα πρόσωπα και τους πρόσφερε καταφύγιο σε συνεργασία με τα αδέλφια του, που διέθεταν κρησφύγετο στο σπίτι τους στα Λειβάδια. Τον Οκτώβριο του 1956 καταζητήθηκε από τους Άγγλους και κατέφυγε στα βουνά, όπου ενώθηκε με την ανταρτική ομάδα του ήρωα Στυλιανού Λένα. Μετά τη σύλληψη του Λένα και τον θάνατο του ήρωα Δημητράκη Χριστοδούλου στις 17 Φεβρουαρίου 1957, ο Παναγιώτης Γεωργιάδης κατέφυγε στη Λεμεσό με τον ήρωα Ευαγόρα Παπαχριστοφόρου και από εκεί επανήλθε στο χωριό του στα μέσα Νοεμβρίου 1957 και επιδόθηκε στην αναδιοργάνωση της περιοχής, που είχε υποστεί βαρύ πλήγμα λόγω προδοσίας.Εκεί συνέχισε τη δράση του ως ομαδάρχης μέχρι τον ηρωικό του θάνατo.
Ήταν 20 Ιουνίου του 1958, όταν γράφτηκε ακόμα μια δραματική ιστορία στις ένδοξες σελίδες του Απελευθερωτικού Αγώνα της ΕΟΚΑ στη Κύπρο. Οι τέσσερις ήρωες αυτή τη φορά ήταν, ο Ανδρέας Πατσαλίδης 28 χρονών, από τα Καννάβια, ο Αλέκος Κωνσταντίνου 23 χρονών, από το Βαρώσι (γεννήθηκε στην Κακοπετριά), ο Κώστας Αναξαγόρου 27 χρονών, από τα Σπήλια και ο Παναγιώτης Γεωργιάδης 30 χρονών, από τα Λειβάδια Πιτσιλιάς. Εκείνη την ημέρα, οι τέσσερις αγωνιστές ήταν μαζεμένοι στο σπίτι του Ανδρέα Πατσαλίδη και προετοίμαζαν την επόμενη βομβιστική επίθεση. Υπό τις οδηγίες του Παναγιώτη Γεωργιάδη, επεξεργάζοντο μια νάρκη, μεγάλης ισχύος και εντόπιας κατασκευής. Δυστυχώς όμως, από άγνωστη αιτία, ξαφνικά μια εκτυφλωτική λάμψη τους τύλιξε και τους μετέφερε στο Πάνθεον των ηρώων της ΕΟΚΑ.
Το ολοκαύτωμα στα Κούρδαλι μαρτυρεί τόσο τις συνθήκες κάτω από τις οποίες διεξαγόταν ο Αγώνας, όσο και την έλλειψη πολεμικού υλικού και την αναπλήρωση του με πρόχειρα αυτοσχέδια μέσα που κατασκεύαζαν οι ίδιοι οι αγωνιστές. Μαρτυρεί επίσης και το ηρωικό πνεύμα, την ετοιμότητα για θυσία και το απόλυτο δόσιμο των νέων της εποχής στην ιδέα της ελευθερίας της πατρίδας. Οι Άγγλοι μετέφεραν τα κομματιασμένα κορμιά των αγωνιστών στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας, όπου δεκάδες συγγενείς και συναγωνιστές από τις γενέτειρές τους έσπευσαν την επομένη να τους παραλάβουν.
Ενδεικτικό του πνεύματος του Αγώνα και των τιμών που αποδόθηκαν στους 4 αγωνιστές είναι οι παλλαϊκές εκδηλώσεις που ακολούθησαν τη θυσία τους. Η παραλαβή των σορών τους από το νοσοκομείο και η κηδεία τους έγιναν σε πρωτοφανή ατμόσφαιρα πατριωτικών και αγωνιστικών αισθημάτων. Χαρακτηριστικές είναι οι σχετικές περιγραφές του Τύπου της εποχής:
«Συγκλονιστικαί σκηναί εσημειώθησαν κατά την παράδοσιν των νεκρών, επί των σορών των οποίων κατατέθηκαν υπό των Ελληνίδων αδελφών του νοσοκομείου στέφανοι εκ μέρους των ιατρών και του προσωπικού του νοσοκομείου.
Μία νοσοκόμος εξεφώνησεν αποχαιρετιστήριον πατριωτικήν ομιλίαν προς τους φονευθέντας "Τα ονόματα σας", είπεν η αδελφή νοσοκόμος, "θα αναγραφούν εις τον κατάλογον των μαρτύρων του απελευθερωτικού αγώνος του Ελληνικού Κυπριακού λαού, ο οποίος με αίσθημα υπερηφάνειας αποκαλύπτεται προ της θυσίας σας, ηρωικά τέκνα".
Επί του στεφάνου των νεαρών Ελληνίδων αδελφών ανεγράφετο:
«Ως της Κύπρου νεκροί τιμημένοι, την αγίαν σας μνήμην τιμώ, κι η φτωχή μου η μούσα θλιμμένη, ένα δάκρυ σας χύνει θερμό.»
Υπό τους ολοφυρμούς των οικείων και των ομοχωρίων των ανεχώρησεν η νεκρική πομπή εκ Λευκωσίας περί την 1.15μ.μ., καθ' ον χρόνον ουρανομήκη χειροκροτήματα και ιαχαί ως "τιμή και δόξα στους αθάνατους αδελφούς μας" εδόνουν την ατμόσφαιραν, προκαλούσαι ισχυράν συγκίνησιν εις πάντας. Εκ των κρατητηρίων Κοκκινοτριμιθιάς λευκά μανδήλια εσείοντο προς χαιρετισμόν της νεκροφόρου πομπής ενώ εις τα επί της διαδρομής χωρία οι κάτοικοι γονυπετείς έραινον με φύλλα δάφνης και ανθέων τον δρόμον ίνα διέλθουν τα φέρετρα των θανόντων.
...περί την 6 μ.μ. ώραν τα φέρετρα των τεσσάρων αθανάτων εφθανον εις Σπήλια, όπου μεσίστιοι σημαίαι και δάφνινοι στέφανοι υψωμένοι επί ιστών, έκλιναν προ της εμφανίσεως των εις την είσοδον του χωρίου, όπου γονυπετής η κοινότης Σπηλιών, Κουρδάλων, Κανναβιών και κάτοικοι Κυπερούντας, Λειβαδιών, Πολυστύπου και άλλων χωρίων εχαιρέτησαν δια ζητωκραυγών και εκφωνήσεως ενθουσιώδους ομιλίας τα φέρετρα άτινα ανείχον επί των ώμων των όλκιμοι νέοι, περιτυλίξαντες ταύτα δι' Ελληνικών σημαιών».
Πάνω από το πιο πολύνεκρο ατύχημα της ΕΟΚΑ πλανιόταν το μυστήριο για την ταυτότητα των δύο από τους νεκρούς, αφού μόνο οι Πατσαλίδης και Αναξαγόρα αναγνωρίστηκαν αρχικά. Καθώς ψαλλόταν η νεκρώσιμη ακολουθία και για τους τέσσερις, έγινε η αναγνώριση του Παναγιώτη Γεωργιάδη, ενώ η αναγνώριση του Αλέκου Κωνσταντίνου έγινε τρεις μέρες μετά το ολοκαύτωμα, από την τραγική μητέρα του.
Οι μορφές των τεσσάρων ηρώων αναπλάστηκαν σε μνημείο στην είσοδο των Σπηλιών, για να δίνουν μαθήματα αυτοθυσίας και αρετής, ενώ το σπίτι του Πατσαλίδη έγινε χώρος εθνικού προσκυνήματος. Το ολοκαύτωμα των τεσσάρων αγωνιστών στα Κούρδαλι παραμένει δείκτης του χρέους για την ελευθερία της πατρίδας. Στους τάφους και τα μνημεία των ηρώων απιθώνονται οι δάφνες του θαυμασμού της γενιάς τους και των νεότερων. Ο τάφος όμως του Αλέκου Κωνσταντίνου παραμένει χωρίς καντήλι και χωρίς λουλούδι από το 1974 οπότε η Αμμόχωστος καταλήφθηκε από τον Αττίλα. Και αναμένει δικαίωση της θυσίας του.
Πηγή
http://www.elamcy.com/latest-articles/item/9300-20-iouniou-1958-to-olokaytoma-sta-koyrdali.html
Photos 23/2/2016 by George Konstantinou
Η κοινότητα Μαθιάτη βρίσκεται στην επαρχία Λευκωσίας και απέχει 22 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα. Είναι ένα ημιορεινό χωριό με θερμά καλοκαίρια και ήπιους χειμώνες. Γειτονεύει με τις κοινότητες Αγίας Βαρβάρας, Λυθροδόντα, Σιας, Δελικήπου και Αναλιόντα.
Ο Μαθιάτης είναι καταγραμμένος στους πρώτους χάρτες των περιηγητών για την αρχαιολογική και ιστορική σημασία του, η οποία είναι άρρηκτα συνδεδεμένη τόσο µε τα δύο μεταλλεία που υπάρχουν όσο και με την ανακάλυψη της κεφαλής του Βάκχου (2ος -1ος αιώνας π.Χ.), η οποία εκτίθεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Κύπρου και αποτελεί το έµβληµα του Κρατικού Θεάτρου, του Θεατρικού Οργανισμού Κύπρου.
Όταν, το 1878, η Κύπρος πουλήθηκε στους Άγγλους από τους Οθωμανούς Τούρκους και οι Άγγλοι ανέλαβαν επίσημα τη διοίκηση του νησιού, επέλεξαν να διαμένουν εκτός της πόλης με στόχο να αποτρέψουν τυχόν εχθροπραξίες. Εκτιμώντας το φυσικό περιβάλλον, τη γεωγραφική θέση και το ήπιο κλίμα της κοινότητας, ο Μαθιάτης στάθηκε η πρώτη μονάδα διοίκησης και διαμονής τους. Την περιοχή όπου διέμεναν οι Άγγλοι, οι κάτοικοι την ονόμασαν «Σπίθκια Αγγλικά». Το μόνο μνημείο που έχει διασωθεί από την τότε εποχή είναι το νεκροταφείο των Άγγλων το οποίο βρίσκεται στην είσοδο του χωριού (δρόμος Αγίας Βαρβάρας - Μαθιάτη).
