Ophrys apifera var. chlorantha - Cyprus

 See also - LIST OF CYPRUS ORCHIDS - ΛΙΣΤΑ ΟΡΧΙΔΕΩΝ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ

Φωτογραφίες, του Γιώργου Κωνσταντίνου Akamas 25/3/2021

Ophrys apifera Huds. - Cyprus

See also - LIST OF CYPRUS ORCHIDS - ΛΙΣΤΑ ΟΡΧΙΔΕΩΝ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ

Ophrys apifera is widespread across central and southern Europe, as well as North Africa and the Middle East. Its range stretches from Portugal, Ireland and Denmark east to Iran and the Caucasus. It is quite common in the Mediterranean region eastwards to the Black Sea, (Codes)  but is less common in its northern range being uncommon or local in Germany and Ireland.

In the United Kingdom, it has a distinct southeastern preference, being more common in England. Recently it has been found in the southwest of England in Butleigh near Glastonbury in Somerset and Dorchester, Dorset; whereas it is only to be found in coastal regions of Wales as well as the Hodbarrow Nature Reserve in Millom, Cumbria,[6] and some parts of Northern Ireland. It is relatively common in the northeast of England and in recent years large numbers have appeared in the grass verges surrounding the Metro Centre in Gateshead. In Scotland, it was thought to be extinct, but was rediscovered in Ayrshire in 2003. In some countries the plants have protected status. They are unusual in that in some years they appear in great numbers, then sometimes only reappear after an absence of many years.

The genus Ophrys is the most species-rich (i.e. diverse) genus of orchids in Europe and the Mediterranean with over 200 species, according to Orchids of Britain and Europe by Pierre Delforge.

From Wikipedia, the free encyclopedia

 Φωτογραφίες, του Γιώργου Κωνσταντίνου Akrotiri 12/4/2023

Ophrys apifera var. bicolor E.Nelson - Cyprus

 See also - LIST OF CYPRUS ORCHIDS - ΛΙΣΤΑ ΟΡΧΙΔΕΩΝ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ

Φωτογραφίες, του Γιώργου Κωνσταντίνου Akrotiri 12/4/2023

Epipactis veratrifolia subsp. oaseana (Shifman) Kreutz - Cyprus

 Epipactis, or helleborine, is a genus of terrestrial orchids consisting of approximately 70 species. This genus is abbreviated as Epcts in horticultural trade.

 See also - LIST OF CYPRUS ORCHIDS - ΛΙΣΤΑ ΟΡΧΙΔΕΩΝ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ

Φωτογραφίες, του Γιώργου Κωνσταντίνου Episkopi British Base 12/4/2023

Geoffroy's bat - Myotis emarginatus (E. Geoffroy Saint-Hilaire, 1806) - Cyprus

 See also

Λίστα με τα 19 είδη νυχτερίδων της Κύπρου - List of 19 bats species of Cyprus

Λίστα των θηλαστικών της Κύπρου - List of mammals of Cyprus

Τα 31 θηλαστικά της Κύπρου (Web TV) - Του Γιώργου Κωνσταντίνου - Εφημερίδα πολίτης 20/5/2018

Οι 19 νυχτερίδες της Κύπρου (Web TV) - Του Γιώργου Κωνσταντίνου - Εφημερίδα πολίτης 4/2/2018

Geoffroy's bat (Myotis emarginatus) is a species of vesper bat.

Description

M. emarginatus is a medium-sized bat with long and woolly fur. The dorsal side of the torso is rust-brown to fox-red and the ventral side is a poorly delineated pale yellowish-brown. The young animals are almost fully grey. The face is light brown. The ears are brown and they have an almost right-angled notch at the outer edge and many scattered, wart-like growths on the auricle. The tip of the tragus does not reach the notch on the edge of the ear. The wings are brown and broad. The edge of the tail membrane is supported by a straight calcar and part of it has short, straight and soft hairs.

Ecology

Geoffroy's bat feeds primarily on spiders and flies. It forages chiefly in scrubland and grassland, but is also known to frequent olive plantations and in livestock sheds. It typically roosts underground and in human buildings, often together with Rhinolophus species.

Distribution

Geoffroy's bat can be found in Afghanistan, Albania, Algeria, Andorra, Armenia, Austria, Azerbaijan, Belgium, Bosnia and Herzegovina, Bulgaria, Croatia, Cyprus, Czech Republic, France, Georgia, Germany, Greece, Hungary, Iran, Israel, Italy, Jordan, Kazakhstan, Kyrgyzstan, Lebanon, Luxembourg, Montenegro, Morocco, Netherlands, North Macedonia, Oman, Poland, Portugal, Romania, Russian Federation, San Marino, Saudi Arabia, Serbia, Slovakia, Slovenia, Spain, Switzerland, Tajikistan, Tunisia, Turkey, Turkmenistan, Ukraine, and Uzbekistan.

In 2012 a specimen was found in southern England.

From Wikipedia, the free encyclopedia

Photos  Pomos 12/4/2023 by Demetris Kolokotronis

Bar-tailed lark - Ammomanes cinctura - Μικρή αμμογαλιάντρα - Cape Greco 11/4/2023 - Cyprus

Glossy Ibis (Plegadis falcinellus) Χαλκόκοτα. Some of the unusually many in the Achna dam 9/4/2023

Common spoonbill (Platalea leucorodia) Χουλιαρομύτα - Κουταλάς - Achna dam 5/4/2023 - Cyprus.

Saint Hilarion castle - Κάστρο του Αγίου Ιλαρίωνα στον Πενταδάκτυλο στην Κερύνεια - Cyprus 2/4/2023

Diederick Cuckoo (Chrysococcyx caprius) (Boddaert, 1783) Paralimni 1/4/2023 - Μεγάλος Χρυσόκουκος, Πρασινόκουκος, Χρυσόκoυκoς - Cyprus

 Not good photos but I am very happy to see this very rare bird for Cyprus

Only 2 references for Cyprus with the first reference being in 1982

I thank Andy Rollie for his help

The diederik cuckoo (Chrysococcyx caprius), formerly dideric cuckoo or didric cuckoo is a member of the cuckoo order of birds, the Cuculiformes, which also includes the roadrunners and the anis. Taxonomy The diederik cuckoo was described by the French polymath Georges-Louis Leclerc, Comte de Buffon in 1780 in his Histoire Naturelle des Oiseaux from a specimen collected in the Cape of Good Hope region of South Africa. The bird was also illustrated in a hand-coloured plate engraved by François-Nicolas Martinet in the Planches Enluminées D'Histoire Naturelle which was produced under the supervision of Edme-Louis Daubenton to accompany Buffon's text.[3] Neither the plate caption nor Buffon's description included a scientific name but in 1783 the Dutch naturalist Pieter Boddaert coined the binomial name Cuculus caprius in his catalogue of the Planches Enluminées. The diederik cuckoo is now placed in the genus Chrysococcyx that was erected by the German zoologist Friedrich Boie in 1826. The species is monotypic. The generic name Chrysococcyx combines the Ancient Greek khrusos meaning "gold" and kokkux meaning "cuckoo". The specific epithet caprius is from the Latin cupreus meaning "coppery". The common name "diederik" is from Afrikaans "diedrik", an onomatopoeic rendition of the bird's call. Description At Rietvlei Nature Reserve, Gauteng, South Africa The diederik cuckoo is a smallish cuckoo at 18 to 20 cm. Adult males are glossy green above with copper-sheened areas on the back and whitish underparts. They have a broken white eye-stripe and a short, green malar stripe. All remiges have three to four white spots on the inner vanes. The four green outer tail feathers are tipped white, and the outermost pair are spotted white on both vanes. Females show more copper above, and have coppery barring on the flanks. The underparts are often washed brownish. Juveniles have a red bill, streaky throat and a white wing-bar. They are more copper-coloured above and browner below than the females, and the flank markings are brown blotches. The diederik cuckoo is a brood parasite. It lays a single egg mostly in the nests of weavers, especially the village weaver and the bishops in the genus Euplectes. For example, it has been recorded in red-collared widowbirds. Feeding The diederik cuckoo takes a variety of insects and caterpillars. It is a noisy species, with the persistent and loud deed-deed-deed-deed-er-ick call from which it gets its name. Usually four clear, roughly identical, notes followed by a little twitter. Distribution and habitat It is a common resident breeder in Sub-Saharan Africa and the southern Arabian Peninsula. It has been recorded as far north as Cyprus (1982 & 2023). It is a short-distance seasonal migrant, moving with the rains. It is a solitary bird, found in open woodland, savanna and riverside bushes. From Wikipedia, the free encyclopedia

Φωτογραφίες, του Γιώργου Κωνσταντίνου Paralimni 1/4/2023

Marsh sandpiper (Tringa stagnatilis) Βαλτότρυγγας - Paralimni 1/4/2023 Cyprus.

English birdwatchers looking for a very rare Diederik Cuckoo at Paralimni Lake 4/1/2023 – Cyprus

Laughing dove VS Black rat - Cyprus

Η πανέμορφη Φραγκολίνα της Κύπρου - Του Γιώργου Κωνσταντίνου - Εφημερίδα πολίτης 3/2/2020

 See also

 Άρθρα του Γιώργου Κωνσταντίνου (162) στην εφημερίδα Πολίτης – George    Konstantinou Articles at Politis newspaper from 24/9/2017 – 1/11/2020

Black Francolin ( Francolinus francolinus ) (Linnaeus, 1766) Φραγκολίνα, Αυτοτζινάρα ή κοστέσσερα πεθερά

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, 3/2/2020

Κείμενο, φωτογραφίa, βίντεο του Γιώργου Κωνσταντίνου

Η Φραγκολίνα είναι ένα από τα πιο όμορφα πουλιά που συναντούμε στην Κύπρο. Πρόκειται για ένα από τα πιο κατατρεγμένα πουλιά στην Κύπρο καθώς συγκαταλέγεται δυστυχώς στα κύρια θηρεύσιμα είδη της Κύπρου και κυνηγιέται ανελέητα και με μανία από σαράντα χιλιάδες κυνηγούς. Στην Κύπρο τη συναντούμε, κυρίως σε πεδινές αλλά και σε μερικές ημιορεινές περιοχές. Συνήθως συχνάζει σε καλλιεργημένες εκτάσεις με ύπαρξη νερών. 

Το κοινό και επιστημονικό της όνομα είναι Black Francolin - Francolinus francolinus (Linnaeus, 1766) Μαύρος φραγκολίνος, Φραγκολίνα, Αυτοτζινάρα ή κοστέσσερα πεθερά (στα κυπριακά) και ανήκει στην πολύ μεγάλη οικογένεια των Φασιανιδών (Phasianidae) και στην τάξη των ορνιθόμορφων. Στην Κύπρο από αυτή την οικογένεια συναντούμε ακόμα δυο είδη που είναι το ορτύκι και η πέρδικα και επίσης ανήκουν στα κύρια θηρεύσιμα είδη της Κύπρου. Το γένος Francolinus περιλαμβάνει συνολικά πέντε διαφορετικά είδη πουλιών, αλλά στην Κύπρο συναντούμε μόνο τη Φραγκολίνα.

Την  Φραγκολίνα εκτός από την Κύπρο την συναντούμε σε αρκετές ασιατικές χώρες και δεν είναι αποδημητικό πουλί. Η ύπαρξη της στην Κύπρο πολύ πιθανών να οφείλετε στην μεταφορά της από τους νεολιθικούς ανθρώπους πριν αρκετές χιλιάδες χρόνια. Να σημειώσω ότι η Κύπρος είναι η μόνη ευρωπαϊκή χώρα που φιλοξενεί το είδος αυτό και πολλοί παρατηρητές πτηνών έρχονται ειδικά στην Κύπρο για να δουν και να φωτογραφίσουν το είδος αυτό.

Παλιά η Φραγκολίνα ήταν σπάνιο είδος για την Κύπρο καθώς την συναντούσαμε μόνο σε δυο μικρές περιοχές του νησιού, η μια στην Πάφο και η άλλη στην Καρπασία. Η τεράστια άνοδος του πληθυσμού της τα τελευταία 20 χρόνια οφείλετε στις νεκρές ζώνες όπου τα πουλιά εισήλθαν από την μεριά των κατεχομένων και αναπαρήχθησαν χωρίς καμία ενόχλησή. Το 2000 οι Φραγκολίνες άρχισαν να περνούν στις ελεύθερες περιοχές και συγκεκριμένα από την νεκρά ζώνη στο Γέρι,   όπου και ήταν η πρώτη φορά που είδα το πουλί αυτό. Αυτή ήταν η αρχή για να εξαπλωθούν σχεδόν σε ολόκληρη την Κύπρο. Η Φραγκολίνα βρίσκετε στον κόκκινο κατάλογο της IUCN με τα απειλούμενα είδη του πλανήτη και πολύ κακός επιτρέπετε το κυνήγι της στην Κύπρο.

Ευτυχώς είναι δύσκολα θηράματα καθώς τα πουλιά αυτά έχουν κρυπτική συμπεριφορά και δεν πετάγονται εύκολα, αλλά μένουν κρυμμένα σε πυκνά καλάμια και πυκνή βλάστηση και με το τέλειο καμουφλάζ που διαθέτουν είναι πολύ δύσκολο να εντοπιστούν.

Χαρακτηριστικό είναι το δυνατό κάλεσμα του αρσενικού που ακούμε συνήθως νωρίς το πρωί και αργά το απόγευμα κυρίως την αναπαραγωγική περίοδο, και που με αυτό τον τρόπο  κατοχυρώνει την εδαφική του επικράτεια.

Τρέφεται με μια ποικιλία τροφών, όπως σπόροι, φρέσκα βλαστάρια, χόρτα, ελιές, ώριμα φρούτα που πέφτουν κάτω από τα δέντρα και έντομα. Το καλοκαίρι ψάχνει την τροφή της συνήθως νωρίς το πρωί και αργά το απόγευμα, ενώ τις ζεστές ώρες της ημέρας παραμένει κρυμμένη μέσα σε πυκνή βλάστηση, κάτω από πυκνούς θάμνους και φυλλώματα αναζητώντας δροσιά, ενώ τον χειμώνα κινείται και τρέφεται καθ’ όλη τη διάρκεια της μέρας.

Από τον Φεβρουάριο συναντούμε τα πουλιά ανά δύο ζευγαρωμένα καθώς πλησιάζει η περίοδος ωοτοκίας. Γεννούν νωρίς την άνοιξη από τον Μάρτιο μέχρι τον Μάιο, από έξι μέχρι δώδεκα πρασινωπά αβγά, στο έδαφος σε φωλιές που φτιάχνουν με λίγα ξερά χόρτα και φτερά, μέσα σε πυκνά χόρτα και κάτω από θάμνους. Κατά την περίοδο ωοτοκίας τα πουλιά έχουν τον δικό τους χώρο και το αρσενικό προστατεύει την περιοχή του δίνοντας σκληρές μάχες με τα άλλα αρσενικά που θα την παραβιάσουν.

Η επώαση γίνετε από το θηλυκό και διαρκεί περίπου είκοσι μέρες, και τα μικρά μερικές ώρες μετά την εκκόλαψη είναι έτοιμα να ακολουθήσουν τη μητέρα τους. Κατά τις πρώτες βδομάδες της ζωής τους τα μικρά έχουν ανάγκη από τροφές πλούσιες σε πρωτεΐνη για την ανάπτυξή τους και για αυτό τρέφονται σχεδόν αποκλειστικά με διάφορα έντομα και σκουλήκια. Μπορούμε να παρατηρήσουμε τη μητέρα τους να σκαλίζει το έδαφος για να αποκαλυφθούν διάφορα έντομα ώστε να τα φάνε τα μικρά.

Πολύ εντυπωσιακή είναι η συμπεριφορά των μικρών σε περίπτωση που εμφανίζεται κίνδυνος. Στα μικρά γίνεται κάτι σαν έκρηξη και σε κλάσματα δευτερολέπτου εξαφανίζονται κάπου κοντά, γίνονται ένα με χόρτα και πέτρες και είναι εξαιρετικά δύσκολο να τα εντοπίσεις,  Όταν ο κίνδυνος περάσει, η μητέρα με ένα χαρακτηριστικό κλάμα καλεί τα μικρά να μαζευτούν ξανά κοντά της.

Τα μικρά σε ηλικία μιας βδομάδας μπορούν να κάνουν μικρά πετάγματα σε περίπτωση κινδύνου. Μένουν με τους γονείς τους μέχρι και το φθινόπωρο, και τον χειμώνα παίρνουν τον δικό τους δρόμο για να αναπαραχθούν την άνοιξη.

Η Φραγκολίνα έχει πολλούς εχθρούς, με κυριότερους τον άνθρωπο και την αλεπού που αποτελεί μάστιγα τα τελευταία χρόνια με την υπερβολική αύξηση του πληθυσμού της και κατασπαράσσει αβγά και νεοσσούς καθώς βρίσκονται στο έδαφος. Επίσης κινδυνεύουν κυρίως τα νεαρά πουλιά από αρπαχτικά πουλιά, τα φίδια και την ποντίκα. Φυσικά όλα αυτά είναι μέρος της τροφικής αλυσίδας που βοηθά να διατηρούνται οι ισορροπίες της φύσης.

Οι κακές καιρικές συνθήκες κάποτε με ισχυρές βροχοπτώσεις και χαλαζοπτώσεις οδηγούν σε μεγάλες καταστροφές αβγών και νεοσσών των Φραγκολίνων αλλά και όλων των πουλιών.

Μεγάλη καταστροφή στις φωλιές και στα νεαρά πουλιά προκαλεί ο θερισμός των σπαρτών καθώς γίνεται την εποχή αναπαραγωγής των πουλιών, καθώς οι Φραγκολίνες αρέσκονται να φτιάχνουν τις φωλιές τους μέσα στα σπαρτά. Μεγάλες καταστροφές επίσης υφίστανται και οι πέρδικες από τον θερισμό των σπαρτών, καθώς τα πουλιά αυτά έχουν τις ίδιες συνήθειες με τις Φραγκολίνες.

Οι λαθροκυνηγοί και η μη τήρηση του κότα σε περιόδους κυνηγιού έχουν ως αποτέλεσμα τη μείωση του πληθυσμού των Φραγκολίνων. Ευτυχώς, τώρα με τις αυστηρότατες ποινές που επιβάλλει στους λαθροθήρες η Υπηρεσία Θήρας και Πανίδας η λαθροθηρία έχει μειωθεί σημαντικά.

Η εκπαίδευση των κυνηγετικών σκυλιών στους αγρούς την εποχή αναπαραγωγής των Φραγκολίνων έχει καταστρεπτικές συνέπειες σε αβγά, νεοσσούς και γενικά σε όλη την πανίδα του τόπου μας.

Ας σεβαστούμε και ας προστατεύσουμε αυτό το περήφανο και πανέμορφο πουλί για να το χαιρόμαστε για πάντα εμείς και οι επόμενες γενιές και να ακούμε κλάμα της να αντιλαλεί στους κάμπους μας.

Black Francolin ( Francolinus francolinus ) Φραγκολίνα, Αυτοτζινάρα ή Κοστέσσερα πεθερά - Cyprus.

Black-winged stilt (Himantopus himantopus) Καλαμοκανάς - Paralimni 30/3/2023 - Cyprus.

Spotted redshank (Tringa erythropus) (Pallas, 1764) Μαυρότρυγγας – Paralimni 30/3/2023

Ένας διαφορετικός σπάνιος Νυχτοπάππαρος (Φρουτονυχτερίδα) με λευκοπάθεια (Albinism Egyptian fruit bat )

See also

All about Cyprus - Όλα για την Κύπρο

Λίστα με τα 19 είδη νυχτερίδων της Κύπρου - List of 19 bats species of Cyprus

Λίστα των θηλαστικών της Κύπρου - List of mammals of Cyprus

Ο κυπριακός Νυχτοπάππαρος στα όρια του αφανισμού (Web TV) - Του Γιώργου Κωνσταντίνου - Εφημερίδα πολίτης 17/12/2017

Egyptian fruit bat (Rousettus aegyptiacus) (Geoffroy, 1810) Νυχτοπάππαρος - Φρουτονυχτερίδα - Cyprus

Τα 31 θηλαστικά της Κύπρου (Web TV) - Του Γιώργου Κωνσταντίνου - Εφημερίδα πολίτης 20/5/2018

Οι 19 νυχτερίδες της Κύπρου (Web TV) - Του Γιώργου Κωνσταντίνου - Εφημερίδα πολίτης 4/2/2018

Τον albino σπάνιο Νυχτοπάππαρο τον βρήκα το 2006 στο χωριό Κλήρου σε ένα περιβόλι πιασμένο σε παράνομα δίχτυα παγιδεύσεις πουλιών. Ευτυχώς ήταν ζωντανός αλλά τραυματισμένος. Τον έβγαλα με πολλή κόπο από τα δίχτυα και τον μετάφερα σπίτι μου όπου τον περίθαλψα για μια βδομάδα και μετά τον αφίσα ελεύθερο. Θυμάμαι μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση το πόσο φιλικό ζώο ήταν αφού από την πρώτη μέρα έτρωγε τα φρούτα από το χέρι μου σαν να γνωριζόμαστε χρόνια.

Έστειλα την φωτογραφία του σε Τσέχους ερευνητές οι οποίοι μελετούν εδώ και πολλά χρόνια το είδος αυτό, και έμειναν έκπληκτοι. Μου είπαν ότι τα τελευταία χρόνια επισκέφθηκαν όλες τις χώρες που υπάρχει το είδος αυτό καταμετρώντας τους πληθυσμούς τους και ότι ποτέ δεν είδαν άτομο του είδους αυτού με λευκοπάθεια.

Ίσως να ήταν ο μοναδικός σε ολόκληρο τον πλανήτη.

Ο αλμπινισμός, ή αλλιώς αλφισμός, αναφέρεται στην αδυναμία του σώματος να παραγάγει μελανίνη. Η μελανίνη είναι το βασικό στοιχείο που επηρεάζει το χρώμα του δέρματος, των ματιών και των μαλλιών, με αποτέλεσμα την μερική ή ολική απώλεια της μελάγχρωσης. Τα ζώα με αλμπινισμό παρουσιάζουν κοινά χαρακτηριστικά με τους ανθρώπους με αλμπινισμό, όπως ανοιχτόχρωμο τρίχωμα και κόκκινο χρώμα ματιών.

Egyptian fruit bat (Rousettus aegyptiacus) (Geoffroy, 1810) Νυχτοπάππαρος - Φρουτονυχτερίδα

Κείμενο, φωτογραφίες, 13/11/2006 του Γιώργου Κωνσταντίνου

Ο Σκορταλλός της Κύπρου - Του Γιώργου Κωνσταντίνου - Εφημερίδα πολίτης 15/3/2020

  See also

 Άρθρα του Γιώργου Κωνσταντίνου (162) στην εφημερίδα Πολίτης – George    Konstantinou Articles at Politis newspaper from 24/9/2017 – 1/11/2020

Crested lark (Galerida cristata) (Linnaeus,1758) Κατσουλιέρης - Κορυδαλλός - Σκορταλλός - Τσούρουλλος - Ποιητής - Cyprus

Κείμενο, φωτογραφία, βίντεο του Γιώργου Κωνσταντίνου

Στην Κύπρο έχουν καταγραφεί (μαζί με τα αποδημητικά) περίπου 410 είδη πουλιών, και αυτός ο αριθμός αυξάνεται κάθε χρόνο με νέες καταγραφές. Συγκεκριμένα, από τα 410 είδη πουλιών τα 54 είναι μόνιμοι κάτοικοι της Κύπρου, τα 210 αποδημητικά είδη και τα συναντούμε τις εποχές της αποδημίας των πουλιών που γίνεται το φθινόπωρο και την άνοιξη και τα υπόλοιπα αποτελούν σπάνια είδη για την Κύπρο και θεωρούνται ως τυχαίοι επισκέπτες.

Ο Σκορταλλός ή κορυδαλλός με το κοινό και επιστημονικό όνομα Crested lark (Galerida cristata) (Linnaeus,1758) Κατσουλιέρης, Κορυδαλλός, Σκορταλλός ή Τσούρουλλος αποτελεί ένα από τα 54 είδη πουλιών που είναι μόνιμοι κάτοικοι της Κύπρου. Πρόκειται για ένα πολύ κοινό είδος και αναπαράγεται στον τόπο μας, είναι από τα πιο διαδεδομένα είδη κορυδαλλών ή τρασιηλων. Ο Σκορταλλός ανήκει στην οικογένεια των Κορυδαλλιδών (Alaudidae) που περιλαμβάνει ανά τον πλανήτη συνολικά 97 διαφορετικά είδη σε 20 γένη. Είναι μικρού μεγέθους πουλιά και συγκαταλέγονται στην τάξη Στρουθιόμορφα (Passeriformes) και στα ωδικά πτηνά. Σε ολόκληρο τον πλανήτη συναντούμε περίπου 35 υποείδη του είδους αυτού. Στην Κύπρο συναντούμε το υποείδος Galerida cristata cypriaca. Πρόκειται για κοσμοπολίτικα πουλιά, και αρέσκονται σε ξηρά περιβάλλοντα. Στην Κύπρο ο Σκορταλλός απαντά σε χέρσα εδάφη, πετρώδεις και αμμώδεις θέσεις, αμμοθίνες, ημιέρημες περιοχές αλλά και σε πεδινές ή θαμνώδεις τοποθεσίες, άλση, χωριά και πόλεις, επίσης, σε αμπελώνες, έλη και λασπώδεις θέσεις σε υγροτόπους, ακόμη και σε παραλίες. Αν και είναι είδος που αρέσκεται σε πεδινές περιοχές, απαντά από το επίπεδο της θάλασσας μέχρι και τα 1200 μ.

Έχουν δυνατό, μακρύ και ελαφρός καμπυλωτό ράμφος, μεγάλα φτερά και χρώμα όμοιο με το χώμα για σκοπούς παραλλαγής, μιας και είναι καθαρά εδαφόβια πουλιά. Το κύριο διαγνωστικό στοιχείο του Σκορταλλού είναι το λεπτό και μυτερό του λοφίο, μεγαλύτερο από τα άλλα είδη κορυδαλλών που, όταν είναι ανορθωμένο, διακρίνεται από απόσταση, όμως, πολλές φορές το διατηρεί σε επίπεδη θέση (από κοντινή απόσταση διακρίνεται έστω και κατεβασμένο) Τα θηλυκά είναι παρόμοια με τα αρσενικά, ενώ τα νεαρά άτομα έχουν μικρότερο λοφίο και περισσότερες κηλίδες από τους ενήλικες.

Ο Σκορταλλός θεωρείται παμφάγο πτηνό, και το διαιτολόγιο περιλαμβάνει κυρίως σπόρους, έντομα, σκουλήκια και τρυφερά χόρτα. Συνήθως σκάβουν στο έδαφος με το δυνατό τους ράμφος για εξεύρεση τροφής (σπόρους και έντομα).

Στην Κύπρο συναντούμε οκτώ διαφορετικά είδη τρασιήλων, εκ των οποίων μόνο ο Σκορταλλός είναι μόνιμος κάτοικος της Κύπρου, ενώ τα υπόλοιπα εφτά αποτελούν αποδημητικά είδη που χρησιμοποιούν την Κύπρο ως ενδιάμεσο μεταναστευτικό σταθμό ή για να ξεχειμωνιάσουν.

Είναι ένα χαρακτηριστικό πουλί της κυπριακής και ελληνικής υπαίθρου. Το κελαΐδισμά του είναι δυνατό, καθαρό και σε πολύ υψηλούς τόνους. Φτιάχνει τη φωλιά του σε σπαρτά, καλλιέργειες, θερισμένα χωράφια και σε άγονες περιοχές με χαμηλή βλάστηση (θρουμπιά). Διαθέτουν υπέροχο κελάδημα, κυρίως την αναπαραγωγική περίοδο. Τραγουδούν εν πτήση καθώς αιωρούνται στον αέρα για να κατοχυρώσουν την αναπαραγωγική τους περιοχή ή για να προσελκύσουν ταίρι. Έχει την ικανότητα να τρέχει πολύ γρήγορα στην επιφάνεια του εδάφους, πριν καταφύγει στο πέταγμα. Συνήθως τους βλέπουμε να εποπτεύουν την περιοχή τους καθισμένοι στην κορυφή θάμνων και παλλούρων. Χτίζουν τις φωλιές τους σε μικρές κοιλότητες στο έδαφος που κατασκευάζουν οι ίδιοι στην βάση χόρτων ή μικρών θάμνων. Στην κατασκευή των φωλιών τους χρησιμοποιούν κυρίως ξερά χόρτα, τρίχες και φτερά. Το θηλυκό γεννά 3-5 πιτσιλωτά αβγά. Η επώαση κρατά περίπου 14 μέρες και η αναπαραγωγή γίνεται την άνοιξη και το καλοκαίρι. Το μεγάλωμα των νεοσσών αναλαμβάνουν και οι δύο γονείς. Ταΐζουν τους νεοσσούς αποκλειστικά με έντομα και κάμπιες που εμπεριέχουν υψηλή πρωτεΐνη μέχρι να ενηλικιωθούν. Οι νεοσσοί έχουν τη συνήθεια μερικές μέρες (6-7 μέρες) μετά την εκκόλαψή τους να εγκαταλείπουν περπατώντας τη φωλιά τους και να κρύβονται σε κοντινούς θάμνους και χόρτα για να προστατευτούν από τον καυτό ήλιο και από διάφορους άλλους κινδύνους ενώ αρχίζουν να πετούν σε ηλικία περίπου 15 ημερών. Μετά που οι νεοσσοί αποκτήσουν την ικανότητα να πετούν, οι γονείς τους εξακολουθούν να τους προμηθεύουν με τροφή για περίπου μια βδομάδα μέχρι να μάθουν να βρίσκουν μόνοι τους την τροφή τους. Οι νεοσσοί διαθέτουν απίστευτη παραλλαγή και είναι εξαιρετικά δύσκολο να τα διακρίνει κάποιος μέσα στην φωλιά ακόμα και από πολύ κοντινή απόσταση. Σε περίπτωση παρατεταμένης καλοκαιρίας, υπάρχουν δύο επωαστικές περίοδοι.

Μεγάλο κίνδυνο για τα πουλιά αυτά αποτελεί το γεγονός ότι φωλιάζουν στο έδαφος, καθώς τα αβγά και οι νεοσσοί είναι εύκολη λεία για τους θηρευτές, όπως ερπετά, αρπαχτικά πουλιά και αρπαχτικά θηλαστικά, όπως την αλεπού, τα τρωκτικά (ποντίκες), αδέσποτους γάτους και τον σκαντζόχοιρο. Τα αιγοπρόβατα πολλές φορές ποδοπατούν τις φωλιές. Πολλές φορές τα πουλιά αυτά συνηθίζουν να φωλιάζουν μέσα σε σπαρτά και καλλιέργειες με αποτέλεσμα να καταστρέφονται οι φωλιές τους από τον θερισμό και άλλες ανθρώπινες δραστηριότητες.

Δυστυχώς σε αρκετές χώρες του κόσμου, ακόμα και της Ευρώπης, επιτρέπεται το κυνήγι ορισμένων ειδών τρασιήλων και αποτελούν για τους ανθρώπους λιχουδιά. Φυσικά η Κύπρος δεν αποτελεί εξαίρεση. Το κυνήγι επιτρέπεται (κακώς) για την Τρασιήλα (Eurasian Skylark) χωρίς να υπάρχει κότα, δηλαδή ο κάθε κυνηγός μπορεί να σκοτώσει όσες θέλει και λόγω της ομοιότητας τους με τον Σκορταλλό, σκοτώνονται και αυτοί ανεξέλεγκτα αν και είναι αυστηρά προστατευόμενο είδος. Παρά όλους αυτούς τους κινδύνους που διατρέχουν αυτά τα πουλιά ο πληθυσμός τους στην Κύπρο είναι σε ικανοποιητικά επίπεδα.

Γιώργος Κωνσταντίνου

Από άρθρο μου στην εφημερίδα Πολίτης

The very rare Tulip Tulipa akamasica C.S. Christodoulou, R. Hand & C. Charalambous (Liliaceae) found in a very small area in Akamas - Τουλίπα του Ακάμα - Endemic species to Cyprus

SEE ALSO 

ΛΊΣΤΑ ΕΝΔΗΜΙΚΏΝ ΦΥΤΏΝ ΤΗΣ ΚΎΠΡΟΥ - LIST OF ENDEMICS PLANTS OF CYPRUS

Πόσα είδη τουλιπών έχουμε, πότε ανθίζουν και που τις συναντούμε - Του Γιώργου Κωνσταντίνου - Εφημερίδα πολίτης 14/2/2019

Tulipa cypria - Κυπριακή Τουλίπα, Τουλίπα η κυπρία, τουλίπα - Endemic to Cyprus

Tulipa agenensis Redouté - Cyprus

Endemic species to Cyprus

Very rare endemic to Cyprus.  It was registered as endemic in 2014 and was characterized as “Critically endangered “in the «Red Data Book of the Flora of Cyprus»

Photos Akamas  by  George Konstantinou