Το Συνέδριο πραγματοποιήθηκε με τη συνεργασία του Πανεπιστημίου Κύπρου και τελούσε υπό την αιγίδα του Έντιμου Υπουργού Παιδείας και Πολιτισμού κ. Κώστα Καδή.Το πρόγραμμα άρχισε με Τρισάγιο στη μνήμη των τεθνεώτων απόδημων Ακανθιωτών και ακολούθησαν χαιρετισμοί από την κ. Μάρω Λοΐζου Μιντίκκη - Συντονίστρια της Οργανωτικής Επιτροπής, κ. Ευθύμιο Ιωσήφ - Πρόεδρο του Προσφυγικού Σωματείου, κ. Χριστόδουλο Ττοουλάκο - Πρόεδρο Σχολικής Εφορείας,κ. Ελένη Χατζημιχαήλ - Δήμαρχο Ακανθούς, κ. Σταυρούλλα Κωνσταντίνου - Αναπληρώτρια Κοσμήτωρ της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Κύπρου, Πανοσιολογιότατο κ.Γρηγόριο Μουσουρούλη εκ μέρους του Θεοφιλέστατου Επισκόπου Καρπασίας κ.κ. Χριστοφόρου. Ακολούθησε χαιρετισμός του Έντιμου Υπουργού Παιδείας και Πολιτισμού κ. Κώστα Καδή ο οποίος κύρηξε και τις εργασίες του Συνεδρίου.
Το πρώτο μέρος του Συνεδρίου κλείνει με μουσική παρέμβαση από την κ. Αγγελική Πρέζα η οποία με την εξαιρετική ερμηνεία της μάγεψε συνέδρους και εισηγητές.
Το δεύτερο μέρος του Συνεδρίου αρχίζει με την πολύ αξιόλογη και ενδιαφέρουσα εισήγηση της κ. Μάρως Λάμπρου Γεροσίμου " Η αρχιτεκτονική της Εκκλησίας της Ακανθούς 1916 - 1936 ", ο κ. Σωτήρης Χατζημιχαήλ και η κ. Ιλιάδα Πασάτου Σκουτάρη μας ταξίδεψαν στο μαγευτικό Ακανθιώτικο γαλάζιο "Περιδιαβάζοντας την Ακανθιώτικη ακτογραμμή" υπενθυμίζοντας στους παλαιότερους και γνωρίζοντας στους νεότερους τις σπάνιες ομορφιές του τόπου μας. Ο κ. Γιώργος Παπαφώτης μας παρουσίασε το πολύ ενδιαφέρον " Ιστορικό του Agloakanthou Aid Society", ο κ. Γιώργος Κωνσταντίνου μας παρουσίασε την εξαιρετική εισήγηση " Η προϊστορική βιοποικιλότητα της Κύπρου - Ειδική αναφορά στην Ακανθού. Τέλος ο κ. Λουκάς Κωνσταντίνου παρουσίασε την πολύ ενδιαφέρουσα εισήγηση " Παραδοσιακά παιχνίδια της Ακανθούς - Ένα ταξίδι στα βάθη των αιώνων".Το Συνέδριο λήγει τις εργασίες του με συζήτηση, έγκριση ψηφίσματος και αποτίμηση των εργασιών του.
Ευχαριστούμε θερμά όλους τους διοργανωτές και εισηγητές που έχουν δουλέψει ακούραστα για μήνες και άλλοι για χρόνια, για την άψογη οργάνωση και παρουσίαση των εισηγήσεων. Ιδιαίτερες ευχαριστίες στον κ. Πάμπο Κελίρη( Pamboss Keliris ), που ακούραστα και με κατάθεση ψυχής έχει κάνει την προετοιμασία και την άψογη παρουσίαση και προβολή των εικόνων και των βίντεο της πολυαγαπημένης μας Ακανθούς.
Τέλος πολλές πολλές και ιδιαίτερες ευχαριστίες σε όλους όσους μας έχουν τιμήσει με την παρουσία τους.
Κειμενο Ιλιάδα Πασάτου Σκουτάρη
Φωτογραφίες Ιλιάδα Πασάτου Σκουτάρη και Τιμόθεος Ιωάννου
The 9th Scientific and Folklore Conference of Akanthou, “The Odysseuses of Akanthou: A Pain of Longing, Unceasing for the Town of Akanthou,” concluded with great success. It took place in the “Paschalis L. Paschalidis” Events Hall of the Hellenic Bank.
The Conference was organised in collaboration with the University of Cyprus and was held under the auspices of the Honourable Minister of Education and Culture, Mr Costas Kadis.
The programme began with a Trisagion in memory of the deceased expatriate people of Akanthou. This was followed by greetings from Mrs Maro Loizou Mintikki, Coordinator of the Organising Committee; Mr Efthymios Iosif, President of the Refugee Association; Mr Christodoulos Ttoulakos, President of the School Board; Mrs Eleni Hadjimichael, Mayor of Akanthou; Mrs Stavroulla Constantinou, Acting Dean of the Faculty of Letters of the University of Cyprus; and the Very Reverend Grigorios Mousouroulis, on behalf of His Grace the Bishop of Karpasia, Christophoros. A greeting by the Honourable Minister of Education and Culture, Mr Costas Kadis, followed, and he officially declared the opening of the Conference proceedings.
The first part of the Conference concluded with a musical performance by Mrs Angeliki Preza, who captivated both the delegates and the speakers with her exceptional interpretation.
The second part of the Conference began with the highly noteworthy and interesting presentation by Mrs Maro Lambrou Gerosimou, “The Architecture of the Church of Akanthou, 1916–1936.” Mr Sotiris Hadjimichael and Mrs Iliada Pasatou Skoutari took us on a journey through the enchanting blue waters of Akanthou with their presentation, “Wandering Along the Coastline of Akanthou,” reminding the older generation and introducing the younger generation to the rare beauty of our homeland. Mr George Papafotis presented the very interesting “History of the Anglo-Akanthou Aid Society.” Mr George Konstantinou delivered the exceptional presentation “The Prehistoric Biodiversity of Cyprus – Special Reference to Akanthou.” Finally, Mr Loukas Constantinou presented the very interesting paper “Traditional Games of Akanthou – A Journey into the Depths of the Centuries.”
The Conference concluded its proceedings with a discussion, the approval of a resolution and an assessment of its work.
We warmly thank all the organisers and speakers who worked tirelessly for months, and some for years, for the impeccable organisation and presentation of the papers. Special thanks are due to Mr Pambos Keliris, who worked tirelessly and wholeheartedly on the preparation, flawless presentation and projection of the images and videos of our much-loved Akanthou.
Finally, many, many special thanks to everyone who honoured us with their presence.
Text by Iliada Pasatou Skoutari
Photographs by Iliada Pasatou Skoutari and Timotheos Ioannou
Below the Speech
Below in English
Κειμενο Γιώρος Κωνσταντίνου
Αμέσως μετά την εμφάνιση της πρώτης ξηράς, άρχισε να εμφανίζετε και η πρώτη ζωή. Έντομα ταξίδευσαν από τις γειτονικές χώρες μέσο του αέρα και επιπλέοντες κορμούς. καθώς και τα πρώτα φυτά σε μορφή σπόρων μεταφερμένων από πουλιά, τον αέρα , και την θάλασσα.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρων παρουσιάζουν τα θαλάσσια απολιθώματα κοχυλιών , θαλάσσιων οργανισμών , ψαριών, θαλάσσιων φυτών και οστά από θαλάσσια θηλαστικά.
Θαλάσσια απολιθώματα συναντούμε σε ολόκληρη την Κύπρο από τις ακτές μέχρι την ενδοχώρα , ακόμη και στην κορυφή του Τροόδους. Σε πολλές περιοχές συναντούμε διαφορετικά είδη και αυτό οφείλετε στις κλιματολογικές αλλαγές των τελευταίων εκατομμυρίων ετών που είχε ως αποτέλεσμα την εξαφάνιση πολλών ειδών και την εμφάνιση νέων. Αυτό το φαινόμενο έχει συμβεί στο παρελθών αρκετές φορές.
Αυτό το φαινόμενο το ζούμε και σήμερα όπου με την αύξηση της θερμοκρασίας στην μεσόγειο πολλά ειδή από την ερυθρά θάλασσα και με είσοδο από την διώρυγα του Σουέζ άρχισαν να ενκλιματιζόντε στα νερά μας και που πολλά από αυτά τα είδη εχουν καταστροφικές συνέπιες στα υπάρχοντα είδη.
Απολιθώματα θαλάσσιων θηλαστικών όπως δελφίνια και τεράστιες φάλαινες έχουμε βρει στην ευρύτερη περιοχή Λευκωσίας καθώς και δόντια από πολλά διαφορετικά είδη καρχαριών και οστά θαλάσσιων χελωνών.
Τα παλαιότερα απολιθώματα που συναντούμε στην Κύπρο είναι τα θαλάσσια απολιθώματα της ανώτερης τριαδικής περιόδου και με ηλικία πέραν των 200 εκατομμυρίων ετών. Φυσικά αυτήν την περίοδο η Κύπρος δεν υπήρχε. Κατά την ανάδυση της από την θάλασσα έφερε στην επιφάνεια και τα ιζήματα της αρχέγονης αυτής περιόδου. Τα ιζήματα αυτά τα συναντούμε σε 3 διαφορετικές περιοχές της Κύπρου με σημαντικά απολιθώματα όπως διάφορα είδη από αμμωνιτες.
Επίσης σημαντικά είναι τα φυτικά απολιθώματα που βρήκαμε όπως φύλλα από διάφορα φυτά , ξύλα, καρπούς , και κουκουνάρια από διάφορα κωνοφόρα άγνωστα δέντρα , που έζησαν στο νησί μας και τώρα δεν υπάρχουν.
Απολιθώματα από κωνοφόρα δέντρα έχουν βρεθεί σε πολλές περιοχές της Λευκωσίας που μαρτυρούν ότι κατά την πλειστόκαινο περίοδο υπήρχαν απέραντα δάση.
Κατά το Ανώτερο Πλειστόκαινο έχουμε παρουσία ενδημικής νησιωτικής πανίδας
Στο Ανώτερο Πλειόκαινο και Πλειστόκαινο είχαμε ισχυρές, γρήγορες κλιματικές μεταβολές.
Οι παγετώδεις περίοδοι ακολουθούνταν από θερμότερες μεσοπαγετώδεις περιόδους.
Καινούργιες έρευνες έχουν δείξει ότι θα πρέπει να είχαμε μέχρι 30 παγετώδεις περιόδους τα τελευταία 3 εκ. έτη (μία κάθε 100000 χρόνια)
Στις παγετώδεις περιόδους η έκταση της Κύπρου αυξάνει αλλά ποτέ δεν ενώνεται με την κοντινή χέρσο.
Μόνο διασπορά μέσω θάλασσας μπορεί να εξηγήσει αυτή την μοναδική σύνθεση της ενδημικής πανίδας της Κύπρου, όπου στο νησί έφτασαν ζώα με κολυμβητικές ικανότητες.
Τα φυτοφάγα ζώα είναι εξαίρετοι κολυμβητές, σε αντίθεση με τα μεγάλα σαρκοφάγα.
Η στάθμη της θάλασσας κατά τις περιόδους αυτές ήταν κατά 100-120 μέτρα περίπου χαμηλότερη από την σημερινή. Υπολογίζεται ότι κατά τη διάρκεια των παγετώνων του Πλειστοκαίνου, η Κύπρος απείχε από την πλησιέστερη ξηρά (τον κόλπο Αλεξανδρέττας) περίπου 30 km. Και με πολλά ενδιάμεσα νησάκια. Επομένως, είτε κολυμπώντας, είτε επιπλέοντας πάνω σε κορμούς δέντρων, τα ζώα αυτά μπόρεσαν να φθάσουν μέχρι το νησί και να το εποικίσουν.
Τα ζώα αυτά είναι ιπποπόταμοι (Phanourios minutus) , ελέφαντες (E. Cypriotes) (σε κανονικό μεγάλο μέγεθος) η μοσχογαλή , μερικά είδη τρωκτικών (μυγαλι, ακανθοποντικος) , χελώνες ξηράς , χελώνες γλυκού νερού , και ερπετά .
H Πλειστοκαινική πανίδα της Κύπρου, όπως και όλων των νησιών της Μεσογείου , (Κρήτη, Σαρδηνία, Ρόδο, Τήλο, Κορσική, Σικελία). χαρακτηρίζεται ως μη ισορροπημένη, εξαιτίας της απουσίας των σαρκοφάγων ζώων. Στην Κύπρο το μοναδικό σαρκοφάγο ζώο του Πλειστοκαίνου είναι ένα είδος μοσχογαλής (Geneta plesictοides). Μικρό σαρκοφάγο σε μέγεθος γάτας που τρεφόταν με σαύρες , πουλιά και τρωκτικά.
Τα φυτά και τα ζώα που ζουν σε γεωγραφικά απομονωμένες περιοχές έχουν την τάση να αναπτύσσουν ενδημικές μορφές. Ένα από τα πιο εντυπωσιακά αποτελέσματα αυτής της απομόνωσης είναι η δημιουργία γιγαντιαίων μορφών στα μικρού μεγέθους σπονδυλωτά (ερπετά, πτηνά, τρωκτικά θηλαστικά) και η δημιουργία νάνων μορφών στα μεγάλου μεγέθους ζώα, όπως οι ελέφαντες, οι ιπποπόταμοι και τα ελάφια
Αιτίες του νανισμού και του γιγαντισμού στα νησιώτικα οικοσυστήματα είναι:
Η μικρή έκταση των νησιών σε σχέση με τις ηπειρωτικές περιοχές
Οι μειωμένες πηγές τροφής
Η απουσία εχθρών
Η μείωση της γονιδιακής δεξαμενής
Η ενδογαμία
Οι κυπριακοί ελέφαντες και οι ιπποπόταμοι μετά την επίδραση του νανισμού είχαν μήκος μέχρι 1,5 μέτρο και 75 εκατοστά ύψος και με βάρος περίπου 250 κιλά. Το μικρό μέγεθος, τους έδωσε μεγαλύτερη ευκινησία και προσαρμοστικότητα στο σχετικά ορεινό και ημιορεινό κυπριακό περιβάλλον και στις περιορισμένες πηγές τροφής.
Ακόμα ένα θαύμα της φύσης που ο μόνος σκοπός του νανισμού ήταν την επιβίωση των ζώων και την διαιώνιση του είδους.
Με την πάροδο των χιλιάδων χρόνων και λόγο της απομόνωσης τους στο νησιώτικο περιβάλλον τα ζώα αυτά εξελιχθήκαν σε ενδημικά ζώα της Κύπρου.
Και όταν λέμε ενδημικά ζώα της Κύπρου σημάνει ότι αυτά τα ζώα ζούσαν στην Κύπρο και πουθενά αλλού στον κόσμο.
Η πρώτη αναφορά για την ύπαρξη των ζώων αυτών στην Κύπρο έγινε από την βρετανίδα παλαιοντολόγο Ροδοθεα Μπέιτς το 1903.
Τα ζώα αυτά έζησαν ανενόχλητα στην Κύπρο για χιλιάδες χρόνια μέχρι που οι άνθρωποι άρχισαν να έρχονται και να εποικούν το νησί από τις γειτονικές χώρες περίπου πριν 11 χιλιάδες χρόνια.
Οι άνθρωποι τότε ήταν κυνηγοί τροφοσυλεκτες , δηλαδή ζούσαν αποκλειστικά από το Κυνήγι και πιθανόν να κυνήγησαν τα ζώα αυτά μέχρι τελικού αφανισμού.
Μέχρι στιγμής έχουν αναφερθεί στην Κύπρο περίπου 40 θέσεις με οστά νάνων
ιπποπόταμων και νάνων ελεφάντων με συντριπτική πλειοψηφία τα οστά των ιπποπόταμων.
Μια από τις πιο σημαντικές θέσης είναι αυτή στην Αγία Νάπα η οποία έχει μερικώς ανασκαφή από το γεωλογικό τμήμα της Κύπρου σε συνεργασία με το πανεπιστήμιο Αθηνών. Μέχρι στιγμής βρέθηκαν τα οστά από 180 ιπποπόταμους και ενός ελέφαντα καθώς και ενός είδους αγριόγατου.
Από υπολογισμούς του Τμήματος Γεωλογικής Επισκόπησης στον χώρο υπάρχουν ακόμα οστά από εκατοντάδες ζώα.
Ο χώρος αυτός εκ πρώτης όψεως φαίνετε να υπήρξε μια φυσική παγίδα για τα ζώα αυτά καθώς δεν βρέθηκαν σημάδια που να μαρτυρούν την παρουσία ανθρώπου.
Μια άλλη πολύ σημαντική θέση είναι αυτή που βρίσκετε στον αετογκρεμμο στης βάσης Ακρωτηρίου. Η θέση αυτή ανασκάφτηκε από τον Αμερικανό Άλαν Σιμόνς και θεωρήθηκε ως η πιο πάλαια θέση που αποδεικνύει την παρουσία του ανθρώπου στην Κύπρο πριν 10.500 χρόνια. Ως επί το πλείστο βρέθηκαν περίπου οστά από 500 ιπποπόταμους και οστά από δυο ελέφαντες.
Ο χώρος αυτός έχει συνδεθεί με τον άνθρωπο καθώς τα οστά παρουσιάζουν καύση και τεμαχισμό. Επίσης βρέθηκαν στον χώρο και εργαλεία που χρησιμοποιούσαν άνθρωποι. Το συμπέρασμα είναι ότι οι προϊστορικοί αυτοί πρώτοι κάτοικοι της Κύπρου κυνηγούσαν αυτά τα προϊστορικά ζώα που όπως φαίνετε υπήρξαν για αυτούς σημαντική πηγή τροφής.
Επίσης στην παραλιακή σπηλιά των αγίων σαράντα στην ξυλοφάγου όπου έχουν βρεθεί πολλά οστά ιπποπόταμων.
Είναι σημαντικό να αναφέρω ότι αρκετοί χώροι που έχουν βρεθεί οστά αυτών των ζώων συνδέονται με την θρησκεία μας όπως και η σπηλιά αυτή.
Τα παλιά χρόνια οι άνθρωποι που έβρισκαν τα οστά και τα δόντια των ζώων αυτών υπέθεταν ότι ήταν τα οστά κάποιων ασκητών που ασκήτευαν και πέθαναν μέσα στο σπήλαιο, και ως εκ τούτου αγίασαν. Μέσα στην σπηλιά αυτή έχουν τοποθετήσει εικόνες αγίων και ο χώρος χρησιμοποιείτε ως εκκλησία εξου και το όνομα σπηλιά των αγίων σαράντα. Η εκκλησία μας ουδέποτε έχει δεχτεί αυτούς τους τοπικούς θρύλους.
Ένα άλλο παράδειγμα όπου βρέθηκαν οστά ιπποπόταμων και συνδέθηκαν με την θρησκεία είναι στον Άγιο Γεώργιο Κερύνειας όπου εκεί που βρήκαν τα οστά έκτισαν την εκκλησία του Άγιου Φανουρίου. Επίσης εκεί οι άνθρωποι έπαιρναν τα οστά νομιζόμενοι ότι ήταν οστά αγίων τα κονιορτοποιούσαν και τα έτρωγαν επειδή πίστευαν ότι είχαν θαυματουργές ιαματικές ιδιότητες. Λίγα μέτρα από την εκκλησία υπάρχει μικρή σπηλιά όπου βρέθηκαν τα οστά και χρησιμοποιείτε επίσης ως εκκλησία.
Σε άλλες περιπτώσεις, τα απολιθώματα των ζώων αυτών αποδόθηκαν σε υπολείμματα δρακόντων, γι’ αυτό και προέκυψαν τοπωνύμια, όπως Δρακοντόσπηλιος, Δρακοντότρυπα, Δρακοντοβούναρο, η Σπηλιά του Δράκου.
Ακόμα ένας χώρος με οστά ιπποπόταμων βρίσκετε στην κατεχομένη Άκανθου και που έχει ανασκαφή μερικώς από τον ολλανδό Πόλ Σόνταρ. Μετά το θάνατο του καθηγητή Σόνταρ, το πανεπιστήμιο του θέλησε να επιστραφούν στην Κύπρο τα απολιθώματα που μετέφερε στην Ολλανδία. Για αυτό το σκοπό τα παρέδωσαν στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, το οποίο αρνήθηκε να τα επιστρέψει όταν τα ζήτησε το Υπουργείο Εσωτερικών.
Ένας χώρος με οστά ιπποπόταμων και ελεφάντων βρίσκετε στον κατεχόμενο Κορμακιτη με το όνομα δρακοντοβουναρο.
Επίσης στα κατεχόμενα λιβερα υπάρχει ακόμα ένας χώρος με οστά ιπποπόταμων και ελεφάντων μέσα σε μάντρα ζώων.
Άλλες τοποθεσίες που βρέθηκαν οστά αυτών των ζώων είναι στο κατεχόμενο δικομο στην κατεχομένη κυθρεα και στην κισσονεργα.
Σχεδόν όλοι οι χώροι που αναφερθήκαν πιο πάνω ήταν σπηλιές ( φυσικά καταφύγια) τα όποια σήμερα έχουν κατάρρευση.
Ένας άλλος πολύ σημαντικός χώρος με οστά είναι αυτός που βρίσκετε στην παραλιακή περιοχή ξυλοφάγου. Στην περιοχή αυτή έχουν βρεθεί οστά ιπποπόταμων, ελεφάντων, μοσχογαλής , αρπακτικών πουλιών , χελώνα γλυκού νερού και χελώνα ξηράς. Ο χώρος αυτός δεν έχει συνδεθεί ακόμα με την παρουσία ανθρώπου. Το σημαντικό του χώρου αυτού είναι ότι τα οστά των ελεφάντων είναι πολύ ποιο πολλά από αυτά των ιπποπόταμων. Τα οστά των ελεφάντων είναι σπάνια και πάντα υπερτερούσαν κατά πολύ τα οστά των ιπποπόταμων ενώ εδώ συμβαίνει το αντίθετο.
Ιδιαίτερο επιστημονικό ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι χαυλιόδοντες , τα δόντια και τα οστά των ελεφάντων. Τα νέα ευρήματα Επιβεβαιώνουν ότι ο Elephas sp. Είναι διαφορετικό είδος από τον E. cypriotes.
To μέγεθός του είναι σαφώς μεγαλύτερο από τον E. cypriotes.
Ποιά όμως η σχέση του με τον E. cypriotes; Αποτελεί προγονική του μορφή ή όχι;
Ποια είναι η ηλικία των ευρημάτων;
Χρονολογήσεις για τον E. cypriotes έχουν δείξει ηλικία των ευρημάτων Ανώτερο Πλειστόκαινο.
Κατόπιν ενεργειών και έξοδα του συνδέσμου μας έχουμε φέρει τον παλαιοντολόγο Γιώργο Ηλιόπουλο του πανεπιστήμιου Πατρών καθώς και την παλαιοντολόγο του μουσείου φυσικής ιστορίας του Λονδίνου Δρ. Victoria Heridge Όπου τους υποδείξαμε τον χώρο που βρέθηκαν τα οστά. Κατόπιν των επιστημονικών μετρήσεων των ευρημάτων μας έχουν επιβεβαίωση αυτό που πιστεύαμε από την αρχή , δηλαδή ότι πρόκειται για νέο είδος ελέφαντα με ύψος 1.80 και βάρος περίπου 600 κιλά.
Επιστημονικές μέτρησες των ευρημάτων έχει κάνει κατόπιν προσκλήσεως μας και ο David Reese από το πανεπιστήμιο γειλ , όπου και αυτός με την σειρά του μας διαβεβαίωσε ότι πρόκειται για νέο είδος ελέφαντα.
Σε συνεργασία μας με το πανεπιστήμιο Κρήτης έχουμε παραδώσει υλικό από το νέο είδος ελέφαντα για εξαγωγή DNA .
Η όλη υπόθεση βρίσκετε υπό μελέτη και ελπίζουμε σύντομα να έχουμε τα επιστημονικά πορίσματα που θα δώσουν φως σε ακόμα ένα κομμάτι τις προϊστορίας του τόπου μας.
Θέλω επίσης να αναφερθώ στον νεολιθικό άνθρωπο που αμέσως μετά από τον αφανισμό των προϊστορικών ζώων της Κύπρου έφερε από της γειτονικές χώρες διάφορα είδη ζώων για εκτροφή.
Τα ζώα αυτά είναι ένα είδος άγριας αγελάδας , πρόβατα , χοίρους , αλεπού , άγρινο , και το ελάφι dama mesopotamica.
Μερικά από αυτά είχαν ξεφύγει από τον άνθρωπο και επανήλθαν στην άγρια τους κατάσταση. Τα ζώα αυτά είναι το αγρινο , η αλεπού τα όποια υπάρχουν και σήμερα.
Επίσης ένα από αυτά είναι και το ελάφι dama mesopotamica το όποιο υπήρχε στο νησί και εξαφανίστηκε πριν 500 χρόνια λόγο ανελέητου κυνηγιού.
Τελειώνοντας θέλω να ελπίζω στην ευαισθητοποίηση των αρμοδίων αρχών για να ιδρύσουν ένα επιστημονικό μουσείο φυσικής ιστορίας που λείπει και το χρειάζεστε ο τόπος μας για εκπαιδευτικούς, επιστημονικούς, τουριστικούς και κυρίως για ερευνητικούς σκοπούς διότι η γνώση του παρελθόντος θα αποτελέσει την συνέχεα μας για το μέλλον. Επίσης ελπίζω στην ευαισθητοποίηση των αρμοδίων για άμεση προστασία της φυσικής μας κληρονομίας που μέχρι τώρα λεηλατείται από τους ξένους χωρίς κανένα εμπόδιο.
Η προστασία της φυσικής μας κληρονομίας πρέπει να αποτελέσει πολιτική προτεραιότητα.
Speech by George Konstantinou at the 9th Scientific and Folklore Conference of Akanthou, June 24, 2017
Cyprus is considered an oceanic island and is the result of the collision of tectonic plates. Millions of years ago, the African Plate collided with the Eurasian Plate, causing the former to sink beneath the latter. During this subduction, the lighter rock from the submerged plate began to melt and then rise towards the Earth’s surface in the form of lava.
When this lava came into contact with the water, it solidified, resulting in the birth of Cyprus—initially through the formation of the Troodos Mountains and later the Pentadaktylos Mountains, which were two separate islands. The Mesaoria Plain subsequently formed and joined them, giving Cyprus its present shape.
Immediately after the first land emerged, the first forms of life began to appear. Insects travelled from neighbouring countries through the air and on floating tree trunks, while the first plants arrived as seeds transported by birds, the wind and the sea.
Of particular interest are the marine fossils of shells, marine organisms, fish and marine plants, as well as bones of marine mammals.
Marine fossils can be found throughout Cyprus, from the coasts to the interior and even at the summit of Troodos. Different species occur in many areas, owing to the climatic changes of the last several million years, which resulted in the extinction of many species and the appearance of new ones. This phenomenon has occurred several times in the past.
We are experiencing the same phenomenon today. As the temperature of the Mediterranean increases, many species from the Red Sea, entering through the Suez Canal, have begun to become established in our waters. Many of these species have destructive consequences for the species already present.
We have found fossils of marine mammals, including dolphins and enormous whales, in the wider Nicosia area, as well as teeth belonging to many different shark species and the bones of sea turtles.
The oldest fossils found in Cyprus are marine fossils from the Upper Triassic Period, dating back more than 200 million years. Naturally, Cyprus did not exist during that period. As the island emerged from the sea, it brought sediments from that ancient period to the surface.
These sediments are found in three different areas of Cyprus and contain important fossils, including various species of ammonites.
The plant fossils we have discovered are also important. They include leaves from various plants, pieces of wood, fruits and cones belonging to various unknown coniferous trees that once lived on our island but no longer exist.
Fossils of coniferous trees have been found in many areas of Nicosia, indicating that vast forests existed during the Pleistocene Period.
During the Upper Pleistocene, endemic island fauna was present.
During the Upper Pliocene and Pleistocene, there were intense and rapid climatic changes.
Glacial periods were followed by warmer interglacial periods.
Recent research has shown that there may have been as many as 30 glacial periods during the last three million years—one every 100,000 years.
During the glacial periods, the land area of Cyprus increased, but the island was never joined to the nearby mainland.
Only dispersal across the sea can explain the unique composition of Cyprus’s endemic fauna, as animals possessing the ability to swim reached the island.
Herbivorous animals are excellent swimmers, unlike large carnivores.
During these periods, sea level was approximately 100–120 metres lower than it is today. It is estimated that during the Pleistocene glaciations, Cyprus was approximately 30 kilometres from the nearest land, at the Gulf of Alexandretta, with many small islands lying between them.
Therefore, either by swimming or by floating on tree trunks, these animals were able to reach and colonize the island.
These animals included hippopotamuses (Phanourios minutus), elephants (E. cypriotes), initially of normal large size, the genet, several species of rodents—including shrews and spiny mice—land tortoises, freshwater turtles and reptiles.
The Pleistocene fauna of Cyprus, like that of all the Mediterranean islands—Crete, Sardinia, Rhodes, Tilos, Corsica and Sicily—is characterized as unbalanced because of the absence of carnivorous animals.
The only carnivorous animal known from the Pleistocene of Cyprus was a species of genet, Genetta plesictoides. It was a small carnivore, approximately the size of a cat, which fed on lizards, birds and rodents.
Plants and animals living in geographically isolated areas tend to develop endemic forms. One of the most impressive results of this isolation is the development of gigantic forms among small vertebrates—reptiles, birds and rodent mammals—and dwarf forms among large animals such as elephants, hippopotamuses and deer.
The causes of dwarfism and gigantism in island ecosystems include:
- the small size of islands compared with continental regions;
- reduced food resources;
- the absence of enemies;
- the reduction of the gene pool;
- inbreeding.
Following the effects of dwarfism, Cypriot elephants and hippopotamuses measured up to 1.5 metres in length and 75 centimetres in height and weighed approximately 250 kilograms. Their small size gave them greater agility and adaptability within the relatively mountainous and semi-mountainous environment of Cyprus and allowed them to survive on its limited food resources.
This was yet another miracle of nature, in which the sole purpose of dwarfism was to ensure the animals’ survival and the continuation of their species.
Over thousands of years, and because of their isolation within the island environment, these animals evolved into endemic animals of Cyprus.
When we describe them as endemic animals of Cyprus, we mean that they lived in Cyprus and nowhere else in the world.
The first report concerning the existence of these animals in Cyprus was made by the British palaeontologist Dorothea Bate in 1903.
These animals lived undisturbed in Cyprus for thousands of years, until people began arriving from neighbouring countries and colonizing the island approximately 11,000 years ago.
Those people were hunter-gatherers, meaning that they depended entirely on hunting and gathering for their survival, and they may have hunted these animals until their final extinction.
To date, approximately 40 sites containing the bones of dwarf hippopotamuses and dwarf elephants have been reported in Cyprus, with hippopotamus remains forming the overwhelming majority.
One of the most important sites is situated in Ayia Napa and has been partially excavated by the Geological Survey Department of Cyprus in cooperation with the University of Athens. So far, the bones of 180 hippopotamuses and one elephant have been found there, together with the remains of a species of wildcat.
According to estimates by the Geological Survey Department, the site still contains the bones of hundreds of animals.
At first sight, this location appears to have been a natural trap for these animals, as no evidence indicating a human presence was found.
Another extremely important site is situated at Aetokremmos, within the Akrotiri Sovereign Base Area. The site was excavated by the American archaeologist Alan Simmons and was considered the oldest location proving the presence of humans in Cyprus, approximately 10,500 years ago.
The finds consisted mainly of the bones of approximately 500 hippopotamuses and two elephants.
The site has been linked to human activity because the bones display evidence of burning and butchering. Tools used by humans were also discovered there.
The conclusion is that these prehistoric first inhabitants of Cyprus hunted these ancient animals, which appear to have constituted an important food source for them.
Numerous hippopotamus bones have also been discovered in the coastal cave of Agioi Saranta at Xylofagou.
It is important to mention that several sites where the bones of these animals have been discovered are connected with our religion, as is the case with this cave.
In the past, people who found the bones and teeth of these animals assumed that they were the remains of ascetics who had lived and died inside the cave and had therefore become saints.
Icons of saints were placed inside the cave, and the site is used as a church—hence its name, the Cave of the Forty Saints. Our Church has never accepted these local legends.
Another example in which hippopotamus bones became associated with religion is found at Agios Georgios in Kyrenia, where the Church of Agios Fanourios was built at the location where the bones were discovered.
People also collected the bones, believing them to be the remains of saints, ground them into powder and consumed them because they believed that they possessed miraculous healing properties.
A few metres from the church is a small cave in which the bones were discovered, and this cave is also used as a church.
In other cases, the fossils of these animals were attributed to the remains of dragons. This gave rise to place names such as Drakontospilios, Drakontotrypa, Drakontovounaro and the Dragon’s Cave.
Another site containing hippopotamus bones is situated in occupied Akanthou and was partially excavated by the Dutch scientist Paul Sondaar.
Following Professor Sondaar’s death, his university wanted the fossils he had transported to the Netherlands to be returned to Cyprus. For this purpose, they handed them over to the University of Athens, which refused to return them when the Ministry of the Interior requested them.
A site containing hippopotamus and elephant bones is situated at occupied Kormakitis and is known as Drakontovounaro.
At occupied Livera, there is another site containing hippopotamus and elephant bones inside an animal enclosure.
Other locations where the bones of these animals have been discovered include occupied Dikomo, occupied Kythrea and Kissonerga.
Almost all the sites mentioned above were caves—natural shelters—that have now collapsed.
Another extremely important site containing bones is situated in the coastal area of Xylofagou. The bones of hippopotamuses, elephants, a genet, birds of prey, a freshwater turtle and a land tortoise have been found there.
This site has not yet been associated with a human presence.
Its importance lies in the fact that elephant bones are much more numerous than hippopotamus bones. Elephant remains are rare, and hippopotamus bones have always vastly outnumbered them, whereas the opposite is true at this site.
The elephant tusks, teeth and bones are of particular scientific interest. The new findings confirm that the Elephas sp. represents a different species from E. cypriotes.
Its size is clearly larger than that of E. cypriotes.
What, however, is its relationship with E. cypriotes? Does it represent its ancestral form or not?
What is the age of the findings?
Dating carried out on E. cypriotes material has indicated that the remains belong to the Upper Pleistocene.
Through the actions and at the expense of our association, we brought palaeontologist George Iliopoulos of the University of Patras and Dr Victoria Herridge, a palaeontologist from the Natural History Museum in London, to Cyprus and showed them the site where the bones were discovered.
Following scientific measurements of our findings, they confirmed what we had believed from the beginning: that the remains belonged to a new elephant species measuring 1.80 metres in height and weighing approximately 600 kilograms.
At our invitation, David Reese of Yale University also conducted scientific measurements of the findings. He likewise assured us that they belonged to a new elephant species.
In cooperation with the University of Crete, we submitted material from the new elephant species for DNA extraction.
The entire matter remains under study, and we hope that scientific conclusions will soon become available and shed light on yet another part of the prehistory of our country.
I would also like to refer to Neolithic people, who, immediately following the extinction of Cyprus’s prehistoric animals, brought various animal species from neighbouring countries for breeding.
These animals included a species of wild cattle, sheep, pigs, foxes, mouflon and the deer Dama mesopotamica.
Some of them escaped from human control and returned to a wild state. These animals include the mouflon and the fox, both of which still survive today.
Another was the deer Dama mesopotamica, which lived on the island but became extinct approximately 500 years ago because of relentless hunting.
In closing, I would like to express my hope that the competent authorities will become sufficiently aware of the need to establish a scientific natural history museum, which our country lacks and urgently needs for educational, scientific and tourism purposes, but above all for research.
Knowledge of our past will provide the foundation for our continuation into the future.
I also hope that the competent authorities will recognize the urgent need to protect our natural heritage, which until now has been plundered by foreigners without any obstacle.
The protection of our natural heritage must become a political priority.
No comments:
Post a Comment