See also

All about Cyprus - Όλα για την Κύπρο.

Λίστα των θαλασσίων κοχυλιών της Κύπρου - List of seashells of Cyprus

Underwater photos by Costas Constantinou

Below in English

Κείμενο George Konstantinou.

Υποβρύχιες φωτογραφίες Costas Constantinou.

Ένας χαρακτηριστικός ερημίτης των κυπριακών ακτών

Ο Clibanarius erythropus είναι μικρός θαλάσσιος ερημίτης κάβουρας της οικογένειας Diogenidae. Ζει στις βραχώδεις ακτές, στις παλιρροϊκές λιμνούλες και στα ρηχά παράκτια νερά της Κύπρου, όπου συχνά κρύβεται ανάμεσα σε πέτρες, φύκη και άδεια κοχύλια.

Παρά την κοινή ονομασία «ερημίτης», το ζώο δεν είναι πάντοτε μοναχικό. Σε κατάλληλα ενδιαιτήματα μπορεί να παρατηρηθούν πολλά άτομα συγκεντρωμένα στην ίδια μικρή περιοχή, ιδιαίτερα όπου υπάρχουν αρκετή τροφή, καταφύγια και άδεια κοχύλια.

Γιατί χρειάζεται ένα άδειο κοχύλι

Σε αντίθεση με τα αληθινά καβούρια, ο ερημίτης δεν διαθέτει σκληρό εξωσκελετό που να καλύπτει ολόκληρο το σώμα του. Το πίσω μέρος του σώματος, η κοιλιά, είναι μαλακό, ασύμμετρο και ευάλωτο στους θηρευτές, στην τριβή και στην απώλεια νερού.

Για να προστατευτεί, ο Clibanarius erythropus καταλαμβάνει το άδειο κέλυφος ενός νεκρού γαστερόποδου. Μέσα σε αυτό εισάγει το μαλακό πίσω μέρος του σώματός του και το συγκρατεί με ειδικά προσαρμοσμένα κοιλιακά εξαρτήματα.

Όταν απειλείται, υποχωρεί ολόκληρος στο εσωτερικό του κοχυλιού. Οι δαγκάνες και τα μπροστινά πόδια κλείνουν σε μεγάλο βαθμό το άνοιγμα, δημιουργώντας ένα αποτελεσματικό κινητό καταφύγιο.

Περιγραφή

Το σώμα που παραμένει έξω από το κοχύλι έχει συνήθως καστανές, ερυθροκαστανές, πορτοκαλί ή σκούρες αποχρώσεις. Στα πόδια και στις δαγκάνες μπορεί να διακρίνονται ανοιχτότερες κηλίδες ή ταινίες, αλλά ο χρωματισμός παρουσιάζει διαφορές μεταξύ των ατόμων.

Οι κεραίες είναι μακριές και χρησιμοποιούνται για την εξερεύνηση του περιβάλλοντος. Τα μάτια βρίσκονται στην άκρη κινητών μίσχων, επιτρέποντας στο ζώο να παρακολουθεί διαφορετικές κατευθύνσεις χωρίς να μετακινεί ολόκληρο το σώμα του.

Το μήκος του κεφαλοθώρακα μπορεί να φτάσει περίπου τα 15 χιλιοστά. Το συνολικό μέγεθος που αντιλαμβάνεται ο παρατηρητής εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το κοχύλι που μεταφέρει το κάθε άτομο.

Οι δαγκάνες και η οικογένεια Diogenidae

Ο Clibanarius erythropus ανήκει στην οικογένεια Diogenidae, τα μέλη της οποίας είναι γνωστά και ως «αριστερόχειρες ερημίτες». Σε πολλά είδη αυτής της οικογένειας η αριστερή δαγκάνα είναι μεγαλύτερη ή ισχυρότερη από τη δεξιά.

Οι δαγκάνες χρησιμοποιούνται για τη συλλογή και τον τεμαχισμό της τροφής, την άμυνα και τις αλληλεπιδράσεις με άλλα άτομα. Μπορούν επίσης να συμβάλλουν στο κλείσιμο της εισόδου του κοχυλιού όταν το ζώο αποσύρεται στο εσωτερικό του.

Ενδιαίτημα στην Κύπρο

Στην Κύπρο μπορεί να βρεθεί σε βραχώδεις ακτές, ρηχές φυσικές κοιλότητες, παλιρροϊκές λιμνούλες και στην ανώτερη υποπαραλιακή ζώνη. Κινείται πάνω σε βράχους, χαλίκια, άμμο, φύκη και άλλες παράκτιες επιφάνειες.

Οι παλιρροϊκές λιμνούλες αποτελούν απαιτητικά ενδιαιτήματα. Η θερμοκρασία, η αλατότητα και η περιεκτικότητα του νερού σε οξυγόνο μπορούν να μεταβληθούν γρήγορα εξαιτίας της ηλιοφάνειας, της εξάτμισης, των κυμάτων και της εισροής βρόχινου νερού.

Το κοχύλι περιορίζει την απώλεια υγρασίας και προσφέρει προστασία από απότομες περιβαλλοντικές μεταβολές. Το ζώο συχνά αναζητά σκιασμένα σημεία, ρωγμές ή θέσεις κάτω από πέτρες κατά τις θερμότερες ώρες της ημέρας.

Γεωγραφική εξάπλωση

Το είδος είναι γηγενές στη Μεσόγειο και απαντά επίσης στη Μαύρη Θάλασσα και στον ανατολικό Ατλαντικό. Η εξάπλωσή του στον Ατλαντικό εκτείνεται από τις Αζόρες και τις ακτές της βορειοδυτικής Αφρικής μέχρι τη Βρετάνη, τα Νησιά της Μάγχης και, σπανιότερα, τις νοτιοδυτικές ακτές της Βρετανίας.

Η παρουσία του στην Κύπρο αποτελεί μέρος της φυσικής μεσογειακής εξάπλωσής του. Δεν πρόκειται για ξενικό ή λεσσεψιανό είδος που εισήλθε στη Μεσόγειο από την Ερυθρά Θάλασσα.

Διατροφή

Ο Clibanarius erythropus είναι ευκαιριακό παμφάγο και νεκροφάγο ζώο. Τρέφεται με οργανικά υπολείμματα, φρέσκα ή αποσυντιθέμενα φύκη, μικρούς οργανισμούς που ζουν πάνω στα φύκη, μικρά ασπόνδυλα και τεμάχια νεκρού ζωικού υλικού.

Κατά την αναζήτηση τροφής εξετάζει συνεχώς την επιφάνεια του υποστρώματος με τις κεραίες και τα στοματικά του εξαρτήματα. Με αυτόν τον τρόπο αξιοποιεί πολλές διαφορετικές πηγές τροφής που είναι διαθέσιμες στη βραχώδη παράκτια ζώνη.

Μελέτες στη Μεσόγειο έδειξαν ότι αναζητά συχνά τροφή πάνω σε νηματοειδή φύκη και άλλες μακροφυτικές κοινωνίες. Η επιλογή του υποστρώματος επηρεάζει τόσο τη διαθέσιμη τροφή όσο και την απόσταση που μπορεί να διανύσει.

Επιλογή κοχυλιού

Το κοχύλι δεν επιλέγεται τυχαία. Ο ερημίτης εξετάζει το βάρος, το εσωτερικό μέγεθος, το σχήμα, το άνοιγμα και τη γενική κατάσταση ενός διαθέσιμου κελύφους πριν αποφασίσει αν θα το χρησιμοποιήσει.

Ένα υπερβολικά μικρό κοχύλι περιορίζει την ανάπτυξη και δεν επιτρέπει στο ζώο να αποσυρθεί πλήρως. Ένα πολύ μεγάλο ή βαρύ κοχύλι απαιτεί περισσότερη ενέργεια για τη μετακίνησή του και μπορεί να δυσκολεύει την αναζήτηση τροφής ή τη διαφυγή.

Στη Μεσόγειο έχει καταγραφεί να χρησιμοποιεί κοχύλια ειδών των γενών Cerithium και Alvania, καθώς και του είδους Pisania maculosa. Η πραγματική επιλογή σε κάθε περιοχή εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τα άδεια κοχύλια που είναι διαθέσιμα στο συγκεκριμένο ενδιαίτημα.

Αλλαγή και ανταγωνισμός για τα κοχύλια

Καθώς ο ερημίτης μεγαλώνει, χρειάζεται να εγκαταλείψει το παλιό του κοχύλι και να βρει ένα μεγαλύτερο. Η αλλαγή είναι επικίνδυνη, επειδή για λίγες στιγμές η μαλακή κοιλιά του παραμένει εντελώς απροστάτευτη.

Πριν μετακινηθεί, μπορεί να εξετάσει προσεκτικά ένα νέο κοχύλι, αγγίζοντάς το με τις δαγκάνες και τις κεραίες του. Συχνά περιστρέφει το κέλυφος, ελέγχει το άνοιγμα και διερευνά το εσωτερικό του πριν πραγματοποιήσει τη γρήγορη μεταφορά του σώματός του.

Τα κατάλληλα κοχύλια αποτελούν περιορισμένο φυσικό πόρο και μπορεί να προκαλέσουν ανταγωνισμό μεταξύ των ερημιτών. Σε ορισμένες περιπτώσεις παρατηρούνται συγκρούσεις, ανταλλαγές ή διαδοχικές αλλαγές κοχυλιών μεταξύ ατόμων διαφορετικού μεγέθους.

Μετακίνηση και συμπεριφορά

Ο Clibanarius erythropus είναι δραστήριο ζώο και μπορεί να διανύσει σημαντικές αποστάσεις σε σχέση με το μικρό μέγεθός του. Κατά την αναζήτηση τροφής ακολουθεί διαδρομές που του επιτρέπουν να εξερευνά μεγάλο μέρος του διαθέσιμου υποστρώματος.

Το σχήμα του κοχυλιού επηρεάζει την κινητικότητά του. Πιο σφαιρικά κοχύλια μπορεί να διευκολύνουν τη μετακίνησή του πάνω σε ορισμένα υποστρώματα, ενώ τα επιμήκη ή βαριά κοχύλια μπορούν να περιορίζουν την ταχύτητα και την απόσταση που διανύει.

Όταν ενοχληθεί, αποσύρεται αμέσως στο κοχύλι και μπορεί να παραμείνει ακίνητος μέχρι να περάσει ο κίνδυνος. Μόλις αισθανθεί ασφαλής, εμφανίζει πρώτα τις κεραίες και τα μάτια του και στη συνέχεια βγάζει σταδιακά τα πόδια και τις δαγκάνες του.

Αναπαραγωγή και ανάπτυξη

Κατά την αναπαραγωγική περίοδο, το αρσενικό μπορεί να κρατά ή να ακολουθεί το θηλυκό πριν από το ζευγάρωμα. Μετά τη γονιμοποίηση, το θηλυκό μεταφέρει τα αυγά προσκολλημένα στα κοιλιακά του εξαρτήματα, προστατευμένα μέσα στην κοιλότητα του κοχυλιού.

Όταν ολοκληρωθεί η εμβρυϊκή ανάπτυξη, απελευθερώνονται στο νερό μικροσκοπικές προνύμφες. Οι προνύμφες είναι πλαγκτονικές και περνούν από διαδοχικά αναπτυξιακά στάδια πριν μεταμορφωθούν σε νεαρούς ερημίτες που εγκαθίστανται στον βυθό.

Το πλαγκτονικό στάδιο βοηθά στη διασπορά του είδους μέσω των θαλάσσιων ρευμάτων. Μετά την εγκατάσταση, ο νεαρός ερημίτης πρέπει να βρει πολύ μικρό άδειο κοχύλι για να προστατεύσει τη μαλακή κοιλιά του.

Θηρευτές και άμυνα

Οι ερημίτες αποτελούν τροφή για ψάρια, χταπόδια, μεγαλύτερα καρκινοειδή και παράκτια πουλιά. Το σκληρό κοχύλι αποτελεί την κυριότερη άμυνα του Clibanarius erythropus απέναντι στους θηρευτές.

Η επιλογή ενός άθικτου και κατάλληλου κελύφους είναι επομένως ζήτημα επιβίωσης. Ραγισμένα, φθαρμένα ή υπερβολικά μεγάλα ανοίγματα μειώνουν την προστασία που μπορεί να προσφέρει το κοχύλι.

Ο χρωματισμός των ποδιών και του κεφαλοθώρακα μπορεί επίσης να βοηθά το ζώο να συγχωνεύεται οπτικά με τα φύκη, τις πέτρες και τις σκιές του βραχώδους περιβάλλοντος.

Οικολογικός ρόλος

Τρεφόμενος με νεκρή οργανική ύλη, υπολείμματα και φύκη, ο ερημίτης συμμετέχει στην ανακύκλωση των θρεπτικών συστατικών της παράκτιας ζώνης. Παράλληλα, η μετακίνησή του αναταράσσει ελαφρά την επιφάνεια του υποστρώματος και επηρεάζει τις μικρές κοινωνίες οργανισμών πάνω στις οποίες κινείται.

Το κοχύλι που μεταφέρει μπορεί να γίνει κινητό υπόστρωμα για μικροσκοπικά φύκη, υδρόζωα, βρυόζωα και άλλους επιβιωτικούς οργανισμούς. Έτσι, ένας ερημίτης δεν μεταφέρει μόνο το καταφύγιό του, αλλά και μια μικρή κινούμενη βιολογική κοινότητα.

Απειλές και προστασία

Δεν έχει επιβεβαιωθεί ξεχωριστή παγκόσμια αξιολόγηση του Clibanarius erythropus στην Κόκκινη Λίστα της IUCN. Το είδος είναι ευρέως κατανεμημένο στη Μεσόγειο, αλλά οι τοπικοί πληθυσμοί του εξαρτώνται από την καλή κατάσταση των ρηχών παράκτιων οικοσυστημάτων.

Η θαλάσσια ρύπανση, τα πετρελαιοειδή, τα πλαστικά, η καταστροφή βραχωδών ακτών και η ανεξέλεγκτη συλλογή θαλάσσιων οργανισμών μπορούν να υποβαθμίσουν το ενδιαίτημά του. Η αφαίρεση μεγάλων ποσοτήτων άδειων κοχυλιών από τις παραλίες στερεί από τους ερημίτες τα απαραίτητα καταφύγια για την ανάπτυξη και την επιβίωσή τους.

Όταν παρατηρούμε έναν ερημίτη, δεν πρέπει να τον τραβάμε από το κοχύλι του. Η προσπάθεια εξαγωγής μπορεί να προκαλέσει σοβαρό τραυματισμό ή θάνατο, επειδή το ζώο συγκρατείται πολύ σταθερά στο εσωτερικό του κελύφους.

Η ονομασία του είδους

Το όνομα του γένους Clibanarius προέρχεται από λατινική λέξη που συνδέεται με βαριά θωρακισμένο στρατιώτη. Η ονομασία παραπέμπει πιθανότατα στην εικόνα του ζώου που μεταφέρει μαζί του το σκληρό, προστατευτικό του περίβλημα.

Το ειδικό επίθετο erythropus προέρχεται από τις ελληνικές λέξεις «ερυθρός» και «πους» και σημαίνει «με κόκκινα πόδια». Αναφέρεται στον ερυθρό ή ερυθροκάστανο χρωματισμό των άκρων του.

Το είδος περιγράφηκε αρχικά από τον Pierre André Latreille το 1818 ως Pagurus erythropus. Αργότερα μεταφέρθηκε στο γένος Clibanarius, γι’ αυτό το όνομα του συγγραφέα και η χρονολογία γράφονται μέσα σε παρενθέσεις.

Κοινές ονομασίες

Οι αγγλικές ονομασίες Mediterranean intertidal hermit crab και Mediterranean rocky-shore hermit crab περιγράφουν το χαρακτηριστικό ενδιαίτημά του. Χρησιμοποιείται επίσης η ονομασία St Piran’s hermit crab, κυρίως στη Βρετανία.

Η τελευταία ονομασία επιλέχθηκε το 2016 μέσω διαγωνισμού του προγράμματος BBC Springwatch. Ο Άγιος Piran θεωρείται προστάτης της Κορνουάλης και, σύμφωνα με την παράδοση, επέζησε αφού ρίχθηκε στη θάλασσα.

Ταξινόμηση και κοινές ονομασίες

Βασίλειο: Animalia – Ζώα
Συνομοταξία: Arthropoda – Αρθρόποδα
Υποσυνομοταξία: Crustacea – Καρκινοειδή
Κλάση: Malacostraca – Μαλακόστρακα
Τάξη: Decapoda – Δεκάποδα
Υπόταξη: Pleocyemata
Υποτάξη: Anomura – Ανόμουρα
Υπεροικογένεια: Paguroidea
Οικογένεια: Diogenidae – Αριστερόχειρες ερημίτες
Γένος: Clibanarius Dana, 1852
Είδος: Clibanarius erythropus (Latreille, 1818)
Αρχική ονομασία: Pagurus erythropus Latreille, 1818
Αγγλικές κοινές ονομασίες: Mediterranean intertidal hermit crab, Mediterranean rocky-shore hermit crab, St Piran’s hermit crab
Ελληνική κοινή ονομασία: Ερημίτης κάβουρας
Κατάσταση στην Κύπρο: Αυτόχθονο θαλάσσιο είδος – Native marine species
Κατάσταση IUCN: Δεν έχει επιβεβαιωθεί ξεχωριστή αξιολόγηση – Not Evaluated

Πηγές

World Register of Marine Species – Clibanarius erythropus

Ocean Biodiversity Information System – Clibanarius erythropus

Marine Life Information Network – Mediterranean intertidal hermit crab

Benvenuto, Sartoni & Gherardi – Foraging behaviour of Clibanarius erythropus

Southward & Southward – Distribution and ecology of Clibanarius erythropus

Mediterranean rocky-shore hermit crab – Clibanarius erythropus (Latreille, 1818) – Cyprus

Text by George Konstantinou.

Underwater photographs by Costas Constantinou.

A characteristic hermit crab of the Cypriot coast

Clibanarius erythropus is a small marine hermit crab belonging to the family Diogenidae. It inhabits rocky shores, intertidal pools and shallow coastal waters around Cyprus, where it frequently shelters among stones, algae and empty seashells.

Despite the name “hermit”, the animal is not always solitary. Many individuals may occur together within a small area when suitable food, shelter and empty shells are available.

Why it needs an empty shell

Unlike true crabs, a hermit crab does not possess a hard exoskeleton covering its entire body. The rear part of its body, the abdomen, is soft, asymmetrical and vulnerable to predators, abrasion and water loss.

To protect itself, Clibanarius erythropus occupies the empty shell of a dead gastropod. It inserts the soft rear portion of its body into the shell and holds itself securely inside using specially adapted abdominal appendages.

When threatened, it withdraws completely into its shell. Its claws and front legs largely close the aperture, creating an effective mobile shelter.

Description

The visible parts of the body are generally brown, reddish-brown, orange or darkly coloured. Paler spots or bands may be visible on the legs and claws, although the precise colour pattern varies between individuals.

The antennae are long and are used to explore the animal’s surroundings. Its eyes are carried at the ends of movable stalks, allowing it to observe different directions without moving its entire body.

The carapace may reach approximately 15 millimetres in length. The total size perceived by an observer depends greatly on the shell being carried by each individual.

Claws and the family Diogenidae

Clibanarius erythropus belongs to the family Diogenidae, whose members are sometimes called left-handed hermit crabs. In many species belonging to this family, the left claw is larger or more powerful than the right one.

The claws are used to collect and break up food, for defence and during interactions with other individuals. They can also help block the shell’s entrance when the animal withdraws inside.

Habitat in Cyprus

In Cyprus, the species can be found on rocky coasts, in shallow natural depressions, intertidal pools and the upper subtidal zone. It moves across rocks, gravel, sand, algae and other coastal surfaces.

Intertidal pools are demanding habitats. Their temperature, salinity and oxygen concentration can change rapidly because of sunshine, evaporation, waves and the inflow of rainwater.

The shell limits moisture loss and provides some protection from abrupt environmental changes. During the hottest part of the day, the animal frequently seeks shaded places, crevices or shelter beneath stones.

Geographical distribution

The species is native to the Mediterranean and also occurs in the Black Sea and eastern Atlantic Ocean. Its Atlantic distribution extends from the Azores and the northwestern coast of Africa to Brittany, the Channel Islands and, more rarely, the southwestern coast of Britain.

Its presence in Cyprus forms part of its natural Mediterranean distribution. It is not an alien or Lessepsian species that entered the Mediterranean from the Red Sea.

Diet

Clibanarius erythropus is an opportunistic omnivore and scavenger. It feeds on organic debris, fresh and decaying algae, small organisms associated with algal growth, small invertebrates and pieces of dead animal material.

While searching for food, it continually examines the substrate with its antennae and mouthparts. This behaviour enables it to exploit many different food sources available within the rocky coastal zone.

Mediterranean studies have shown that it frequently forages among filamentous algae and other communities of marine macrophytes. The substrate selected affects both the food available and the distance the animal can travel.

Shell selection

A shell is not chosen at random. The hermit crab examines the weight, internal volume, shape, opening and general condition of an available shell before deciding whether to occupy it.

A shell that is too small restricts growth and prevents complete withdrawal. A shell that is excessively large or heavy requires more energy to carry and may interfere with foraging or escape.

In the Mediterranean, the species has been recorded using shells belonging to species of Cerithium and Alvania, as well as Pisania maculosa. The shells actually occupied in any locality depend greatly on the empty gastropod shells available within that particular habitat.

Shell changing and competition

As the hermit crab grows, it must leave its old shell and find a larger one. Changing shells is dangerous because its soft abdomen remains completely exposed for a few moments.

Before moving, it may carefully inspect a potential new shell using its claws and antennae. It often rotates the shell, examines its aperture and explores the interior before rapidly transferring its body.

Suitable shells are a limited natural resource and can cause competition among hermit crabs. Conflicts, exchanges and successive shell changes involving animals of different sizes may consequently occur.

Movement and behaviour

Clibanarius erythropus is active and can cover considerable distances in relation to its small body size. While searching for food, it follows routes that allow it to investigate a large proportion of the available substrate.

The shape of its shell influences its mobility. More globular shells may facilitate movement across certain surfaces, whereas elongated or heavy shells can restrict speed and the distance travelled.

When disturbed, it immediately withdraws into its shell and may remain motionless until the danger passes. Once it feels safe, the antennae and eyes emerge first, followed gradually by the legs and claws.

Reproduction and development

During the reproductive period, a male may hold or follow a female before mating. Following fertilisation, the female carries the eggs attached to her abdominal appendages, protected within the cavity of the shell.

After embryonic development is completed, microscopic larvae are released into the water. They are planktonic and pass through successive developmental stages before transforming into young hermit crabs that settle on the seabed.

The planktonic stage assists the dispersal of the species through marine currents. After settlement, each juvenile must find a very small empty shell to protect its soft abdomen.

Predators and defence

Hermit crabs are eaten by fish, octopuses, larger crustaceans and coastal birds. The hard gastropod shell provides Clibanarius erythropus with its principal defence against predators.

Choosing an intact and appropriately sized shell is therefore essential for survival. Cracked or badly damaged shells and those with excessively large openings provide less effective protection.

The colours of the legs and carapace may also help the animal blend visually with algae, stones and shadows within its rocky environment.

Ecological role

By consuming dead organic matter, debris and algae, the hermit crab participates in nutrient recycling within the coastal zone. Its movements also cause minor disturbance to the surface of the substrate and influence the small communities over which it travels.

The shell it carries may become a mobile substrate for microscopic algae, hydroids, bryozoans and other encrusting organisms. A hermit crab therefore carries not only its shelter but also a small travelling biological community.

Threats and protection

No separate global assessment of Clibanarius erythropus on the IUCN Red List has been confirmed. The species is widely distributed in the Mediterranean, but its local populations depend on healthy shallow-water coastal ecosystems.

Marine pollution, oil contamination, plastics, the destruction of rocky shores and uncontrolled collection of marine organisms can degrade its habitat. Removing large quantities of empty seashells from beaches also deprives hermit crabs of the essential shelters needed for growth and survival.

A hermit crab should never be pulled from its shell. Such an attempt can cause serious injury or death because the animal grips the shell’s interior extremely firmly.

Origin of the scientific name

The generic name Clibanarius is derived from a Latin word associated with a heavily armoured soldier. The name probably refers to the animal’s appearance as it carries its hard protective covering.

The specific epithet erythropus comes from the Greek words for “red” and “foot”, meaning “red-footed”. It refers to the reddish or reddish-brown colour of the animal’s limbs.

The species was originally described by Pierre André Latreille in 1818 as Pagurus erythropus. It was subsequently transferred to the genus Clibanarius, which is why the author’s name and year are enclosed in parentheses.

Common names

The English names Mediterranean intertidal hermit crab and Mediterranean rocky-shore hermit crab describe its characteristic habitat. The name St Piran’s hermit crab is also used, principally in Britain.

The latter name was selected in 2016 through a competition organised by the BBC Springwatch programme. Saint Piran is traditionally regarded as the patron saint of Cornwall and, according to legend, survived after being thrown into the sea.

Classification and common names

Kingdom: Animalia – Animals
Phylum: Arthropoda – Arthropods
Subphylum: Crustacea – Crustaceans
Class: Malacostraca
Order: Decapoda – Decapods
Suborder: Pleocyemata
Infraorder: Anomura
Superfamily: Paguroidea
Family: Diogenidae – Left-handed hermit crabs
Genus: Clibanarius Dana, 1852
Species: Clibanarius erythropus (Latreille, 1818)
Original combination: Pagurus erythropus Latreille, 1818
English common names: Mediterranean intertidal hermit crab, Mediterranean rocky-shore hermit crab, St Piran’s hermit crab
Greek common name: Ερημίτης κάβουρας
Status in Cyprus: Native marine species
IUCN status: No separate assessment confirmed – Not Evaluated

Sources