Άρθρα του Γιώργου Κωνσταντίνου (162) στην εφημερίδα Πολίτης – George Konstantinou Articles at Politis newspaper from 24/9/2017 – 1/11/2020
Below in English
Κείμενο, φωτογραφίες και βίντεο του Γιώργου Κωνσταντίνου
Η πουρτάλλα ή αλλιώς ερημοπεριστερόκοτα με το διεθνές κοινό όνομα Black-Bellied Sandgrouse και το επιστημονικό όνομα Pteroclis orientalis της οικογενείας sandgrouse (Pteroclididae). Η οικογένεια αυτή αποτελείται από δεκαέξι είδη πουλιών και όλα έχουν τις ίδιες συνήθειες. Από αυτά τα δεκαέξι είδη στην Κύπρο συναντάμε μόνο την ερημοπεριστερόκοτα και αυτήν εξαιρετικά σπάνια.
Είναι ένα πανέμορφο μεσαίου μεγέθους πουλί με την κοιλιά να είναι μαύρου χρώματος η οποία φαίνεται πιο καθαρά όταν πετάει εξ ου και το όνομα black-bellied sandgrouse.
Είναι πουλί που ζει και αναπαράγεται στο έδαφος όπως η πέρδικα και τρέφεται με σπόρους, χόρτα και έντομα κυρίως σε νεαρή ηλικία. Αναπαράγεται στη βορειοδυτική Αφρική, τις Κανάριες Νήσους, την Τουρκία, το Ιράν και το Ισραήλ.
Δραστηριοποιούνται κυρίως το πρωί και το σούρουπο, αναζητώντας νερό και τροφή.
Η πουρτάλλα αρέσκεται να συχνάζει σε άγονες πεδιάδες, και αμμώδεις εδάφη με πολύ χαμηλή βλάστηση.
Αν και φαίνεται κάπως ογκώδες πουλί και με κοντή σχετικά ουρά, εντούτοις έχει πολύ γρήγορο πέταγμα που μοιάζει πολύ με του περιστεριού.
Το αρσενικό με το θηλυκό διαφέρουν στο χρώμα, αφού το αρσενικό έχει πιο έντονους χρωματισμούς και είναι πολύ πιο όμορφο.
Μετακινούνται σε κοπάδια
Τις περισσότερες φορές μετακινούνται σε κοπάδια. Το συγκεκριμένο είδος προτιμά τα βουνά της Βόρειας Αφρικής, την Ιβηρική χερσόνησο, τη Μέση Ανατολή, τις Κανάριες Νήσους, την Τουρκία, το Ιράν και το Ισραήλ όπου στις περισσότερες χώρες δέχεται ανελέητο και ανεξέλεγκτο κυνήγι και που αν αυτό συνεχιστεί θα εξαφανίσουν το είδος αυτό διά παντός από τον πλανήτη.
Είναι τώρα ένα σπάνιο μεταναστευτικό πουλί για τον τόπο μας, το οποίο πριν 50 χρόνια υπήρξε μόνιμος κάτοικος της Κύπρου όπου και αναπαραγόταν κανονικά.
Οι παλαιότερες αναφορές για το πουλί αυτό είναι από την περιοχή Μεσαορίας, κυρίως στην περιοχή Τύμπου και Ποταμιάς όπου το πουλί αυτό υπήρχε σε ικανοποιητικούς αριθμούς.
Σύμφωνα πάντα με τις παλιές αναφορές οι κυνηγοί έστηναν καρτέρι τους καλοκαιρινούς μήνες σε σημεία όπου τα πουλιά συνήθιζαν να πίνουν νερό και τα κυνηγούσαν ανελέητα με αποτέλεσμα τον διά παντός αφανισμό του τοπικού πληθυσμού από την Κύπρο. Ακόμα και τώρα τα λιγοστά πουλιά που επισκέπτονται τον τόπο μας σκοτώνονται από ασυνείδητους κυνηγούς. Ακόμα ένα παράδειγμα αλόγιστου κυνηγίου με τραγικά και ανεπανόρθωτα αποτελέσματα.
Φραγκολίνες Black Francolin
Το ίδιο ακριβώς που έγινε με τις πουρτάλλες θα συνέβαινε και με τις γνωστές μας φραγκολίνες Black Francolin (Francolinus francolinus ) όπου ο πολύ μικρός πληθυσμός τους βρήκε καταφύγιο και πολλαπλασιάστηκαν στις νεκρές ζώνες, όπου οι κυνηγοί δεν έχουν πρόσβαση και έτσι εξαπλώθηκαν σε ολόκληρη την Κύπρο. Να αναφέρω ότι από όλες τις ευρωπαϊκές χώρες φραγκολίνες υπάρχουν μόνο στην Κύπρο.
Ως παθιασμένος λάτρης και ερευνητής της κυπριακής βιοποικιλότητας και φωτογράφος άγριων πουλιών πάντα είχα όνειρο να δω και να φωτογραφίσω αυτά τα υπέροχα πουλιά και αυτό έγινε πραγματικότητα στις 24 Ιανουαρίου του 2015.
Ένας καλός φίλος Τουρκοκύπριος, επίσης μανιώδης φωτογράφος άγριων πουλιών, με πληροφόρησε ότι υπήρχε ένα κοπάδι πουρτάλλες στο Ακρωτήριο Κορμακίτη.
Την επόμενη μέρα πήγαμε στο σημείο και πράγματι βρήκαμε το κοπάδι το οποίο αποτελείτο από 39 πουρτάλλες, το μεγαλύτερο κοπάδι που έχει αναφερθεί ποτέ στην Κύπρο.
Οι φωτογραφίες και τα βίντεο ήταν πολύ μακρινά, καθώς τα πουλιά ήταν πολύ φοβισμένα λόγω του ότι στην περιοχή επιτρεπόταν το κυνήγι και δεν πλησιάζονταν με τίποτα. Να αναφέρω ότι το Ακρωτήριο Κορμακίτη αποτελεί μια από τις σημαντικότερες περιοχές για τα μεταναστευτικά πουλιά και όμως επιτρέπεται το κυνήγι. Αυτό δεν συμβαίνει μόνο στα κατεχόμενα, αλλά και στις ελεύθερες περιοχές όπως το ακρωτήρι κοντά στην αλυκή και τη λίμνη Παραλιμνίου, αν είναι ποτέ δυνατόν.
Φύγαμε με αισθήματα χαράς και λύπης, χαρά που επιτέλους τις είδαμε για πρώτη φορά και λύπη που δεν καταφέραμε να βγάλουμε κοντινές φωτογραφίες.
Δεν πέρασαν τρεις μήνες από τότε και στις 22 Απριλίου 2015 ακούσαμε ότι ξένοι παρατηρητές πουλιών είδαν στις Αμμοθίνες του Ακρωτηριού Λεμεσού τέσσερις πουρτάλλες και συγκεκριμένα δύο ζευγάρια. Μέσα σε μια βδομάδα πήγαμε από τη Λευκωσία τρεις φορές εκεί για να τις βρούμε, αλλά μάταια. Αποφασίσαμε να πάμε μια τέταρτη και τελευταία φορά και η τύχη επιτέλους μας χαμογέλασε.
Ήταν αργά το απόγευμα και τις εντοπίσαμε μέσα σε ένα θερισμένο χωράφι που πήγαν για να τραφούν, μόλις μας είδαν έγιναν ένα με το χώμα και σχεδόν αμέσως πέταξαν αστραπιαία προς κάτι αμμόλοφους κοντά στη θάλασσα.
Οι φωτογραφικές μηχανές πήραν φωτιά
Η αγωνία στα ύψη καθώς πλησιάζαμε το σημείο που τις είδαμε να πηγαίνουν και απότομα τις είδαμε μπροστά μας στα δέκα μέτρα να βόσκουν και οι τέσσερις αμέριμνα.
Οι φωτογραφικές μηχανές πήραν φωτιά, μας έδωσαν τρία με τέσσερα λεπτά μέχρι να φύγουν, αλλά ο χρόνος αυτός ήταν αρκετά ικανοποιητικός όμως για να μας δώσουν απίστευτες φωτογραφίες και βίντεο όπως και απερίγραπτη χαρά.
Το 2016 έχει αναφερθεί ακόμα ένα κοπάδι πουρτάλλες στο κατεχόμενο χωριό Καπούτι.
Να αναφέρω επίσης ότι κάθε χρόνο κατά την περίοδο κυνηγίου σκοτώνονται πουρταλλες κυρίως στην κατεχόμενη Μεσαορία όπου πολλοί από τους λεγόμενους κυνηγούς αυτούς αναρτούν φωτογραφίες των σκοτωμένων πουλιών στο f/b ζητώντας να τους πουν τι πουλί είναι. Αναρτούν Τουρκοκύπριοι και Ελληνοκύπριοι δημόσια και επώνυμα φωτογραφίες από σκοτωμένα πουλιά τα οποία είναι αυστηρά δήθεν προστατευόμενα χωρίς καμία συνέπεια από τον νόμο. Κρίμα μεγάλο διότι πολλά από αυτά τα πουλιά μπορούσαν να αναπαραχθούν ξανά στην Κύπρο
Ας ελπίσουμε ότι κάποτε τα πανέμορφα αυτά πουλιά θα αναπαραχθούν ξανά στην Κύπρο και θα έχουμε ξανά έναν μόνιμο πληθυσμό όπως παλιά.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ
Ο Γιώργος Κωνσταντίνου γεννήθηκε το 1960 στη Λευκωσία και είναι φυσιοδίφης ερευνητής της κυπριακής βιοποικιλότητας. Φωτογράφος και κινηματογραφιστής αγρίας ζωής και πρόεδρος του συνδέσμου προστασίας φυσικής κληρονομίας και βιοποικιλότητας της Κύπρου. Με ακούραστη δράση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης όσον αφορά το περιβάλλον και την βιοποικιλότητα του τόπου μας.
What Bird Is the Famous “Pourtalla”? (Web TV) – By George Konstantinou – Politis Newspaper, 23 April 2018
GEORGE KONSTANTINOU, 23 April 2018
Text, photographs and video by George Konstantinou
The Pourtalla, otherwise known locally as the desert pigeon-hen, has the international common name Black-bellied Sandgrouse and the scientific name Pterocles orientalis. It belongs to the sandgrouse family, Pteroclidae.
This family comprises 16 bird species, all of which have similar habits. Of these 16 species, only the Black-bellied Sandgrouse is encountered in Cyprus—and even that only exceptionally rarely.
It is a beautiful, medium-sized bird with a black belly, which is most clearly visible when it is in flight, hence the name Black-bellied Sandgrouse.
Like the partridge, it lives and breeds on the ground. It feeds on seeds, grasses and insects, particularly when young. It breeds in north-western Africa, the Canary Islands, Turkey, Iran and Israel.
These birds are active mainly in the morning and at dusk, when they search for water and food.
The Black-bellied Sandgrouse prefers barren plains and sandy terrain with very low vegetation.
Although it appears somewhat bulky and has a relatively short tail, it is an extremely fast flier, with a flight resembling that of a pigeon.
The male and female differ in colour. The male has stronger colouration and is much more beautiful.
They travel in flocks
They usually travel in flocks. This particular species favours the mountains of North Africa, the Iberian Peninsula, the Middle East, the Canary Islands, Turkey, Iran and Israel. In most of these countries, it is subjected to relentless and uncontrolled hunting which, if continued, could cause the species to disappear permanently from the planet.
It is now a rare migratory bird in Cyprus, although 50 years ago it was a permanent resident of the island and bred here regularly.
The oldest reports concerning this bird come from the Mesaoria region, particularly around Tymbou and Potamia, where it once occurred in satisfactory numbers.
According to these old reports, during the summer months hunters would lie in wait at the places where the birds regularly came to drink. They hunted them relentlessly, resulting in the permanent disappearance of the local population from Cyprus.
Even today, the few birds visiting our country are killed by irresponsible hunters. This is yet another example of reckless hunting with tragic and irreversible consequences.
Black Francolins
Exactly the same thing that happened to the Black-bellied Sandgrouse would also have happened to our familiar Black Francolin, Francolinus francolinus. Its very small population found refuge and multiplied inside the buffer zones, where hunters had no access, and consequently spread throughout Cyprus.
It should be mentioned that, among all European countries, Black Francolins occur only in Cyprus.
As a passionate admirer and researcher of Cyprus’s biodiversity and a photographer of wild birds, I had always dreamed of seeing and photographing these magnificent birds. That dream became a reality on 24 January 2015.
A good Turkish Cypriot friend, who is also a passionate wildlife photographer, informed me that a flock of Black-bellied Sandgrouse was present at Cape Kormakitis.
The following day, we went to the site and indeed found the flock, which consisted of 39 Black-bellied Sandgrouse—the largest flock ever reported in Cyprus.
The photographs and videos were taken from a considerable distance because the birds were extremely frightened. Hunting was permitted in the area, and it was impossible to approach them.
It should be noted that Cape Kormakitis is one of the most important areas for migratory birds, yet hunting is permitted there. This does not happen only in the occupied areas but also in the government-controlled areas, including the cape near the Salt Lake and Paralimni Lake. It is almost impossible to believe.
We left with mixed feelings of joy and sadness: joy because we had finally seen them for the first time and sadness because we had not managed to take close-up photographs.
Less than three months later, on 22 April 2015, we heard that foreign birdwatchers had seen four Black-bellied Sandgrouse—specifically, two pairs—at the sand dunes of Cape Akrotiri in Limassol.
Within one week, we travelled there from Nicosia three times in an attempt to find them, but without success. We decided to make a fourth and final visit, and at last fortune smiled upon us.
It was late in the afternoon when we spotted them inside a harvested field where they had gone to feed. As soon as they saw us, they blended into the ground and almost immediately flew with lightning speed towards some sand dunes near the sea.
The cameras caught fire
Our anxiety reached its peak as we approached the place towards which we had seen them fly. Suddenly, we saw all four birds directly in front of us, only ten metres away, feeding without concern.
Our cameras caught fire. They gave us three to four minutes before departing, but that time was more than sufficient to obtain incredible photographs and video, as well as indescribable joy.
In 2016, another flock of Black-bellied Sandgrouse was reported near the occupied village of Kapouti.
It should also be mentioned that every year during the hunting season, Black-bellied Sandgrouse are killed, primarily in the occupied Mesaoria region. Many of these so-called hunters post photographs of the dead birds on Facebook, asking other people to identify them.
Both Turkish Cypriots and Greek Cypriots publicly post photographs under their own names showing birds they have killed, even though these species are supposedly strictly protected. They face no consequences under the law.
It is a great shame because many of these birds might have bred once again in Cyprus.
Hunters should never shoot and kill birds whose identity they do not know. If they cannot identify a bird, it is obvious that it may be a rare and protected species. Better still, they should change their so-called “sport”—in many quotation marks—and finally leave nature undisturbed.
Let us hope that one day these beautiful birds will breed again in Cyprus and that the island will once more support a permanent population, as it did in the past.
GEORGE KONSTANTINOU
George Konstantinou was born in Nicosia in 1960 and is a naturalist and researcher of Cyprus’s biodiversity. He is a wildlife photographer and filmmaker, as well as President of the Association for the Protection of the Natural Heritage and Biodiversity of Cyprus. He is tirelessly active on social media in matters concerning the environment and the biodiversity of our country.
No comments:
Post a Comment